Het forum over scheiden voor vragen en ervaringen over de echtscheiding. Ben je gescheiden of wil je gaan scheiden? Je bent niet de enige met je onzekerheden en vragen. Veel mensen zitten met dezelfde problemen en ervaren hetzelfde.

Advertentie


Lees ervaringen van anderen en deel je eigen ervaringen. Gedeelde smart is halve smart. Deel je ervaringen. Lees op dit scheiding lotgenoten forum alle ervaringen over de echtscheiding.

 

forum over scheiden en scheiding

Forum over scheiden: deel je ervaringen over je scheiding. Heb je vragen of onzekerheden. Stel ze op dit forum over scheiden.

Advertentie


Forum over scheiden: deel je ervaringen over je scheiding

Een echtscheiding is nieuw voor je. Wat zijn ervaringen van anderen. Er zijn vele lotgenoten die de hele scheiding al meegemaakt hebben. Laat je weten hoe je scheiding is gegaan of laat je informeren hoe je de echtscheiding moet aanpakken.Van je af schrijven helpt. Vertel je verhaal en help anderen. Wil je je eigen verhaal kwijt? Heb je vragen?

Wat is jouw verhaal voor ons echtscheiding forum?

Een echtscheiding is nieuw voor je. Wat zijn ervaringen van anderen. Er zijn vele lotgenoten die de hele scheiding al meegemaakt hebben. Laat je weten hoe je scheiding is gegaan of laat je informeren hoe je de echtscheiding moet aanpakken op ons forum over scheiden.

Meld je eigen ervaringen of vragen voor het forum via deze link

Mini schreef op 11 november

Sandra0403, ik zou graag met je in contact komen, maar ik heb geen idee hoe. Mijn man heeft ook te kennen gegeven te willen scheiden. De reden kan hij niet echt benoemen, maar ik vermoed dat het ons oudste kind is. Onze oudste heeft namelijk ook veel kenmerken van een autisme spectrum stoornis, kwamen we vorige jaar na psychologische tests achter. Ook wij hebben een ‘goed’ huwelijk voor zover ik wist. Wel zwaar, en over de aanpak van onze oudste waren we het misschien niet altijd eens. Het botst erg vaak tussen onze oudste en mijn man. Vooral tijdens en na de gezinsbegeleiding die we aangeboden kregen, stuit ik op veel onbegrip van de zijde van mijn man. In die periode heeft mijn man contact gekregen met een veel jongere vrouw. Sindsdien heeft hij weinig interesse meer in mij en ons gezin.

Ik ben benieuwd hoe het met je gaat, en of je jezelf kunt redden. Persoonlijk begrijp ik mijn man wel, ik zou soms ook weg willen rennen, zo ongezellig is het soms. Ik ben ook boos: ik moet het alleen gaan doen, terwijl hij heel goed weet hoe zwaar dat is. Bovendien hebben we nog twee kinderen. Hoe pak jij het aan? Hoe heb jij het je kind(eren) uitgelegd?

Frank50 schreef op 9 november

Na 18 jaar samen te zijn geweest en op een paar dagen na twaalf en half jaar getrouwd, zijn we nu druk bezig met ‘de scheiding’… Overspel is in deze geen issue, denk ik, het is meer een kwestie van het zogenaamde uit elkaar groeien. We hebben twee prachtige zonen van 13 en 14 jaar. Waar ik mee zit is het volgende. We hadden afgesproken om de scheiding via mediation te regelen, maar ik kreeg ineens te horen dat mijn nu nog echtgenote toch een eigen advocaat in de hand heeft genomen. Dit voelde als een mes in mijn rug… We hadden al een overeenkomst wat betreft schulden en de eventuele overwaarde van het huis. Ik weet hier even niet mee om te gaan. Een eigen advocaat heb ik al geregeld, dus daar hoef ik geen advies over, het is meer gevoelsmatig.

Radeloosje schreef op 5 november

Ik wil graag informatie over het effectief scheiden. Welke stappen moeten worden gezet?

Ka schreef op 20 oktober

De scheiding wordt een feit, de twijfel blijft. 35 jaar waarin veel gebeurd is veeg je niet zo maar van tafel. Angst hoe nu verder. Zijn op huwelijkse voorwaarden getrouwd en runnen sinds 4 jaar samen het bedrijf dat al jaren van mijn man is. Ben er vier jaar geleden bij ingestapt. Huis en zaak staan op zijn naam. Hoe de verdeling in zijn werk gaat is een groot vraagteken. Voorlopig worden er nog geen stappen gezet rond de scheiding maar blijft de onzekerheid omtrent de verdeling mij wakker houden. Hoe kom ik erachter waar ik sta in het hele gebeuren? Huis weg, baan weg en zekerheden weg. Heeft iemand hier ervaring mee en tips misschien?

Ida schreef op 30 augustus

Een overlegscheiding is de meest overschatte manier om te scheiden. Die advocaten en de mediator zitten er maar een beetje bij en roepen af en toe iets om het gesprek gaande te houden. Financieel is het een aderlating. Er moeten namelijk 2 advocaten en 1 mediator betaald worden, elk goed voor ongeveer 160 euro per uur. Dan weet je precies wie er beter van worden. Er wordt verwacht dat je er samen uit komt, je gaat niet voor niets uit elkaar! Zeker als er ook nog een bedrijf in het spel is zeg ik: begin er niet aan en zoek een goede financiële expert.

Bianca schreef op 18 augustus

Hoi allemaal, ik ben een moeder van twee kindjes een zoontje van 6 uit vorig huwelijk en nu een dochtertje van 5 maanden en me man is der vandoor gegaan met een ander. Scheiding word ook weer aangevraagd. Pffff ben emotioneel een wrak. Hij woont al bij haar en doet al weer van alles met haar. Ook zijn ouders waren echte ouders voor mij maar gaan toch partij trekken voor hun zoon. Maar ik zit zo in mijn maag met mijn dochtertje. Moet ik haar meegeven, met hem. Pfff ik weet hij heeft recht om zijn dochter te zien maar… Zijn hier nog meer mensen met deze situatie?

Ellen schreef op 3 augustus

Onze scheiding is ingediend, wij wonen nog steeds in hetzelfde huis tot dit verkocht is. Ik heb een nieuwe relatie en mijn man heb ik hiervan op de hoogte gebracht. Ik en mijn man hebben samen 1 kind van 4 jaar. Nu maak ik me zorgen over de eventuele nadelen van mijn nieuwe relatie en mijn kind. Kan mijn man ons kind volledig opeisen als hij kan bewijzen dat ik een nieuwe relatie heb ? Wat kunnen de nadelen zijn? Tot zover loopt de scheiding vlot zonder ruzie. En is er afgesproken om co-ouderschap te doen. Maar ik heb schrik dat hij nog van mening gaat veranderen.

John schreef op 30 juni

Bijna 4 jaar geleden kreeg ik, 8 dagen voor mijn 60-ste verjaardag, te horen dat mijn vrouw op zichzelf wilde gaan wonen en een echtscheiding wilde. We waren net een jaar verhuisd naar een heerlijk benedenhuis. Een huwelijk van 39 jaar en een samenzijn van 42 jaar. Nooit echte ruzie. Wel zoals iedereen weleens woorden. Tot mijn dood zal ik het nooit begrijpen. Ik werd zwaar depressief en nu, na bijna 4 jaar, nog steeds matig depressief en eenzaam. Hele grote schoonfamilie in 1 klap kwijt. Hulp kan je nergens vinden of verwachten. Ik heb van alles geprobeerd. Psychologisch centrum (lachertje) maatschappelijk werk en meer. Maar helaas. Allemaal tevergeefs. Mijn hele wereld staat nog steeds op zijn kop. Ik woon in Rotterdam/Alexander met een populatie van in de 90.000 inwoners. Volgens een rapport van de GGD is hier 47% van de mensen matig tot zeer ernstig eenzaam. Kortom, ook op dat gebied een waar rampgebied. Jaren geprobeerd in contact te komen met andere mensen hier, maar niets lukt. Iedereen is hier teruggetrokken en op zichzelf. De echtscheiding heeft mij gesloopt en een volkomen onzeker figuur van mij gemaakt. Dat was daarvoor wel iets anders. Vol zelfvertrouwen. Allemaal weg. Je leeft nog tussen een piepklein stukje hoop op een beter en leuker leven en het totaal opgeven van alle moed. Zelf ben ik een figuur: trouw tot aan de dood. Nooit had ik in mijn ernstigste nachtmerrie dit verwacht.

Sonja schreef op 28 mei

Ik ben van plan te gaan scheiden. Ik kan niet werken door lichamelijke problemen en heb geen uitkering (gezamenlijk besloten te stoppen met werken bij zwangerschap van ons kindje). Nu las ik op Nibud, dat je de kosten van de vloeren en verf voor het huurhuisje kunt delen. Is dat de normale gang van zaken? Zou wel heel fijn zijn nl. Er komen nogal wat kosten om de hoek kijken.

Fleur schreef op 18 mei

Na twee jaar huwelijk moeten we helaas de handdoek al in de ring gooien. Nu had mijn man al een eigen huis met een eigen hypotheek. Bij de hypotheekverstrekker staat alles ook nog op zijn naam. De rente wordt ook nog betaald van zijn rekening en hij krijgt ook nog de aftrek. Hij wil graag dat alles zo blijft en is bereid als hij ooit zou verkopen de restschuld op zich te nemen, die zou hij ook gehad hebben als we niet getrouwd waren is zijn motto Is dit mogelijk? We zijn in gemeenschap getrouwd. Ik begreep dat dat eventueel mogelijk zou zijn als ik schenkingsrecht over de gedeelde, huidige, onderwaarde betaal. Is dit correct en kunnen we het zo in ons convenant opnemen? Wordt dat dan goedgekeurd? We hebben beiden geen toevoeging en zijn op zoek naar een snelle, maar goede manier van scheiden. We hebben samen geen kinderen.

Kris schreef op 17 mei

Wij wonen sinds 2 jaar in Hongarije en ik ben erachter gekomen, dat mijn man steeds langer weg blijft voor het zogenaamde boodschapje en ik mag natuurlijk niet mee. Logisch, ik heb al op verschillende manieren contact met andere vrouwen gevonden. Zelfs toen ik in Nederland was en we aan het skypen waren, zie ik ineens een vreemde vrouw op mijn terras lopen en hij zat in zijn onderbroek achter de pc. Ik sprak hem meteen aan, maar hij ontkende dat ik iets gezien kon hebben en het niet waar was. Weer terug in Hongarije ben ik gaan zoeken.

Ik scheur de vuilniszak open en vind daar een vieze tampon, iets dat ik al jaren niet meer gebruik en een opwaardeerkaart van een vreemd telefoonnummer, zijn geheime nummer dus. Ik eiste zijn telefoon en inderdaad daar stonden dus vreemde nummers in. Ik belde er direct een en een poeslieve Hongaarse nam op, ik natuurlijk uit mijn dak. Hij zegt dat het uit is, maar wat blijkt hij heeft nog een geheim account op Facebook, die hij alleen opent als ik er niet ben of naar bed ben. Nu betrapte ik hem en snel ging hij naar zijn pc en klikte zonder afsluiten zijn pc uit. Volgens hem is het niks en moet ik me niet druk maken. Maar ja, zien mag ik het niet. Ik heb er nu genoeg van! Hoe vraag ik een scheiding aan, moet dit in Hongarije of gewoon in Nederland? Beiden hebben we de Nederlandse nationaliteit en paspoort.

Sandra0403 schreef op 25 april

Heel graag wil ik ook mijn verhaal kwijt en delen in de hoop op misschien contact met lotgenoten? Nu 7 weken geleden heeft mijn (nog) man mij te kennen gegeven te willen scheiden… Wij zijn 12 jaar samen waarvan bijna 7 jaar (ik dacht gelukkig) getrouwd. Wij hebben een zoon van 8 met een autistische stoornis en een dochter van bijna 2,5 jaar. Dit nieuws kwam voor mij echt als donderslag bij heldere hemel. Natuurlijk hadden wij zo onze dingetjes, zoals bij ieder huwelijk, maar voor mij absoluut niet ernstig genoeg om ook maar te denken aan een scheiding. Helaas denkt mijn man daar heel anders over. Volgens hem heeft hij vaak genoeg te kennen gegeven dat ik bepaalde dingen zou moeten veranderen… en ja deels heeft hij gelijk; hij heeft her en der best eens wat irritaties uitgeroepen maar niet dusdanig dat ik ook echt de ernst ervan heb ingezien.

Naar mijn gevoel zouden wij oud worden samen. Er nog samen voor gaan wil mijn man dus niet… relatie therapie is volgens hem ook allemaal weggegooid geld en tijdverspilling. Ben hier zo ontzettend boos, verdrietig en teleurgesteld over… Hoe kun je in vredesnaam zomaar al deze mooie jaren weggooien en het leven van ons allen zo overhoop halen… Ben hier echt kapot van en zie de toekomst gewoon niet zitten… zonder hem… zonder gezin.. alles alleen moeten doen. Ook de zorg voor onze zoon met pddnos zal voor mij alleen zeer zwaar komen te vallen. Hij heeft zo ontzettend een vaderfiguur nodig… Misschien een beetje warrig verhaal maar zo is mijn leven momenteel ook… Leef op de automatische piloot… Doe wat ik moet doen maar kan nergens meer echt van genieten… Wie zit er in een soortgelijke situatie?? Help…

Sandro schreef op 22 maart

Vorig maand ga ik s’ morgens de deur uit naar mijn werk. Vrouw en haar 2 kinderen gaan voor mij de deur uit, richting school. Tenminste dat dacht ik. Overdag nog mailcontact met haar gehad. Ik kom rond een uur of 6 thuis en bemerk dat het donker is in huis. Eenmaal binnen zie ik een kladbriefje liggen met 3 hele zinnen erop. Been with layer. Will go away from you and your house. Will divorce with you and will never come back. Daar kon ik het mee doen. Alle kasten leeg, koelkast leeg, diepvries zo goed als leeg, matrassen weg, fietsen weg… kortom ik stond daar met 10 hele euro’s in mijn broekzak (alle rekeningen had ze inmiddels ook al leeg gepind).

We zijn nu een maandje verder en heel puzzelstukjes vallen nu op hun plek. Ons huwelijk was vanaf begin af aan een grote farce. Fake dus. Ze heeft jaren lang, ik was bijna 5 jaar met haar getrouwd, gewoon toneel gespeeld. Ze heeft er langzaam maar zeker voor gezorgd dat ik geïsoleerd werd van mijn omgeving. Doordat ik er midden in zat en alles geleidelijk aan heeft gedaan is me dat gewoon niet opgevallen. Inmiddels woont toekomstige ex met nieuw slachtoffer, want zo zie ik het, in België. Na een periode van ca. 3 jaar heb ik haar de verantwoordelijkheid gegeven over de financiën. (ja ik weet het… had het beter niet kunnen doen), omdat ze aan het studeren was voor accountant (wat later ook niet waar bleek te zijn, want ze heeft een hele andere studie gevolgd). Omdat ze vol bleef houden dat WE financiële problemen hadden heb ik er zelfs een baan bijgenomen. Werkte soms we 80 uur per week voor ons gezinnetje. Ze heeft nu naar het laat aanzien 60.000 euro weggesluisd naar rekeningen in bijv. Duitsland.

Ik ben nu alles in kaart aan het brengen en kom steeds meer dingen van haar tegen, waarvan ik denk.. huh !! Ook onze auto had ze meegenomen en had ze al voordat ze bij mij wegging op marktplaats te koop aangeboden. Vervolgens heeft ze de auto op nieuw slachtoffers naam gezet, ook nog voordat ze wegging bij mij. Dat is dus een hele grote fout geweest, want inmiddels ligt er nu beslag op haar rekeningen en op zijn rekening. Ook krijgt hij nu een rechtszaak aan zijn broek. Iedere keer kom ik nu weer nieuwe dingen tegen die zo nu en dan mijn maag doet omdraaien. Want ze speelde ook heel goed dat er echt geen geld was. Kreeg in december een mailtje van haar over de verjaardag van onze zoon (niet mijn zoon, maar ik zag hem zo wel… ook was ik papa voor hem). Dat we even moesten wachten of we wel op zijn verjaardag weg konden gaan omdat er nog geen geld binnen was (nu heb ik overzichten van haar bankrekeningen gekregen en daaruit bleek dat ze op dat moment meer dan 3000 euro op haar rekening had staan). Alles is dus gespeeld! Nu is het wachten op de advocaten, want de eerste dreigmailtje en telefoontjes van haar kant zijn al binnen. En nee, dit had ik niet zien aankomen… en ja er waren financiële problemen, maar die waren dus veroorzaakt door haar.

Bart schreef op 18 maart

Ik had negen jaar een relatie met de vrouw die ik doodgraag zie. We wilden alles perfect doen en werkten keihard. We hebben drie kinderen gekregen op 35 maanden tijd. Ze zijn nu 5, 3,5 en 2 jaar oud. Dit heeft erg veel van ons gevraagd. Het leven was erg stresserend en we hadden nooit het gevoel om eens echt tot rust te kunnen komen. Door de stress was ik achteraf bekeken mezelf niet meer helemaal mezelf. Ik kon nogal humeurig zijn en was volledig overprikkeld door de kinderen. Van mijn vrouw kan ik hetzelfde zeggen. Vandaag twee maanden geleden zei ze opeens dat ze mij niet meer graag zag. Het was een donderslag bij heldere hemel. Ik had nooit signalen in die zin ontvangen, maar blijkbaar was ze er al langer mee bezig. Ineens werd ik voor een voldongen feit gesteld. Mijn wereld stortte in. Ik kon niet meer slapen of eten. Ik heb er de voorbije twee maanden alles aan gedaan om het terug goed maar ik ging steeds op mijn bek. Ik ben een vechter. Wanneer ik iets wil, ga ik ervoor. Ik wil er alles aan doen om mijn gezin te redden. Steeds opnieuw schraap ik mijzelf bij elkaar, trek mezelf op aan kleine signalen en steeds opnieuw ga ik terug op mijn bek. Het is zo ver gekomen dat ik opgenomen ben moeten worden. Maar ik wil er voor blijven vechten. Zelfs nu nog hebben we leuke momenten met ons gezin. Mijn vrouw wil echter zo snel mogelijk scheiden en het huis verkopen. Zelf wil ze verhuizen en ze verlangt van mij dat ik ook voor de helft van de tijd voor de kinderen zou zorgen. Ik kan mij er niet bij neerleggen en wil er alles aan doen om haar terug te winnen.

Sophia schreef op 9 maart

Ik ben plots afgesneden van mijn schoonouders en familie. Ik kreeg geen keuze hierin, kon geen afscheid nemen, en voel me ontzettend verdrietig hierover.

3 Uur ’s nachts schreef op 9 maart

Hoi allemaal,

Ik wil ook mijn ei even hier kwijt suggesties adviezen opmerkingen zijn welkom. Ik ben een vrouw van 37 getrouwd op mijn 20ste 2 dochters 6 en 10, 17 jaar getrouwd. Dus: mijn man en ik waren erg verliefd, maar zodra we in 1 huis waren, begon de meeste ellende voor mij. Hij was ineens een sacherijnige man, hij schreeuwde en vloekte veel tegen mij, je begrijpt natuurlijk dat er toen iets brak in mij en nooit meer me zelf ben geweest in onze huwelijk. Ik snap ook niet dat ik zolang bij hem ben gebleven. ik deed ook niet zo goed mee in het huwelijk meer eigenlijk, en daardoor werd het natuurlijk soms erger.

Hij was ook erg bot tegen mijn familie vloekte ook regelmatig tegen hun, of tegen mij over hun, wat erg pijnlijk was. Hij zegt nu dat dat kwam omdat hij zo alleen hier was, want hij kwam uit het buitenland en had geen familie hier. Zijn vader was ook zo’n type dus hij leek erg op zijn vader. OK, dat begrijp ik enigszins, maar dan kies je ons toch als familie want mijn familie kon hem die liefde heus wel geven, maar hij vroeg er niet om of deed ook niet echt zijn best om. Boos worden vloeken enzovoort was makkelijker voor hem. Het was niet alleen vloeken, soms gooide hij ook het eten van tafel omdat hij dat niet lustte of zo.

Na jaren lang geouwehoer met hem, ging ik de rollen omdraaien, want op een gegeven moment haatte ik hem gewoon en deed ook bot tegen hem. Ineens ging hij het rustiger aan doen. Hij is wat veranderd, maar het is te laat. Ik haat hem gewoon. Nu hou niet van hem meer. Weet niet of ik van hem nog kan houden. Als hij super lief zou zijn vanaf nu, want een vrouw vergeeft maar vergeet nooit!! Er zijn gewoon dingen stuk gegaan in mij, en heb chronische depressie ontwikkeld door hem! Heb 2 lieve dochtertjes, die ik zo min mogelijk wil laten leiden onder deze omstandigheden. Ik heb hem al de afgelopen 6 jaar gedreigd met scheiden. Elke keer lukte het hem om mij weer in bedwang te krijgen.Hij zou alles doen, hij zou veranderen om mij gelukkig te maken, en nu zit ik weer op zon punt, dat ik echt voor mezelf wil kiezen want heb het echt gehad.

En nu dreigt hij dat ie zelfmoord gaat plegen als hij weg moet, dat ie zoveel van me houdt en niet bij mij weg kan. Lijkt net een klein kind! Hij zegt weer alles te gaan doen. Hij accepteert zelfs om van tafel en bed te zijn, maar wel samen blijven in 1 huis. Zolang hij bij de kinderen mag zijn en bij mij?? Ja, ik zit echt met medelijden voor hem, maar ik wil aan de ene kant bevrijd zijn van dat gesleur van hem. Ik wil scheiden, maar ik weet het ook niet zeker. Ik zit sowieso al zolang bij hem omdat ik altijd heb getwijfeld. Kortom moet ik hiermee doorgaan of scheiden? Ik heb altijd aan de kinderen gedacht, maar nu heb ik zoiets van als ik niet 1 x aan me zelf denk dan ben ik straks helemaal niet meer de oude ik. Ik weet het niet meer! Hij zit echt op mijn emoties te werken. Hij is dan ook echt serieus, vindt het ook erg zielig voor hem, maar ook voor mezelf.

Ik wou echt voor mezelf kiezen deze keer. Maar het lukt weer niet. Had alles in gang gezet, advocaat, enz. Maar ik ben er ook immuun voor geworden denk ik, maar alleen door medelijden met iemand te blijven is ook niet gezond. De kinderen willen ook niet dat we scheiden, ze zeggen dat ik hem nog een kans moet geven. Ja hun heeft hij ook bewerkt, nu zit ik met gebakken peren, wat kan ik nu doen? Hem bepaalde tijd geven en als weer niet lukt dat ie dan de scheiding gewoon moet accepteren of zo? Hij koopt en doet alles wat ons hartje begeerd, maar dat zie ik als omkoperij, hij doet zijn best, hij kookt ineens, hij is vaker thuis ineens enz. Maar ik weet dat het na een paar maanden weer anders is. Ik weet niet meer aan wie ik moet denken, de kids, mezelf of hem?? Al die twijfel pppfffffff!!!

Kleintje schreef op 1 februari

Hallo allemaal, Mijn man en ik zijn allebei vooraan de 40 en 25 jaar samen. We hebben drie kinderen. We werken allebei en hij zeer regelmatig in het buitenland. Zo zijn we in al die jaren uit elkaar gegroeid. Ik ben doodop door er telkens alleen voor de staan en mijn job met het huishouden te combineren. Hij heeft keihard gewerkt, heeft veel stress en werkt dat uit op ons. Ik geef dat al lang aan maar er verandert nooit iets. Ik ben al een aantal jaren in overlevingsmodus. Een paar weken geleden is er dan wel een bom ontploft. Ik wou een weekendje met een vriendin, wou er even tussenuit. Mijn man zag het alsof ik hem en de kinderen ik de steek liet, leuke dingen doen zonder hen, terwijl ik gewoon even wat rust wou. Maar zo is de bal aan het rollen gegaan, ik heb duidelijk uitgelegd hoe ik me al jaren voel, hij ziet in dat hij fout was en doet nu zijn best om het goed te maken. Ik zou er blij moeten om zijn maar ik word er gek van 🙁 Hij komt voortdurend knuffelen, kussen, vraagt 10 keer of alles ok is. Maar het heeft een averecht effect op mij. Ik heb hem net tijd en ruimte gevraagd, in de hoop terug zo naar mekaar toe te groeien. Dat hij mij en de kinderen graag ziet, wil ik zien in alledaagse dingen, dat hij er voor ons is. Ik weet niet of ik hem nog graag zie, ik weet niets meer, liefst van al zou ik 2 weken rust hebben, weg van alles en iedereen. Hoe moet het nu verder? Het idee van een scheiding komt soms bij me op, omdat ik totaal geen liefde meer voel op dit moment en dat is al jaren zo. Kan dit nog goed komen?

Frank schreef op 18 januari

Goedendag, dit is de eerste keer dat ik sowieso iets op een forum schrijf, ook ik lig in scheiding wat op zich al vervelend genoeg is. Oorzaak is nu even niet waar ik iets over kwijt wil, maar wel over het mediation traject. In mijn optiek is dat een complete oplichterspraktijk waar het doel is zoveel mogelijk geld te verdienen aan de ellende van een echtscheiding. Bij de eerste mediator gingen de eerste twee gesprekken best goed, daarna kon ze opeens de financiën niet uitrekenen er moest een expert bij komen. Goed dat kan dus wij daarmee gesproken deze was ook mediator dus maar overgestapt. Na drie gesprekken werd er opeens voorgesteld om een partijadviseur erbij te roepen. Nu bekruipt me het gevoel dat niet ons belang voorop staat maar het belang van een aantal lieden die elkaar goed kennen en geld willen verdienen. Misschien wat achterdochtig maar op het moment dat mijn aanstaande ex en ik dreigen te gaan overleggen en het waarschijnlijk snel opgelost zal zijn komt er vanuit de mediator opeens een kink in de kabel. Met een uurloon van 270 euro loopt dat dus snel in de papieren. Hebben nog meer mensen deze ervaring of ligt dit gewoon aan mij?

Joyce schreef op 29 december

Ik ben 17 jaar samen met mijn man, waarvan 4 jaar getrouwd. Een jaar geleden heeft hij al aangegeven dat het gevoel minder was. Nu wil hij scheiden omdat het gevoel weg is. Omdat hij vindt dat ik teveel zeur (op verkeerde momenten zoals s’ avonds in bed) en niet goed met onze financiën om kan gaan. Mijn man is zo gesloten en weet nooit wat er in z’n hoofd omgaat, dus dan ga je vragen stellen (zeuren). Hij ziet geen andere uitweg dan scheiden omdat hij vindt dat ik een jaar geleden al aangemeld had kunnen werken. Ik blijf nu alleen achter met ons kind en kan dit niet accepteren. Ik ben er zo kapot van. Hoe kan ik mijn leven weer oppakken. Heeft iemand tips?

Dennis schreef op 30 november

Na 13 jaar samen heeft mijn vrouw mij verteld dat ze wil scheiden van mij. Helaas is gebleken dat ze al een relatie is aangegaan met een buurman en het mij daarna pas heeft verteld, dat ze van mij af wil. Ze vind het gek dat ik hier over boos ben, ik had het eerlijker gevonden als ze hier na de scheiding mee had gewacht. Tevens heeft ze mij verteld, als je een nieuwe relatie krijgt zorg dat die eerst stabiel is voordat je de kinderen er in betrekt en zelf betrekt ze onze kinderen gelijk in haar nieuwe relatie. Dit is zeer verwarrend voor de kinderen, die zijn nog jong (5 en 7) en weten ook niet goed wat ze hier mee aan moeten. Hier ben ik ook zeer boos over en heb het haar gezegd. Haar reactie is de kinderen meenemen en verblijft nu bij familie samen met de kinderen. Ik mag volgens haar de kinderen alleen zien onder begeleiding van een derde persoon. Zij zegt dit is op advies van veilig thuis, ik heb haar nooit lichamelijk wat aangedaan er zijn uiteraard wel woorden gevallen. Dit vind ik ook niet gek in deze situatie (met de buurman). Ik heb zelf altijd voor de kinderen gezorgd en deze worden nu zo bij mij weg gehouden. Ik vind dit ook vreselijk voor mijn kinderen!!! Ik hoop ze snel weer te zien want meer pijn kun je een goede vader niet doen!!!

Angie schreef op 3 oktober

Ik lig in een scheiding en al red ik me best goed en leef ik mijn leven, toch voel ik steeds bij alle leuke dingen die ik doe geluk, maar ook een diepe pijn, verdriet en gemis, want ik hou nog steeds van mijn ex. Ik hoop dat ik door het delen van mijn verdriet met lotgenoten steun en begrip kan vinden. Hoe kan ik afstand nemen en loslaten?

Christophe schreef op 24 september

Scheiden en dan kiest ze voor u of blijft ze bij haar man. Momenteel zit ik in zo een fase, ik heb de scheiding aangevraagd omdat ik niet verder wilde leven dat ik doe alsof mijn neus bloedt voor mijn huidige vrouw. Er was geen passie meer enkel nog leven als broer en zus. Ik heb mijn huidige vriendin leren kennen per toeval op het jeugdvoetbal, idem zelfde probleem geen passie meer en leven als broer en zus. Maar sedert ik de scheiding aangevraagd heb reageert ze alsof zij er niks mee te maken heeft en het mijn beslissing was zonder dat zij hier tussen zit. Ze wil zelf beslissen of ze wil verder leven met mij als partner en ik mag daar niks in tussen komen. Ik weet niet echt hoe ik hier moet op reageren. Ze zegt tegen al haar vriendinnen die vragen of het waar is of ik ga scheiden of ze daar iets mee te maken heeft en zij ontkent met klem, er is zelfs al een discussie geweest met mijn huidige vrouw en een vriendin van haar. Ik weet verdomd dat dit hard is om te dragen je wil niks forceren maar ik ben eerlijk tegenover mezelf en mijn vrouw geweest en tegen de kinderen maar blijkbaar is het beter dat je altijd voor jezelf kiest. Ik zie mijn huidige vriendin enorm graag maar heb steeds meer de indruk dat minnaar en minnares haar beter uitkomt, ze er zich comfortabeler in voelt want ze hoeft geen verantwoording af te leggen naar de kids toe. Terwijl ik dat wel heb gedaan en overal met mijn hoofd tegen de muur loop omdat ik eerlijk ben geweest. Zelfbeklag ? Ik denk het niet het is een andere dimensie, ik zeg en voel me beter door eerlijk te zijn en door mijn eerlijkheid verlies ik alles.

Charlotte schreef op 23 september

Ik ben een vrouw van 44 jaar en heb een maand geleden de scheiding aangevraagd, we zijn bijna 25 jaar getrouwd. Ik ben met mijn kinderen weggegaan en sinds 2 weken hebben we een regeling waarbij de kinderen in het ouderlijk huis zijn. Ik ben er door de week en mijn bijna ex in het weekend. En nu twijfel ik…. alles wat eerst niet kon, kan nu wel en ik geloof hem. De kinderen van 17 en 12 willen niets liever dan blijven wonen waar ze nu zijn, maar dat is voor geen van beide te betalen. Dus blijven voor de kinderen, het huis, het vertrouwde of nu eindelijk eens doorzetten en voor mij zelf gaan met alle onzekerheden die erbij horen. Het echtscheidingsverzoek ligt al bij de rechter.

Elly schreef op 17 september

Hallo, Ik ben een vrouw van 45 al 8 jaar gescheiden en moeder van 3 kinderen. Ik heb een moeilijke scheiding gehad met veel touw getrek om de kinderen. De treiterij is gebleven zelfs na 8 jaar en hij maakt mij het in alles zo moeilijk mogelijk. Hij werkt totaal nergens in mee en geef mij na 8 jaar nog steeds overal de schuld. Zelfs nu hij net weer hertrouwd is. Inmiddels hebben mijn 2 oudste kinderen besloten niet meer naar hun vader te gaan. Mijn jongste kind van 9 gaat er wel heen. Die heeft nu vakantie bij hun vader. Het probleem is nu dat hij 40 minuten van mij vandaan is verhuisd. Ik probeer al bijna een week te bellen en kreeg mijn kind laatst niet langer dan 2 minuten aan de lijn. Daarnaast wordt er totaal niet opgenomen. Mijn kind mocht in die 2 minuten niet met de telefoon weglopen en hij stond op speaker hardop… Hij kon niet vrijuit spreken want ze stonden mee te luisteren. Het was een zeer kort en nietszeggend gesprek. Graag advies… wat te doen?? Wie kent in Noord-Holland een zeer goede advocaat…want ik zoek er een!!

Purucker schreef op 16 september

Gescheiden en dan… Na zes jaar huwelijk en 15 jaar samen zijn mijn vrouw en ik helaas gescheiden. We verschilden veel van elkaar maar daardoor vulden we elkaar juist goed aan. We waren een goed team en we wilden graag oud worden met elkaar. Waarom dan toch scheiden? Ik had een buitenechtelijke relatie én heb aangegeven te willen scheiden.We hebben twee kinderen samen. Een zoontje van 7 en een dochter van 4 jaar. Hoe is het zover gekomen? Vijf jaar geleden hoorde ik dat ziek was en kwam ik in de ziektewet terecht. Het vervelende van mijn ziekte was dat ik maanden aan en rond om het huis gekluisterd was. De eerste maanden lag ik van elk uur 40 minuten op mijn rug op advies van de therapeut. Verbetering bleef uit en naarmate tijd vorderde ging het alleen maar slechter. Zo slecht dat op korte termijn een operatie ingepland werd. Dus werd ik na negen maanden geopereerd. Dit zou een einde maken aan mijn dagelijkse innerlijke strijd. Eindelijk hoefde ik niet meer elke dag tegen muren op te gaan en zou ik snel weer normaal kunnen functioneren. Weer normaal kunnen zitten, staan en lopen. Binnenkort zou ik mijn werk weer kunnen oppakken en zou ik mijn leven weer terug hebben. Helaas waren de goden mij niet gunstig gezind. De dag van de operatie leek alles goed maar toen de verdoving uitgewerkt was bleek dat de operatie geen enkel effect had. Ik mocht naar huis herstellen in het ziekenhuisbed van het Thebe dat midden in de woonkamer stond. Het bed was een prima piratenschip waar mijn zoon en ik de nodige avonturen in mochten beleven. En ondanks de ernst van de situatie wisten wij het op die wijze wat luchtig te houden. Mijn vrouw kocht in de eerste week van mijn herstel een magazine zodat ik wat uren kon doden met lezen. Dat was meteen ook het laatste wat ik in al die jaren van mijn vrouw kreeg. Na een maand begon ze zich ontzettend te irriteren aan dat bed in de kamer waarop mijn zoon en ik tijdens mijn herstel vaak zo leuk op speelden. Na een herstelperiode van drie maanden werd de piratenboot weer door Thebe opgehaald en hadden we eindelijk de woonkamer weer voor onszelf. Ik kon weer, zoals voor de operatie, een beetje lopen, een half uurtje zitten en ongeveer 10 minuten stilstaan. De neurochirurg stuurde mij door naar de fysiotherapeut voor moeilijke gevallen en ook daar bleek ik een te moeilijk geval. Ze konden niets voor mij doen. Ondertussen was mijn vrouw bevallen van ons dochtertje. Een schat van een meisje dat ik het eerste half jaar van haar leven niet kon tillen. Elke nacht deed ik de laatste voeding. Elke nacht vechtend tegen de pijn en de frustratie dat ik haar niet kon tillen zolang als het voeden duurde en uiteindelijk moest ik het opgeven. Met tranen in mijn ogen moest ik toegeven aan mijn vrouw dat ik als vader mijn dochtertje niet zolang kon vasthouden en vragen of zij die laatste voeding kon doen. Mijn vrouw had in die tijd een zwaar leven. Ze werkte 4 dagen in de week, ze deed het huishouden en zorgde voor ons dochtertje. Ons zoontje verzorgde ik gezien hij groot genoeg was en niet gedragen hoefde te worden. Om mijn vrouw te helpen heb ik een aantal keren een poetshulp geregeld. Helaas vond ze niemand goed genoeg en heeft geen enkele poetshulp het langer dan een aantal maanden bij ons uitgehouden. Hulp van haar familie werd wel steeds toegezegd echter bleef in de praktijk altijd uit tot grote frustratie van mijn vrouw. Zo modderden we een tijdje aan en hadden we een status quo gevonden. Ik deed de boodschappen en kookte en verzorgde onze zoon. Mijn vrouw werkte, deed het huishouden en verzorgde ons dochtertje. Bij onze volgende afspraak bij de specialist bleek dat hij niets anders kon doen dan mij door te verwijzen naar revalidatiekliniek Leijpark. Na drie maanden bleek dat revalideren voor mij overbelasten was en dat ik niet revalidabel was. Ik moest mijn belasting downgraden en hopen dat daardoor mijn lijf na verloop van tijd weer beetje bij beetje meer belasting aankon. Een bezoek aan de huisarts leerde mij dat ik aan het eind van de weg beland was en uitbehandeld was. Ook de specialist raadde een mogelijke verdere operatie af gezien allerlei risico´s die daaraan verbonden waren. Het leven ging verder en frustraties hoopten zich op. Ongeveer twee jaar ging voorbij. Mijn vrouw had het helemaal gehad met de situatie. Deze laatste twee jaar van ons huwelijk hoorde ik, en mijn kinderen, steeds vaker uit haar mond dat ze niet voor deze situatie gekozen had. Ze liep steeds vaker te schelden door het huis en te roepen dat ze dit niet meer wilde. Meerdere malen heb ik mijn vrouw terecht gewezen dat ze dit niet in aanwezigheid van de kinderen moest zeggen. Echter de frustratie bij haar was te groot. Wanneer ze kon, op de woensdagmiddag en het weekend, ging ze uren weg met de kinderen om mij haar man niet te hoeven zien. Dit liet ze ook een keer vallen `Ik kan je niet aanzien!`en “een invalide is nog mobieler dan jij bent”. Ik was als man van mijn voetstuk gevallen en gedegradeerd tot een blok aan haar been die ervoor zorgde dat zij niet meer gelukkig was. Alsof ik daarvoor gekozen had… Met de tijd voelde ik me steeds meer alleen en vereenzaamde ik. In het dorp waar wij wonen ken ik behalve haar ouders verder niemand. Haar ouders hebben mij nooit echt geaccepteerd en ook ondanks alle therapeuten, specialisten en het revalidatiecentrum vonden ze dat ik profiteerde van de situatie. Ik liet hun dochter veel teveel doen en dat staken ze niet onder stoelen of banken. En ondanks dat het mijn enige sociale contact was, naast de vrienden van mijn vrouw die geboren en getogen was in ons dorp, kon ik mezelf er niet langer toe zetten bij hen op de koffie te gaan. Ik voelde me op gegeven moment zo alleen en wist niet hoe dit te doorbreken. Om maar mensen om me heen te krijgen liep ik naar de plaatselijke supermarkt. Daar kon ik mensen zien en hoorde ik ze praten in plaats van die muren die elke dag op me af kwamen. Ondertussen raadde de re-integratiespecialist mij aan mijn wereld te vergroten door social media te gaan gebruiken want hoelang zou ik het zo nog uithouden? Dus ook ik ging facebooken ondanks dat ik dat altijd als een uiterst onpersoonlijke wijze van communiceren vond. In die tijd had mijn zoontje een boezemvriendje waar hij elke dag mee afsprak én hij wilde altijd dat ik bij hem bleef. En aangezien ik daardoor even onder de mensen was en de moeder van zijn vriendje dat ook goed vond bleef ik. Zo ging de tijd voorbij en ontving ik ineens een berichtje via chat op facebook. Het was de moeder van mijn zoontjes boezemvriendje en we raakten aan de praat. Thuis hoorde ik op de vraag “wat heb je vandaag gedaan”, ondanks dat het mij soms veel energie kostte en ik daarna veel last had steeds hetzelfde antwoord. “Oh niets dus”. Heel stom maar ik was er soms trots op, hoe klein ook, als ik bv. de hele vaatwasser uitgeruimd in plaats van alleen de bovenste lade. Na verloop van tijd vroeg mijn vrouw ook niet meer wat ik die dag deed gezien het in haar ogen toch niets was, denk ik. Ineens hoorde ik een ander geluid, “Had je dat wel moeten doen? Dat is toch veel te belastend voor je?” Ik was niet meer alleen, er was iemand waar ik mee kon praten via facebook en als ouder van mijn zoon zag ik haar ook elke dag. Zo gingen maanden voorbij en gebeurde er niets behalve dat ik iemand gevonden had waar ik mee kon praten en voelde ik me minder alleen. Ondertussen veranderde de situatie thuis niet en voelde ik me met de dag schuldiger dat mijn vrouw zich gevangen voelde in een huwelijk met een man die ze nog minder vond dan een invalide maar waar ze formeel geen afstand van nam. Ik begon na te vragen bij haar oom of hij mogelijk wist of ze van mij wilde scheiden. Hij vertelde me dat hij van niets wist maar dat hij het zich wel voor kon stellen. Via facebook vertelde ik ook aan haar zus dat ik me zo schuldig voelde mijn vrouw gevangen te houden in ons huwelijk. Echter ze reageerde helemaal niet. Ik durfde het thuis ook niet aan te snijden. Als je zo vaak te horen krijgt dat iemand niet gekozen heeft voor dit leven met je, dit leven met je niet meer wil, aangeeft dat het niet eens in haar lijf zit, ga je het ook echt geloven, dat deed ik in elk geval wel. Ik durfde het niet met mijn vrouw te bespreken omdat dan waarschijnlijk het hoge woord eruit was en de scheiding een feit zou worden. In plaats daarvan deed ik iets anders waar ik elke keer weer spijt van had maar niet op wilde geven omdat ik dan weer helemaal alleen was. Ik ging vreemd met de moeder van mijn boezemvriendje en kreeg een buitenechtelijke relatie. Zo ging het maanden lang door tot ik het niet meer kon verdragen. Ik kon het schuldgevoel over mijn buitenechtelijke relatie niet langer aan. Mijn vrouw verdiende dit niet, ze was in normale doen een hele lieve vrouw die in principe geen vlieg kwaad deed. Dus ik biechtte haar op dat het niet goed ging alleen ging het gesprek heel anders dan verwacht. Op haar vraag of we het niet nog een keer moesten proberen zag ik mezelf nee schudden. Het was net alsof ik buiten mezelf getreden was en mezelf nee zag schudden. Ik hield ondanks de hele situatie met heel mijn hart van haar en ik kon het niet langer aanzien dat ze zo ongelukkig was door mij. Dus ik schreef haar een brief dat we beter konden scheiden zodat het voor haar makkelijker was om van mij af te gaan. In mijn hart wilde ik helemaal niet scheiden en wilde ik mijn vrouw terug zoals voordat ik thuis kwam te zitten. Maar iets in mij blokkeerde. Als het ter sprake kwam in de paar weken erna zag ik mij nee schudden en bleef ik consequent aangeven dat het geen zin meer had. Ondertussen sloeg de schrik bij haar om in boosheid, terecht…Ik moest een echte vent zijn en achter mijn beslissing staan en ze feliciteerde mij dat ik de liefde van mijn leven had gevonden. Ik wilde helemaal niet scheiden maar ik moest een vent zijn in haar ogen en dus bleef het daarbij, wetend dat ik de liefde van mijn leven zou kwijt raken. Nu formeel want gevoelsmatig was ze al tijden weg bij me. Zo zijn we gescheiden en gedurende de scheiding dreigde ze dat ik geen co ouderschap zou krijgen omdat ik geen vast adres had. Ik had besloten om ons gezamelijk huis te verlaten omdat ik niet wilde dat de kinderen langer in die sfeer zouden zijn en omdat mijn vrouw die spanning ook niet langer kon verdragen. Waar kreeg ik zo snel blijvende woonruimte? Familie heb ik niet meer, ik ben geadopteerd en mijn adoptieouders hadden aangegeven geen contact meer met mij te willen en mijn vrouw met alles bij te staan. Mijn enige familie, mijn enige bloedverwant mijn broer stierf tijdens het scheidingstraject. En nu wilde mijn vrouw de kinderen, mijn enige echte familie, mijn kinderen van mij “afpakken”. De enige mogelijkheid om tijdens het mediatortraject vaste woonruimte te krijgen was samen te gaan wonen met de vrouw met wie ik de buitenechtelijke relatie had. Tijdens die buitenechtelijke relatie ben ik altijd open geweest tegen haar dat ik nooit van mijn vrouw zou willen scheiden en nu ging ik bij haar wonen om ervoor te zorgen dat ik mijn kinderen niet zou verliezen. Is mijn leven er gelukkiger op geworden. Nee! Ik ben de liefde van mijn leven kwijt, zie mijn kinderen minder dan de helft dan ervoor en zit nog steeds alleen thuis in hetzelfde dorp waar ik nagenoeg niemand ken. Alleen woon ik door de omstandigheden nu samen met de vrouw waarmee ik een buitenechtelijke relatie had. Twee van haar drie kinderen zijn autistisch en ik snak naar een plekje voor mijn kinderen en mij alleen en naar rust… Echter mijn oude huis staat te koop en daaruit zal ik nog een schuld ontvangen van € 55.000,- zonder dat ik enig idee heb hoe ik dat ooit nog eens terug zal moeten betalen. Mijn kinderen vinden het verschrikkelijk dat mama en papa uit elkaar zijn en willen niets anders dan dat we weer samen komen. Mijn vrouw vindt dat ze de relatie wel een beetje uit het oog verloren had maar dat ik alles kapot gemaakt heb dat alle schuld bij mij ligt. Ze accepteert, mede geïnspireerd door haar eigen ouders, geen enkel andere uitleg, nuancering van de ontstane situatie. Ik ben degene die alles veroorzaakt heeft en de kinderen enorm leed heeft toegebracht en dat kan nooit meer ongedaan gemaakt worden. Ze is boos en wil dat de kinderen blijvend bij haar komen wonen. Mijn zoontje die altijd sterk naar mij trekt vindt het verschrikkelijk dat hij mij nog maar zo weinig ziet en laat af en toe vallen “kon ik maar voor altijd bij jou blijven”. Ik voel alsof ik hem verraden heb omdat hij mij nu nog maar 40% van de tijd die we ervoor hadden ziet. Hoe erg zal hij zich door papa verraden voelen als ik zou instemmen met de wens van mijn ex vrouw. Dat kan niet, dat is niet in belang van mijn zoontje. En dus ben je gescheiden maar dan… Tijd zal het leren. Er schijnt toch weer een lichtpuntje te komen ergens, ooit.

J vt Hoff schreef op 2 september

Ik heb sinds 1989 een huis op mijn naam, van mijn vader gekregen toen, vandaar dat het op mijn naam staat. Ik ben 2x getrouwd geweest in gemeenschap van goederen, op het huis stond alleen een bouwhypotheek van 100.000 euro. Mijn 1e ex mocht daar blijven wonen en betaalde alle kosten. Nu is het huis verkocht. Ik snap dat partner 1 de helft krijgt van de overwaarde, maar gaat ex 2 nu ook nog eens de helft van mijn helft krijgen?

Jojo3 schreef op 16 augustus

Ik lig sinds februari 2014 in scheiding met mijn ex, de moeder van mijn dochtertje. Sinds april 2014 had ik een eigen nieuwe woning, mijn ex verbleef bij haar ouders, omgang hadden we met onze dochter ieder 3,5 dag. Vanaf 21 mei 2014 ging het niet met mijn ex bij haar ouders wonen en besloot zij bij haar vriendje in een andere stad te gaan wonen. Vanaf dat moment woont onze dochter bij mij, en in de weekenden gaat ze naar haar moeder. Pas in oktober 2014 had mijn ex een eigen woning ook in onze woonplaats. Pas toen begon ze ook te vragen om onze dochter vaker te zien. Ondertussen hebben we 2 x mediation geprobeerd mede op aandringen van advocaten en rechter. Niks uitgekomen… We staan lijn recht tegen over elkaar. Ik wil mijn dochter bij mij hebben met een regeling voor moeder eens in twee weken weekend en zij wil dat andersom. Deze zomer vakantie hebben we om de week onze dochter bij ons gehad. Ondertussen heeft mijn ex trouwens ook alweer een nieuw vriendje. En bij beide jongens was het heel snel samen slapen, waar ook mijn dochter gewoon bij was. Ik heb heel vaak gehoord dat mijn dochter niet naar mama toe wilde en bij mij wilde blijven. We hebben nog paar maanden geleden gesprek gehad met beide advocaten erbij. Regeling is nu geworden ene week donderdag uit school halen tot zaterdagavond, en andere week vrijdag uit school halen en tot maandagochtend naar school brengen voor moeder. Advocaten wilde dat wij daar voor gingen tekenen…. Na heel lang nadenken heb ik besloten dit toch niet te doen, omdat ik nog steeds denk ik dat het het beste is als mijn dochtertje helemaal bij mij is met regeling voor moeder. Nu hebben we over paar maanden rechtszitting. En mijn advocaat raadde het mij aan om wel te tekenen. Het risico bestaat volgens haar namelijk dat de rechter zal beslissen dat het co-ouderschap moet worden… Dan heb ik mijn eigen glazen dus ingegooid. En nu zit ik hem eigenlijk wel een beetje te knijpen. En ga ik mij zelf dus echt dingen verwijten en spijt hebben van mijn beslissing. Maar aan andere kant denk ik dat ik toch wel dat ik sterk sta omdat mijn dochter al ruim 1,5 jaar dan dit gewend is. In al die tijd is het ook al een stuk 5 x voorgekomen dat moeder afspraken niet na kwam of opeens dochter niet wilde hebben een weekend. Iemand soort gelijke ervaringen of tips voor mij? Deze vader wil echt vechten voor z’n dochter omdat ik denk dat het beter dat ze meer bij mij is. Dit is in het kort ongeveer mijn verhaal.

FB schreef op 20 juni

In november hebben we over een scheiding gesproken. Het bleek dat hij inmiddels iemand had ontmoet waar hij een relatie mee wilde. Vanaf dat moment ben ik door de hel gegaan. Een rollercoaster van emoties! We hebben nog 6 maanden in ons huis gewoond terwijl hij een vriendin had. Ik dacht deze pijn gaat nooit meer weg. Maar lieve mensen het wordt echter minder en op een dag voel je weer blijdschap. Nu 8 maanden later woon ik met mijn kinderen in een mooi huisje dat ik heb gekocht, mijn eigen plekje. Langzaam aan word ik weer meer wie ik was ondanks alle ellende ben ik sterk uit de storm gekomen. Kijk voorruit en doe dingen die je leuk vindt en waar je blij van wordt! Wees lief voor jezelf en kijk naar wat er nog wel in je leven is zoals je kinderen bijvoorbeeld die alle steun en liefde kunnen gebruiken. Daden zeggen iets over de pleger niet over jouw!

Ika schreef op 14 juni

Hallo , Ik lig momenteel in scheiding. Compleet out of the blue vertelde mijn ex dat ie niet meer verder wilde met mij. Op vakantie nota bene. Ik kwam er niet achter waarom. Hij vertelde niks. Was stront chagrijnig. Later kwam ik erachter dat hij mij bedroog en beloog. Midlife crisis. Ik ben erg verdrietig geweest en nu vooral heel erg boos. Ik wil dat boze gevoel kwijt, want het is slechte energie. Ik voel mij nog steeds aan de kant gezet, als een zak vuil. Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik weer zelfvertrouwen krijg? Het gevoel krijg dat ik er (als vrouw) mag zijn? Overigens ga ik zo normaal mogelijk met hem om, omwille van de kinderen. Wie heeft ervaring in een soort gelijke situatie en heeft tips/ adviezen? Dank alvast!

Watermannetje schreef op 11 juni

Beste allemaal Ik heb een vraag ik ben nu sinds anderhalf jaar gescheiden en ik heb een pracht van een zoon, nou is mijn vraag misschien een beetje raar maar ik wil er wel zekerheid over hebben. Mijn vraag is: Komt het ouderschapsplan te vervallen in de grote vakantie? Volgens mijn ex heb ik alleen recht op me zoon in de aangegeven week vakantie die ik samen met hem gepland heb en dus daarnaast geen recht heb op de normale omgangsregeling. Klopt dit? In ons ouderschapsplan staat het volgende: De vakanties zullen in overleg met de ouders en bet kind verdeeld worden. (Naam) is bij de vrouw en zolang de man werkt gaat het schema door. Indien de man vrij is heeft hij het kind 20% en de vrouw 80%. Kunnen en willen jullie mij hierin adviseren en eventueel helpen, want ik ben eigenlijk een beetje over de rooie door mijn vervelende ex. Alvast bedank Groetjes Watermannetje

Onwetend schreef op 6 mei

Hallo allemaal,nieuw hier op het forum en helemaal in de war. Even de situatie uitleggen, mijn vrouw waar ik sinds 24 jaar mee samen ben en 15 jaar getrouwd heeft aangegeven dat ze niet meer weet of ze verder wilt. Voor mij kwam het totaal onverwacht alhoewel ik wist dat het niet echt lekker ging tussen ons. Wij hebben een mentaal beperkte dochter die sinds 3 jaar niet meer thuis woont en nog een andere dochter die gewoon thuis is en waar het super mee gaat, veel vrienden goede cijfers enz. Nu ben ik er na een paar dagen van woede verdriet en alle emoties er ook wel achter gekomen dat er ook wel een groot gedeelte bij mij vandaan komt dat het niet lekker loopt. Heb een hoop meegemaakt in mijn leven waardoor ik als ik nu naar mezelf kijk volledig afhankelijk van mijn vrouw ben geworden. Nu er ook rust is gekomen in de situatie van de dochter die uit huis is komt er ineens allemaal uit bij haar. En ze wil zo niet verder wat ik gedeeltelijk kan begrijpen. Maar waar moet ik naartoe met mijn gevoelens? Ook nog eens het feit dat ik int. chauffeur ben helpt niet mee maar zei zegt dat dat niet een probleem is. Ook ben ik nog steeds helemaal stapel op mijn vrouw en is ze alles voor mij. Door echter onzekerheid en verlatingsangst mede door mijn jeugd ervaringen ben ik zo verschrikkelijk bang om haar en mijn kids kwijt te raken. Ik loop al 2 weken alleen maar te huilen en weet niet wat te doen,ook mij werk lijdt eronder en wordt gevaarlijk bijna. Ook omdat ik geen familie heb of echte vrienden voel ik mij zo verschrikkelijk alleen nu en nog meer angst om alleen te zijn in de toekomst zijn mijn gevoelens compleet op hol en weet niet meer wat te doen. Zijn er mensen in dezelfde situatie zitten/zaten en die tips voor mij hebben waarnaartoe met mijn gevoelens? Mijn vrouw weet precies wat ik voel en wil maar zijzelf wil nu alleen maar met rust gelaten worden om te denken. Zo een heel verhaal en ik hoop wat tips te krijgen.

Jan schreef op 3 april

Vandaag zijn we bij de notaris geweest om alles in gang te zetten. Het blijft moeilijk om het allemaal te accepteren. Mijn gevoelens voor haar zijn nog hevig maar het besef is er wel dat het niet meer verder kon want ze wou niet. Ik zeg mezelf steeds: leer hieruit en ga verder. En toch blijft er een gedacht: wat in de toekomst? Komen we elkaar misschien toch nog tegen? Is er een nieuwe start mogelijk? Allemaal vragen die geen antwoord krijgen en die ik mezelf beter niet kan stellen. Loslaten en verder gaan; het lijkt erop dat zij dit zo makkelijk kan ook al weet ik dat het niet zo simpel ligt. Ik ben een vreemde voor haar zei ze. Dat sneed er ook weer in. Maar ik trek me op aan het feit dat er ook heel veel mooie momenten waren.

Danielle schreef op 11 maart

Wie kent er advocaten die mij kunnen bijstaan bij de scheiding van mijn Italiaanse man (hij is nog woonachtig in Italië, ik ben al bijna een jaar terug met de kinderen in Nederland). Wel via gesubsidieerde bijstand in verband met laag inkomen. Ik woon zelf in Flevoland. Natuurlijk is kennis en ervaring met de Italiaanse taal en mentaliteit belangrijk en handig.

Mieke schreef op 3 maart

Ik heb vorige week te horen gekregen dan hij niet verder wil na 16 jaar getrouwd te zijn geweest. Wij hebben twee kinderen, twee meisjes, van 11 en 13 jaar. Ik zie het niet meer zitten. Ik sta er nu helemaal alleen voor. Hij heeft een ander. Ik ga dood bij de gedachte. Ik ben zo boos op hem. Bleek al een jaar een relatie te hebben. Ik voel mij zo bedonderd. Ik ben boos en heel verdrietig tegelijk. Ik huil de hele dag. Hoe moet het nu verder, ik heb ook geen baan of zo. Helemaal nergens zin in. Voor de kinderen vind ik het nog het ergst. Als ik hun zie kan ik niet stoppen met huilen. Gelukkig heb ik veel steun aan mijn zus die hetzelfde heeft meegemaakt. Waarom doet ie nou zoiets. Ik dacht dat we altijd eerlijk waren tegen elkaar. Pffff ik voel mij zo vernederd. Wat moet ik nu doen? Wie heeft ervaring hoe ik hier uit moet komen? Het gaat mij gewoon niet lukken.

Zielenpijn schreef op 2 maart

Afgelopen dinsdag heb ik de hoorzitting gehad. Mijn aanstaande ex-man is vertrokken van het ene op andere moment. Het pakje sigaretten verhaal. De kinderen waren van de wereld geschopt. Al snel hoorden we in het roddelcircuit over een nieuwe vriendin. Pas 10 maanden later hoorden we van een instantie waar hij woonde. Hij woonde niet samen zei hij. In de stukken lees ik nu terug dat hij wel samenwoonde en hoe stom ik wel niet was om conclusies te trekken. Hij had het natuurlijk zelf kunnen vertellen, was wel zo chique geweest.
De kinderen willen hem nier meer zien, onderzoek jeugdzorg, geen omgang. Toen kwam de rechtszaak. Een ordner vol met bagger over mij. In overleg met de advocaat, de rechter prikt daar wel doorheen. Eenzijdig verhaal vol onwaarheden, niets getoetst. Binnen een paar minuten, hoeveel schade ik heb aangebracht aan de kinderen, ondertoezichtstelling is eigenlijk het enige mogelijke tenzij…
Geen waarheidsbevinding. Een advocaat op basis van toevoeging. Inmiddels bekend gegeven, te weinig verdiensten dus geen ingreep op niets. Betaalde advocaat van wederpartij heeft er haar levenswerk van gemaakt. Heeft de zaak volledig geëscaleerd. Vechtscheiding, de schuld van de ouders. Je staat machteloos, en de kinderen ook. Financiële cijfers aanleveren, helaas, alimentatie wordt afgetikt, ik was emotioneel lamgeslagen, dus niet verweerd. Waar is het belang van de kinderen dan voor vader? Zij leven immers op mijn portemonnee. Een boek kan ik schrijven. Je belandt in een andere wereld die je niet kende. BJZ, Raad voor de Kinderbescherming, ondertoezichtstelling, gezinsvoogd etc. Waar was ik een moeder die er altijd voor haar kinderen was. En nu, bijna misdadig zoveel schade aks ik aanricht. Wat heb ik gedaan: de kinderen getroost, begeleidt, weer laten lachen, vertrouwen hersteld, schoolresultaten bewaakt etc. Iedereen zag me buffelen om mijn kinderen niet verder te beschadigen, behalve de vader. Die maakt me met de grond gelijk, samen met zijn vriendin en advocaat. Geen enkele bescherming krijgen wij, we zijn aan de goden overgeleverd. Wat deed papa, vertrekken zonder afscheid, een nieuw leven opbouwen net zijn vriendin en haar kinderen en alle tijd besteden om me neer te sabelen. Vader had geen verdriet, hij bleek allang bezig met zijn vertrek maar was wel vergeten het aan ins te vertellen. Vanaf dat moment moesten wij het vertrek verwerken, 10.000 stappen achterstand. Maar her vertrek was nog niet verdrietig genoeg. Als gewonde dieren lagen we op de grond en het schoppen begin. Intense haat aan de zijde van vader, intens verdriet aan onze zijde. Geen empathie, helemaal niets.

En nu de rechtbank, enig vertrouwen dat een rechter de stukken op waarde weet te schatten. Je zou toch denken dat hij ook ziet dat je geen bagger terugstuurt. Maar niets van dat alles. Moeder moet gestraft worden en hoe, geen woorden meer. Geen waarheidsbevinding, maar mee in de bagger van vader. Volledig lamgeslagen fa ik door, sterk voor mijn kinderen, want al mijn investeringen mogen niet voor niets zijn, maar kapot voor her leven. Er is geen rechtvaardigheid in Nederland.
Het lijkt wel criminaliteit in Nederland, de misdadiger is beter beschermd dan het slachtoffer. Hier precies hetzelfde, vader dier zijn kinderen enorm veel pijn. Staan ze weer op en op naar de volgende procedure. De kinderen worden Dior een traject gejaagd of ze dat nu kunnen/willen of niet. Want vader heeft rechten. Niet de kinderen. Het belang van het kind bestaat niet, het belang van vader, althans in ons geval, want ik realiseer me heel goed dat vaders in trieste omstandigheden leven. Hij vertrok met de mededeling dat hij zijn geluk niet voor ons, dus ook de kinderen op hoefde te offeren, naar wij en vooral de kinderen moeten dat wel voor hem. Zijn vriendin is ook moeder, je zou denken dat ze enig begrip kon tonen. Maar ze is overvoerd met een waanzinnig negatief verhaal over mij. Vechtscheiding in Nederland. Er zijn er veel, ik snap nu wel waarom. 2 vechten, 2 schuld, maar dan moet je wel kunnen vechten tegen de waanzin van de rechtsgang. Waarheidsbevinding noodzakelijk. Ga naar school en vraag hoe het met de kinderen gaat, daar zijn ze immers de meeste tijd. Maar rechters in Nederland stop met kezen van de bagger en oordeel op feuten. Wij hebben geen enkele bescherming, geen dikke portemonnee voor een advocaat dus volledig aan de gekte overgeleverd. Mijn grootste fout was dat ik ooit van deze man gehouden heb en niet gezien heb waar hij toe in staat was ook naar de kinderen toe. Als iemand het antwoord heeft hoe de vechtscheiding vandaag nog te stoppen, hoor ik het graag, want ik weet her echt niet meer.

Liza2002 schreef op 26 februari

Ik heb een vraag met betrekking tot de partneralimentatie. Mijn vrouw en ik hebben besloten te gaan scheiden. Aan het begin gaf ze aan geen partneralimentatie te willen en nu ineens wel.
We hebben 2 kinderen van 13 en 15. Mijn vrouw heeft in het verleden fulltime gewerkt en nu sinds iets meer dan een jaar werkt ze parttime (2,5 dagen per week). Niet om voor de kinderen te zorgen (want die waren al wat ouder) maar meer omdat het kon door mijn eigen inkomsten. Nu geeft ze ook aan die 2,5 dagen aan te willen houden maar daar tegenover staat dat ze het maximale aan partneralimentatie uit wilt slepen. Sterker nog, ze geeft aan dat ik een 2e baan moet zoeken als ik niet aan haar eis kan voldoen.
Mijn vraag is dan, in hoeverre (wettelijk gezien) kan zij dit van mij verwachten (eisen)? In hoeverre (wettelijk gezien) kan ik van haar verwachten (eisen) dat zij meer uren/dagen gaat werken? Bij voorbaat dank voor alle tips/hulp.

Mufilia schreef op 25 februari

Het lukt mij niet te begrijpen uit welke logische uitgangspunt.
Na een echtscheiding moet een van de ex partners alimentatie betalen aan de ex.
Ex betekent uit. Uit jou leven dus.
Als uit het huwelijk zijn kinderen geboren, dan is wel eerlijk dat allebei ouders dragen mee in de kosten
van levensonderhoud. De kinderen zijn van beide ouders, en dus is eerlijk.
Maar dat iemand uit mijn leven (ex) zou mij betalen, dat is parasiteren op iemand UIT je leven,
iemand met wie jij niets meer te maken hebt.
Ik vind het slecht, echt zonder eer, zonder zelf respect van de kant van de ex die alimentatie vraagt.
Ik ben niet getrouwd, nooit getrouwd geweest, niet van plan om te trouwen, dus mijn mening is niet
vanuit een persoonlijk meegemaakt situatie.

Edo schreef op 24 februari

Ik kan echt iedereen, en vooral ondernemers, het traject van overlegscheiding afraden. Het heeft 8 maanden geduurd en niets opgeleverd. Alleen torenhoge facturen van 4 !!! professionals. Als het team niet presteert zoals zou moeten spreken ze elkaar niet aan. Het team is zo sterk als de zwakste schakel. Als na 8 maanden één van de echtelieden het vertrouwen opzegt, heb je niets. Voor ondernemers is gespecialiseerde kennis vereist die in het team niet vertegenwoordigd is. Laat u niet bedotten: overlegscheiding is alleen goed voor de portemonnee van adviseurs. Of je overlegt met je partner of je neemt beiden een advocaat. Een tussenweg is er niet; overlegscheiding is een slimme constructie bedacht door adviseurs vergelijkbaar met scrupuleuze bankdirecteuren.

Sjon schreef op 28 augustus

Hallo allemaal.
Dit is de eerste keer in mijn leven dat ik op een forum over scheiden besluit iets te schrijven.
Misschien helpt het mij verwerken, misschien niet. Maar ik denk dat ik de behoefte heb.
Anders dan de meesten hier ben ik een man. 44 jaar oud en mijn hele volwassen leven bij de vrouw waar ik nu van moet scheiden.
26 jaar was, is en zal altijd de enige vrouw zijn waar ik altijd van heb gehouden. Ze is mijn hele wereld. Mijn doel om voor te leven.
Ook hebben we twee kinderen een jongen en een meisje 14 en 11 jaren oud en deze drie mensen zijn het enige waar mijn hart voor klopt.
De reden om thuis te komen. De reden om door te gaan.
En nee ik ben niet gewelddadig. ook niet aan de drank en ook beslist niet vreemd gegaan [als ik het zo lees hier op het forum is dat in de meeste gevallen wel een reden om te scheiden]
Ik zou het ook niet kunnen Ik hou teveel van haar om dat te kunnen.
Maar fouten heb ik wel gemaakt. één er van is dat ik niet kan communiceren en daardoor mijn vrouw zich voornamelijk er alleen voor zag staan.
Ik denk dat ze de liefde van één kant voelde komen en ik begrijp dat ook volkomen. En pas als ze weg gaat merk je in wat voor gat je valt.
Ik heb haar onvoldoende gesteund en te weinig gepraat. En nu gaat mijn hele wereld weg. Je valt in scherven uiteen en ben nu nog niet in staat deze bij elkander te rapen.
26 jaar van haar leven heeft ze aan mij geschonken. En natuurlijk zijn er bijzaken gekomen die voortkwamen uit het niet goed me elkaar kunnen praten. En ik voel schaamte en verdriet dat ik haar niet heb kunnen geven wat ze zocht. Vanaf haar jeugd heef ze het niet makkelijk gehad.
en ik hoopte da ik haar vent mocht zijn die haar leven zou verblijden.
Er was al eerder een breuk tussen ons en toen ze terug wilde nam ik dat me beide handen aan Want echte liefde gaat nooit kapot en toen had ik al moeten weten hoeveel ze voor mij betekende. Of nee ik wist het wel alleen kon ik haar dat nooit goed duidelijk maken En uiteindelijk heb ik haar ook al laten vallen en is ze nog niks opgeschoten.
Ik had haar graag een leven gegund waarin ze nu nog steeds gelukkig zou zijn.
Het verdriet dat ik nu ervaar is dan ook geen zelf medelijden maar is meer schaamte omdat ik niet goed genoeg kon zijn door blindheid en onmacht.
Nu kiest ze voor zichzelf en ik geef haar geen ongelijk. Ze verdient het en ik hoop dat vanaf de dag dat ze weg gaat het geluk haar toe zal lachen.
26 jaar herinneringen!! Ik weet niet waar ik er mee heen moet…
Nu is het mijn beurt om 26 jaar alleen te staan dus tijd zat om ze door mijn hoofd te laten gaan
Mijn biologische vader kon niet met mijn moeder over weg en scheiden…Ik bezwoer mezelf dat ik dat nooit zou doen
Mijn stiefvader deed nooit iets met ons ik als nog nooit op een attractie park geweest of evenementen. Ik bezwoer mezelf dat ik dat wel zou doen.
Nou het laatste is in elk geval gelukt …..
Maar God wat heb ik de rest verkloot……
Dank je wel voor het luisteren
Sjon

Stephanie schreef op 22 augustus

Hoi allemaal,
Er staan vele verhalen over mensen die gescheiden of volop in scheiding zijn. En ik herken vele dingen in jullie verhalen maar dan vanuit een andere kijk. Ik ben namelijk de dochter van het gezin. Mijn ouders zijn sinds februari uit elkaar, ik herinner mij die dag nog goed. Papa kwam thuis en vertelde aan mama dat hij al enkele maanden iemand anders had. Ik zat in de les en kreeg telefoon van mama, huilend belde ze me op, gelukkig zat ik in het hoger onderwijs en kon ik de klas verlaten als ik naar ‘toilet’ ging. Mama vertelde mij alles en weet je, ik kon niets doen want ik had verplicht les, ik kon niet weg. ’s Avonds ben ik thuis en is mijn broer er ook, mijn mama had er zelfs voor gezorgd dat onze liefjes er waren om ons achteraf op te vangen. Papa vertelde ons zijn verhaal en zei opdat moment dat hij nog wou nadenken. Maar aan de blik in zijn ogen wist ik genoeg, hij kwam niet meer terug. Die week dat er op volgde, heeft papa ons echt veel pijn gedaan. Midden in de nacht wakker worden omdat je moeder hopeloos op je roept om je vader tegen te houden zodat hij bij haar zou blijven. De afkeur in papa zijn blik, dat brengt als meisje van 21 de rillingen in je lichaam naar boven. En dan wordt de knoop doorgehakt, papa kiest voor zijn nieuwe vriendin ( in het begin viel ze nog mee, tot ze haar ware aard aan mij liet zien). Alles wordt besproken wat papa wilt en wat mama wilt. Wij (mijn broer en ik) worden er bij geroepen om onze mening te geven over de verdeling en terwijl dit gebeurt, zie ik hoe mama nog smeekt aan papa om te blijven.

Maar papa blijft bij zijn standpunt hij verlaat zijn vrouw na 32 jaar en bijna 25 jaar huwelijk en dan ook zijn zoon van 24j en dochter van 21j. En dan breekt de hel los, mama kan ’s nachts niet slapen en komt dan bij mij liggen (geen probleem, maar wat als mijn vriend blijft slapen hoe is het dan met mama, slaapt ze wel, gaat ze geen rare dingen doen). Vele ruzies en vooral vele frustraties die ik van mijn moeder over me heen krijg. Tot op een gegeven moment leek het tij te keren, mama heeft iemand tegengekomen (wat later bleek dat het proces veel te snel ging). Het ging goed maar dan kreeg ik het gevoel dat zijn(de nieuwe vriend van mijn moeder) mijn plaats innamen en ik nog altijd alles mocht over me heen krijgen. Het werd me te veel en ik had al een aantal keren stiekem contact opgenomen met papa omdat ik mama niet wou kwetsen. En heb uiteindelijk de volledige stap gezet naar mijn papa (in het begin een goede zet maar bij later inzien). Daar kwam ik dan eindelijk tot rust, tot op een gegeven moment de nieuwe vriendin van mijn papa het zo leuk vond om steken onder water te geven en te stoken in mijn relatie, ze ging mij vertellen wat ze vond van mijn relatie en hoe ongelukkig ik er zou uitkomen. In het begin trok ik me dat niet aan tot op gegeven momenten begon ik te twijfelen, kreeg ik bang voor mijn relatie en dat allemaal door haar woorden. Terwijl ze nog niet half wist hoe dat het kwam dat hij zo deed (hij nam afstand omdat hij zich ongemakkelijk voelde bij mijn papa en eigenlijk niet gewenst voelde door mijn papa zijn nieuwe aanwinst om het zo te noemen). Mijn vriend en ik hebben gepraat en alles kwam er uit en dat was een opluchting voor mij om te weten dat het niet aan mij lag maar aan mijn papa zijn aanwinst. Na 2maanden mijn mama genegeerd te hebben, zocht ik terug contact. Onze eerste ontmoeting was voor mij zorgwekkend, mijn mama was(is) vel over been en zag er niet gelukkig uit. Na veel praten hebben we onze verschillen bijgelegd. (Toen ik naar papa vertrokken was, hadden mijn mama en ik enorme ruzie gehad en mijn vriend kon het niet meer aanhoren en nam het voor mij op. Mijn vriend gaf zijn fout toe maar mijn mama hield de lippen stijf op elkaar en koos de kant van haar nieuwe vriend en die strijd was ik beu.)Uiteindelijk ben ik terug naar mijn mama gegaan, maar ik krijg men eigen kamer niet terug want daar slapen de dochters van mama haar vriend. Dus 1 optie over mijn broer zijn kamer, hij is nu wel veel bij zijn vriendin, maar de gedachte alleen voel ik mij niet goed bij.

Nu moest ik natuurlijk mijn spullen terug gaan halen bij papa. Ik heb niet alles meegekregen en nu chanteert hij mij. Ik krijg mijn spullen terug als mama zijn spullen teruggeeft. En weet je wat het raarste is, we weten nog niet eens over welke spullen hij het heeft en hij wilt het ook niet zeggen. Ik heb al veel tranen gelaten omdat papa mij nu gebruikt om zijn spullen te krijgen zodat ik mijn spullen in ruil ervoor terug krijg. En goed weten dat zijn nieuwe vriendin hem dit opstookt. Het doet pijn als je ziet dat je ouders veranderen omdat er iemand anders in het spel is. Mijn broer en ik staan er hulpeloos tegenover en ondergaan de hele situatie. Mijn broer kan op zijn eigen benen staan, maar ik ga nog spijtig genoeg naar school en hang nog zeker 2 jaar vast aan deze situatie. En ik wil niet bedoelen dat mijn broer er dan minder zou onder lijden, nee zeker en vast niet, want hij voelt het zelfde als ik, onmacht. Maar hij kan een nieuwe thuis opbouwen (wat niet makkelijk gaat zijn in deze situatie) en ik verlies een beetje steun. Maar ik weet dat hij voor mij klaarstaat en dat hij dat niet zomaar van zich kan afzetten, want weet je vele mensen denken op deze manier: hij kan komen en gaan wanneer hij wil en hij is van de miserie verlost. Neen, hij is wel weg, maar draagt de miserie nog altijd mee op zijn schouders en dat laat je niet zo gemakkelijk los.
Ik ben ergens opgelucht dat ik mijn verhaal heb kunnen neerschrijven. En ik hoop dat dit verhaal misschien kan helpen bij degene die kinderen hebben en het ook eens uit een ander oog perspectief kunnen zien. En begrijp me niet verkeerd mensen die scheiden zien er het hardste van af. Maar onthoudt wel degene die het dichtste bij je staan lijden mee maar op andere manier.

Forum over scheiden met ervaringen van anderen

Naiefje schreef op 13 augustus

Hoi, ik ben een 47-jarige vrouw en heb een relatie van 31 jaar (waarvan 27 gehuwd) achter de rug. Uit die relatie heb ik 2 prachtige zonen van 20 en 16. Mijn man (voor wie ik destijds alles opgegeven heb) en ik hadden (tot voor kort) een goeie relatie met veel geborgenheid voor ons en de kinderen, ons huis was ons paradijs en onze knusse thuishaven, onze kinderen waren onze trots… Kortom, een “goed koppel”, maar schijn bedriegt.
Vier jaar geleden heeft mijn man een scheve schaats gereden, waarvan hij bij hoog en bij laag volgehouden heeft dat het puur platonisch was en alleen maar voor een goeie babbel. En ik, dom wicht, geloofde dat, omdat ze uiteindelijk km van ons afwoonde. Uitleg toen het uitkwam? Hij had behoefte aan een gesprekspartner en vermits ik en niet altijd was, is hij het op het internet gaan zoeken (ik heb nogal een veeleisende job, maar hij wist ook dat ik er altijd voor hem stond, als hij wilde praten). Na een turbulente tijd (1 jaar van “af-aan”, ik kies voor gezin en kids, neen, ik ga toch weg…) heeft zijn vriendinnetje, die – hoe cliché – 20 jaar jonger was dan hij, hem gedumpt en heeft hij beloofd om aan de uitdieping van onze relatie te werken. Onze relatie was, buiten de momenten, waarop er een activatie van de relatie met het vriendinnetje werd vastgesteld, goed, comfortabel, genegen en warm… Ook op intiem vlak (al die tijd)… We zijn ook altijd bij elkaar blijven wonen en behalve een paar intieme vrienden, was niemand op de hoogte van het gebeuren. We hebben de dingen doorgepraat met een relatietherapeut en zijn in de zomer van opnieuw van start gegaan met de belofte van zijn kant dat hij zijn gevoelens zou uitspreken (hij is nogal introvert), als hij niet lekker in zijn vel zou zitten en mij meer nodig had en dat hij wat attenter zou zijn, door zelf ook eens met een verrassing op de proppen te komen (voor een uitje, een etentje, etc.). Drie jaar lang geen vuiltje aan de lucht… De kids stellen het goed en wij gaan door met ons gewone leven…
Tot een paar dagen terug… We waren een week met vakantie met vrienden en midden in de vakantie heeft hij me meegedeeld dat hij zich niet meer comfortabel voelt in onze relatie en dat hij wil vertrekken, om te herbeginnen. Hij heeft bij hoog en bij laag staande gehouden dat hij niemand had en alleen verder wilde tot hij met zichzelf in het reine was en met iemand anders kon starten. Smeekbedes om in therapie te gaan, vielen in dovemans oren. Waarom? Het heeft de vorige keer ook niet gewerkt, ik kon het toen ook niet opbrengen om er iets aan te doen, etc. Hij heeft naar iedereen toe staande gehouden dat er geen derde in het spel was. Maar terug thuis is de puzzel vrij snel in elkaar gevallen. Hij had zich 2 maanden eerder (bewust!) op een datingsite gezet om een “maatje” te zoeken. Maar spijts de eerdere afspraken om open te zijn, heeft hij noch naar mij toe, noch naar anderen toe ook maar een woord gerept over zijn gemoedstoestand of bv. geklaagd dat hij me meer nodig had. Hij is in zijn omgang met mij, kinderen, vrienden en familie perfect normaal en aimabel geweest en gebleven. Hij heeft mij en de kinderen intussen verlaten voor zijn nieuwe vlam, waar hij zeker is het grote geluk te vinden. Hij is vertrokken op onze 27ste huwelijksverjaardag!!! En ik blijf achter. En ik… Ik weet geen blijf met mijn (negatieve) gevoelens : Verdriet, ik ben mijn maatje kwijt, waarmee ik zoveel deelde en waarmee ik zoveel opgebouwd had en de kinderen zijn hun vader kwijt. Pijn en frustratie, omdat hij geen oog heeft voor mijn verdriet en als een ijskonijn naar me kijkt als hij tegen me praat. Ongeloof : de mededeling was een koude douche… Ik had niets zien aankomen, net als zovele anderen. Dit is echt ingeslagen als een bom. Vernedering: want ik voel me echt bij het oud huisvuil gezet en dan nog wel bewust. Bedrogen en belogen, want hij heeft alles achter mijn rug bekokstoofd, terwijl hij er nog over grapte dat ik niets doorhad en voorbereidingen trof om me de koude douche te presenteren, de affaire met het vroegere vriendinnetje bleek ook meer te zijn, dan zuiver platonisch. Bevuild, omdat ik besef dat hij in staat was om “het” te doen met 2 vrouwen tegelijk, zijn minnares en ik (zodat ik niets zou door hebben).
Kwaad omdat hij mij naar zijn minnares afschildert als een slechte, zodat hij in de rol van het te troosten slachtoffer kan kruipen en door haar kan getroost worden. Schuldig, omdat ik er niet in geslaagd ben een compleet gezin te behouden voor de kinderen en omdat ik niets in de gaten had. Misbruikt, omdat hij zich op een datingsite heeft gezet, zonder mijn te informeren dat er iets loos was, maar wel comfortabel in zijn huwelijk is blijven zitten tot hij iemand anders had en mij vervolgens gedumpt heeft. Bang omdat de financiële impact groot is. Ellendig, omdat mijn moeder destijds altijd gezegd heeft, dat hij me zou bedriegen en beliegen en dumpen… Ik heb dat altijd weggelachen en heb resoluut voor hem en tegen mijn ouders gekozen… Maar 31 jaar later krijgt mijn moeder uiteindelijk gelijk… Ze moest het eens weten. De lijst van negatieve gevoelens is eindeloos. Ik ben momenteel een emotionele puinhoop en het feit dat hij dat niet is (omdat hij hiervoor gekozen heeft, het is alleen een beetje vroeger dan gepland uitgekomen, omdat hij hier al langer mee bezig is en omdat hij iemand anders heeft en omdat hij van zijn ouders wel een afkeuring, maar geen noemenswaardige sanctie gekregen heeft) maakt alles alleen nog maar erger. Ja, ik heb een sociaal netwerk, maar langer dan een paar dagen tot het nieuws eraf is, kan je daar ook niet terecht. Ik besef dat ik al die negatieve gevoelens – in mijn eigen belang – achter mij moet laten, ik weet alleen niet hoe omdat het zo diep zit en zoveel pijn doet… En ik besef dat ik dat zo snel mogelijk moet doen, om mijn kinderen te kunnen ondersteunen, want die zitten ook met hun woede, omdat hun vader hen in de steek gelaten heeft (want ze beseffen zeer goede dat een geëngageerd vaderschap veel meer is dan wat geld storten en af en toe eens langskomen en dat ze het tweede misschien wel hebben, doch het eerst voor altijd kwijt zijn) en die nemen momenteel een onnatuurlijke rol op, nl. de zorg en verantwoordelijkheid voor hun moeder (eet ze genoeg? Slaapt ze genoeg? Etc.?). Zij moeten eigenlijk ASAP naar hun onbezorgde wereld terug kunnen, maar voorlopig kunnen ze dat niet. Wie kan mij raad geven? Waar kan ik terecht voor een babbel met professionals en/of lotgenoten, om ASAP uit dit dal te kruipen?

Edwin schreef op 12 augustus

Het liep al een jaar niet lekker tussen mijn vrouw en mij, Op de laatste vakantiedag heeft ze me verteld dat ze wil scheiden en dat ze sinds een maand dol verliefd is op een getrouwde man. Ondanks alles hou ik ontzettend veel van haar maar samen blijven wonen was geen optie. Om escalatie te voorkomen heb ik mijn spullen gepakt en ben weg gegaan, gewoon om haar de ruimte te geven alles op een rijtje te zetten. Ze was altijd mijn beste maatje en ik hoop dat dit ook altijd zal blijven, alleen het essentiële onderdeel voor een goed huwelijk zal nooit meer terugkeren.
Edwin

Linda schreef op 9 augustus

Hallo Sam,
Je bent in een enorm complexe situatie belandt. Ik lees in jou verhaal dat je vrouw jou en de kinderen niet kan geven wat jullie nodig hebben op dit moment en dat jij je uiterste best doet dit voor de kinderen recht te breien.
Je schrijft: “Maakt mij allemaal niet uit..” en “Ik heb haar al tweemaal verzocht om stappen te ondernemen om het huis uit te gaan”. Het lijkt mij dat het tijd is om hier duidelijk en stellig in te zijn. Bepaal wat jij en de kinderen nodig hebben en meld dit aan haar. Geen verzoek, geen “maakt me niet uit”, wél duidelijkheid!
Ik wens je ontzettend veel sterkte!
Linda

Linda schreef op 9 augustus

Poeh, Traantje toch!
Wat een ontzettend dapper besluit heb je genomen. Met de beslissing weg te gaan bij je man kies je voor een ander leven. Een leven waarin je aandacht kan hebben voor wat voor jou belangrijk is. Wat zijn de dingen waar je hart van gaat zingen? Ga het ontdekken! Wees blij met en trots op jezelf!
Heel veel sterkte,
Linda

Kip schreef op 8 augustus

Hallo,
Mijn man is weggelopen weet niet waar hij zit ik wil hem gaan uitschrijven zodat ik toch in aanmerking komt voor mijn toeslagen wat moet ik doen iemand hiermee ervaring. we zijn niet in gemeenschap van goederen getrouwd.

Traantje schreef op 7 augustus

Vanavond pak ik mijn tas, mijn honden en ga ik naar mijn ouders. Ik ben een vrouw van bijna 40!
Dit wordt mijn 2de echtscheiding.
Mijn man drinkt. Eigenlijk zegt dat genoeg toch? Hij dronk al voordat wij samen kwamen. Ik wil niet alweer scheiden. Maar ik wil ook niet meer zo verder leven. Geen sociale contacten, geen gemeenschappelijke vrienden (hij heeft helemaal geen vrienden) geen gezamenlijke bezigheden. Wat wel?
Ik ben bang, Bang of ik het wel vol hou. Om deze stap definitief te zetten, of krabbel ik vanavond weer terug? Ik zit op mijn werk te janken, gelukkig ben ik alleen, iedereen is met vakantie.

Murron schreef op 6 augustus

Hoi Sabien,
Ik herken erg veel van wat je vertelt. Ik ben dan wel niet verliefd geworden op een ander, maar heb wel uiteindelijk besloten om mijn relatie te beëindigen met de vader van mijn drie kinderen. Het gevoel van saamhorigheid, de klik, was de afgelopen jaren weggesleten en toen we daar achter kwamen, was er bij mij te weinig gevoel voor hem over om samen door te kunnen gaan. Ik denk dat dit de juiste beslissing is, maar heb enorm veel moeite met wat ik mijn kinderen en hem aandoe. Allemaal omdat ik hem en hij mij niet meer gelukkig kon maken. De toekomst ziet er nu zo anders uit. Geen gezinsleven meer, mijn kinderen maar de helft van de tijd bij me. Ik mis hen en zij missen mij. Ik twijfel nog steeds, er is geen weg terug naar hoe het ooit was, maar kunnen we nog samen verder als vrienden, ouders? Ik zou mijn kinderen graag een minder moeilijke start geven. Ik kan me voorstellen dat jij met een nieuwe relatie je misschien minder eenzaam zal voelen, maar verdriet om wat niet meer zal zijn blijft. En hoe ga je om met het verdriet en misschien schuldgevoel? Afleiding zoeken denk ik, maar af en toe toegeven aan het verdriet, flink janken en denken: morgen is weer een nieuwe dag, dan voel ik me misschien weer beter.
Heel veel sterkte toegewenst…

Sam schreef op 3 augustus

Hallo beste lezers,
Wij zijn een gezin met twee kinderen die allebei een ontwikkelingsachterstand hebben. Na jaren van intensieve begeleiding door het SDW hadden we eindelijk de ideale vorm van harmonie bereikt. We waren allebei gelukkig en hadden een bijna normaal gezin. Toen werd er bij de jongste ook nog eens PDD-NOS geconstateerd. We kregen dan ook het advies om te zorgen voor regelmaat, want dat hebben deze kinderen nodig. Mijn vrouw dacht daar echter anders over en is een jaar geleden een verhouding begonnen met iemand die ongeveer 25 jaar ouder is. Zij zit daar nu meer dan thuis. Het huishouden doe ik tussen mijn werkzaamheden door. De zorg voor de kids ligt in mijn handen. Tien minuten voor ze naar bed gaan komt ze thuis en kan ze ze nog net welterusten wensen. Waar zijn die afspraken over regelmaat gebleven. Ik zie mijn kinderen met de dag achteruit gaan. Ze komen met vreemde vragen en opmerkingen, omdat ze de situatie niet kunnen begrijpen. Het geld dat mijn vrouw verdiend met werken gaat op aan die vriend van haar. Ook financieel sta ik er dus alleen voor. Maakt mij allemaal niet uit, maar de spanningen zijn bijna ondragelijk. Ik heb haar al tweemaal verzocht om stappen te ondernemen om het huis uit te gaan. Heb haar zelfs gezegd een lijstje te maken zodat er geen misverstanden konden ontstaan over de spullen die wij gedurende 20!!! jaar huwelijk hebben opgebouwd. We wonen weliswaar in een huurhuis en hebben het hier altijd naar ons zin gehad, maar zoals je ziet komt aan alles een eind. Mijn vraag is simpel en recht voor zijn raap, hoe krijg ik mijn vrouw uit huis? De situatie is immers voor mij en de kids onhoudbaar aan het worden. Ik weet dat dit allemaal via advocaten gespeeld moet worden omdat zij ook rechten heeft, maar hoe zit het met onze rechten?

Anoniem schreef op 1 augustus

Dag,
Langs deze weg zou ik graag mijn vraag aan jullie willen voorleggen. Sinds februari zijn mijn man en ik uit elkaar. Op dit moment zitten we verwikkeld in een vechtscheiding, waarin het met name moeilijk blijkt te zijn om tot overeenstemming te komen met betrekking tot de omgangsregeling.
Mijn ex-man werkt in 5-ploegendienst, hetgeen betekend dat hij 2 vroege diensten, 2 middagdiensten en 2 nachtdiensten werkt, waarna hij 4 dagen vrij heeft. Het betreft dus een cyclus van 10 dagen die zich om de 10 weken weer herhaald.
Ik sta er op dat er voor de kinderen rust en duidelijkheid wordt gecreëerd en dat er een omgangsregeling wordt opgesteld waarbij er sprake is van (een zekere mate van) regelmaat en structuur. Wie zou mij hierin kunnen adviseren en/of heeft hier ervaring in of kent mensen in een soortgelijke situatie. Voor mij staat buiten kijf dat het in het belang is van de kinderen (en hun vader) dat zij elkaar regelmatig kunnen zien…

Samantha schreef op 2 augustus

Sam hoe hou je dit vol neem contact op met de SMD. Advocaat nemen, je huwelijk is duurzaam ontwricht! Zet haar naar buiten nieuw slot erop wat een walgelijk mens. Sorry hoor kan hier niet tegen. Kan je bijna niet begrijpen dat je dit tolereert?
Zit zelf in ellende maar dit laat je niet zover komen.
Gr Samantha

Jell schreef op 4 juli

Hallo ikke, wij hebben een mediator ingehuurd. Zijn kan dit soort zaken uit zoeken voor jullie. En dit op papier zetten.

Ikke schreef op 5 juli

Wie heeft info voor mij?
Na een huwelijk van ruim 15 jaar zijn mijn vrouw en ik voornemens uit elkaar te gaan. De reden hiertoe is dat we uit elkaar gegroeid zijn (het gaat gewoon niet meer). We zijn van plan geen vechtscheiding aan te gaan omwille van de kinderen en onszelf. We hebben een koophuis en zijn onder huwelijkse voorwaarden getrouwd .Zij heeft geen inkomen, ik wel. Ik wil in ons huis blijven wonen en zij zou dan ergens anders gaan wonen met de kinderen. Aangezien we in een economische crisis zitten is het huis minder waard als toen we het kochten. Mijn voorstel is dat ik het huis hou want als het huis verkocht wordt houden we allebei een restschuld over. Als ik het huis dus hou en dus ook de verantwoordde schulden die daarbij horen en ik geef haar een afkoopsom voor partner alimentatie (kinderalimentatie word wettelijk geregeld) en zij zou de inboedel naar haar keuze in te vullen meenemen, wat zijn mijn risico’s hiervoor en is dit allemaal wettelijk te regelen op een nette manier? Ik weet dat je een convenant moet opstellen maar zijn dit soort afspraken helemaal wettelijk vast te leggen?

Jell schreef op 27 juni

Kan iemand me zeggen hoe om te gaan met mijn boosheid en verdriet? Elke ochtend als de kinderen naar school zijn huil ik voor ruim een uur.

Jell schreef op 22 juni

Hallo Vergissinkje
Benader een mediator. Hebben wij ook gedaan. Zij kan precies bekijken hoe verder en welke financiële voordelen er zijn.

Vergissinkje schreef op 21 juni

Hallo,
Ik heb een relatie van inmiddels tien jaar. Veel ups en downs die ik veel gewoon geaccepteerd heb. Heb een kant van mijn vrouw ontdekt waardoor veel dingen op z’n plaats vallen. Problemen zijn niet door haar ontstaan maar medewerking verlenen om ze op te lossen doet ze ook niet. Het gaat op haar manier of helemaal niet.
We hebben twee kinderen met pdd NOS en zitten financieel al zo lang aan de grond als dat we bij elkaar zijn.
Weggaan is een optie maar wat komt er terecht van de kinderen? Wat gebeurt er met ze als ze alles wat getrouwd is voor ze kwijtraken? Nog geen geld voor een rol behang, een pot verf of een kwast om te verven.
Radeloos.

Samantha schreef op 16 juni

Lees over narcisme Liefie ook vrouwen kunnen zo zijn en je leegzuigen niet om iedereen over 1 kam heen te scheren maar je verhaal doet me er aan denken.

Liefie schreef op 16 juni

Momenteel zit ik in een relatie die al 13 jaar duurt, voor mij is nu de maat vol, ik zie het totaal niet meer zitten. Wij hebben een zelfstandige zaak die heel succesvol is waar zij een klein deel in werkt. Hoewel wij vóór de zaak financieel soms aan de grond zaten kwamen wij beter overeen, nu hebben we niets tekort, toch maken wij vaak ruzie. Ik probeer haar tevreden te stellen op alle mogelijke manieren maar daar faal ik in, dat gevoel heb ik toch. Als wij weer ruzie hebben geeft ze zelf aan te willen vertrekken, zelf probeer ik er dan op een volwassen manier uit te raken doch komt dit maar van één kant. Ik zie haar zeker nog graag, het is voor de rest een brave vrouw en een goede moeder maar ze geeft me het gevoel nooit tevreden te kunnen zijn en dat mijn inspanningen ook niet geapprecieerd worden, wat ik zeer spijtig vindt. Zelf geniet ik graag van het leven, maak graag plezier, zij is meer het huislijke type, ze kan het dan ook niet verdragen als ik met een maat op zaterdag 2 uur iets ga drinken, doe dit ook niet elke week. Ik zou eigenlijk altijd bij haar moeten zijn, hoewel wij door onze job al altijd bij mekaar zijn en dan zegt ze ook dat ik voor haar geen aandacht heb. In deze relatie voel ik mij de laatste tijd meer en meer opgesloten en het kan zo niet meer verder, als wij daar proberen over te praten volgt er een ruzie, we raken er niet meer uit. Als ik dan voorstel om dingen apart te gaan doen dan is het al helemaal verkeerd om onze relatie te proberen redden dan is het al helemaal verkeerd. Dit is niet hoe ik me het leven voorstel. Zijn er mensen die hier ervaring mee hebben en raad hebben voor mij, alvast bedankt

Samantha schreef op 16 juni

Na 33 jaar als een ouwe dweil weggegooid was dit een huwelijk? Achteraf nee ik had te maken met een Narcist snap mezelf niet ik heb het nooit zo ingezien totdat ik erover ging lezen. Nu heb ik het punt bereikt het is over na alle bedreigingen scheldpartijen en als toetje me volwassen kinderen meetrekken hoe is dit mogelijk me kleinkinderen die ik niet meer zie hier is niet tegen te vechten al moet ik door. In me hele leven ben ik nog nooit zo vernederd de fase van wanhoop ben ik al voorbij ik ga volgende week naar een advocaat kijken hoe ik ervoor sta en wat ik allemaal onder dwang heb moeten tekenen bij een Notaris. Slapen doe ik niet meer angst heb ik wel wat een griezel waarmee ik samen was. Had het kunnen weten dacht dat ik altijd verkeerde dingen deed maar nee de vernederingen en te maken hebben met een Narcist hebben me gesloopt. Wat een rot huwelijk nu achteraf ik die altijd maar hoop bleef houden Meneer vertrok als het hem niet uitkwam ik was een sterke vrouw nu een wrak maar probeer weer overeind te gaan staan hoe moeilijk en rot ook heb niemand meer om me heen moet dit zelf doen. Hoop meer te weten te komen bij me advocaat volgende week al zal ik daar als een wrak zitten. Maar dan nog heel angstig want vechten tegen zo een man is eng merkte ook wel aan mezelf dat ik langzaam een bang vogeltje na al die jaren werd. Dit is gewoonweg niet normaal en heeft me gesloopt. Ben nu 9 maanden alleen maar het getreiter stopt niet aan het convenant wat ik onder dwang heb moeten teken (hoe dom ook) houd hij zich niet zit in een koophuis sinds 3 jaar heb geen overzicht in papieren niks alles heeft hij weg gesluisd. Mij benieuwen hoe ik ervoor sta na een scheiding met zo een man valt niet te leven.
Iedereen veel sterke wens ik mezelf ook toe.

Petra schreef op 15 juni

Ik wil scheiden, maar mijn partner ligt dwars. Een half jaar geleden heb ik aangegeven het niet meer te zien zitten met de relatie en dat ik wil scheiden. We hebben het toen over de woning (koop) gehad en omdat hij die niet kon betalen, zou ik de hypotheek overnemen. Nu zijn we een half jaar verder. Ik heb de scheiding aangevraagd, we hebben samen het convenant gemaakt (hij heeft lopen typen) en ik had geïnformeerd of de hypotheek op mijn naam gezet kon worden (dit was een overduidelijk ja van de hypotheek adviseur). 5 dagen later, roept mijn partner niet akkoord te gaan met het convenant, dus hij wil niet tekenen voor de scheiding. Hierop heb ik de stekker uit de hypotheek aanvraag getrokken. Omdat ik merk dat hij niet van plan is te vertrekken. Nu wil ik graag weg, maar kan ik zomaar mijn biezen pakken en hem laten zitten met de rekeningen. Ik kan de woning verkopen onder koopgarantie, maar hij moet dan tekenen, hoe krijg ik hem zover dat hij tekent? Kortom, ik weet niet hoe ik het nu moet aanpakken om weg te komen zonder dat ik me financieel nek.

Jell schreef op 13 juni

Mijn man en ik hebben besloten te scheiden na 22 jaar een relatie te hebben. Het kwam meer van hem. Ik wilde er nog aan werken, maar hij niet. Nu blijkt dat hij al een paar weken een ander heeft. Hij wilde eerlijk zijn, dus vertelde hij het me. Heeft daags nadat hij me vertelde te willen scheiden met haar afgesproken. Ben hierdoor in depressie geraakt. Hebben afgesproken het de kids pas te vertellen als vakantie begint. Mijn vriendin weet wel alles, maar desondanks voel ik me alleen en waardeloos. Weet ook niet hoe nu verder. Zoek iemand die me raad kan geven of hetzelfde heeft meegemaakt.

Marga schreef op 13 juni

Hallo ik heb een vraag
Een vriend van mij is drie jaar geleden gescheiden alles eerlijk verdeeld.
Alimentatie kinderen geregeld.
Zijn ex is twee jaar geleden opnieuw getrouwd. Nu kreeg hij bericht van zijn ex dat ze geld eis van een lijfrente polis die vrij is gekomen van een werkgever van 25 jaar geleden en ze er op stond de helft te willen hebben. Achteraf bleek dus toen hij zelf uit moest zoeken van welke werkgever dit was(wist zelfs niet meer dat dit nog bestond) waar het geld vandaan moest komen. Zijn ex had die brief ontvangen en daar heen gebeld of het geld op haar rekening gestort kon worden, maar helaas ging dat niet en begon ze met sms’en te dreigen wil de helft anders ga ik maatregelen nemen. Hij heeft dit aan haar betaald maar liefst 822 euro. Als hij zelf niet gebeld had en het geld niet op haar rekening gestort kon worden dan had hij dus gewoon niks gekregen. Mijn vraag is nu mag zijn ex de helft opeisen aangezien ze drie jaar gescheiden zijn en zijn ex inmiddels twee jaar getrouwd is met haar huidige man. Mij lijk dat alles wat van hem is na zijn scheiding ook van hem is en ze daar geen recht op heeft.
Graag wil ik hier antwoord op hebben, want hij kan het geld goed gebruiken doordat hij nu een ww uitkering heeft en al zijn geld al naar zijn ex is gegaan, maar liefst 12.000 euro wat hij over hield van de verkoop van hun huis destijds. Nu heeft ie zelf eindelijk een woning en kan het niet aankleden omdat ze dus echt alles zelfs haar advocaat door hem betaald is, dit heeft hij gedaan omdat hij dacht dat het zo hoorde wat achteraf niet nodig had geweest.
Vriendelijke groet Marga

Sabien schreef op 11 juni

Ik ben een paar maanden geleden bij mijn man weggegaan na een relatie van 9 jaar. Onze twee jongens 6 en 4 jaar wonen nu bij mij maar zijn gelukkig nog veel bij hun vader. We wonen bewust erg dichtbij school en bij hun oude huis. Gelukkig werkt mijn ex-partner mee, maar het valt allemaal niet mee. Ik ben erg gelukkig met mijn keuze maar jee wat doet het zo nu en dan nog pijn. Pijn omdat je een heel leven achtergelaten hebt, pijn omdat ik mijn ex-partner gekwetst heb, doordat ik weg ben gegaan en ook nog verliefd ben geworden op een wederzijdse vriend van ons. Waar ik nu ontzettend gelukkig mee ben.. Maar het kost echt tijd om alles een plekje te geven. Mijn keuze was de juiste, hoe vaak kom je iemand tegen die hetzelfde is als jij en dezelfde passies heeft, je begrijpt zonder woorden en het gevoel hebben dat dit voorbestemd is. Deze keuze is een goede geweest. Voor het eerst in mijn leven heb ik mijn gevoel gevolgd, daar ben ik trots op en blij mee. Voor mijn jongens is het nu erg moeilijk, dat begrijp ik heel goed. Maar toch merk ik aan ze dat ze rustiger worden, ze zijn dol op mijn nieuwe partner. Ze kennen hem natuurlijk ook al hun hele leven. Maar toch merk ik dat de tranen zo nu dan nog erg hoog zitten bij mij. Tranen voor mijn jongens, tranen voor mijn ex-partner, tranen om een leven wat niet gelukt is. Wie herkent dit? Zelf een keuze maken voor een relatiebreuk, achter deze keuze staan maar toch nog verdriet hebben voor het verdriet wat je een ander aangedaan hebt? Waarschijnlijk hoort dit gewoon bij het verwerkingsproces, maar ik zou het erg fijn vinden om ervaringen van anderen te horen. Hoe ga jij hiermee om, wat doe jij eraan?

Anja schreef op 10 juni

Hallo ik ben al va carnaval aan t twijfelen over mijn relatie en heb ook steeds aangegeven dat ik mij niet gelukkig voel. Nu heb ik 3 dagen geleden gezegd dat ik weinig tot niet van hem houd en hij was enorm geschokt. Onze dochter van 4.5 ziet en hoort onze ongenoegen naar elkaar en heeft daar natuurlijk last van.
Nu heb ik mijn schoonmoeder ook op de hoogte gebracht zodat hij gesteund kan worden als ik de knoop doorhak en weet je wat ze denkt….omdat ik onregelmatig werk en vaak laat thuis ben als ik naar school geweest ben dat ik er iets niet klopt en dat ik een ander heb…klap in mijn gezicht!!! daar heb ik nu echt helemaal niet aan gedacht voel me in mijn trots gekrenkt!!

Jessica schreef op 22 mei

@boos
Kan begrijpen dat je boos bent..
Neem een advocaat. Die kan je alles vertellen. Ze mag de kinderen niet van je vandaan houden. Als zij hoofdzakelijk voor de kinderen zorgt mag zij blijven wonen tijden de scheiding. Mss kan je om en om een week doen mocht dit kunnen in verband met werk?
Ik zou echt een advocaat in de hand nemen.
Heel veel sterkte.

Boos schreef op 21 mei

Mijn vrouw wil scheiden.
Dat kwam voor mij als een donderslag bij heldere hemel omdat we een paar dagen daarvoor nog aan het kijken waren naar nieuwe spullen in huis.
Om de situatie leefbaar te houden ben ik na een paar weken weggegaan en ben op een ander adres gaan wonen. Dit geheel tegen mijn zin maar de druk
Nu wil ze de kinderen (6 en 9) bij me weg gaan houden en wil ze dat ik ze maar eens in de twee weken een weekeinde heb.
Tenzij ik meewerk in al haar eisen, grappen en grollen.
De kinderen worden dus als chantagemiddel gebruikt.
Twee vragen…
1. Kan ze dat zomaar doen? Er is staat nog helemaal niets op papier?
2. Kan ik weer toegang tot de woning eisen en de zaken omdraaien?

Daantje schreef op 7 mei

Begin dit jaar heb ik mijn man verlaten omdat ik verliefd ben geworden op een andere man. Ik was al bijna 3 jaar niet gelukkig en we hebben ook al 2 relatietherapeuten gehad. Maar de gesprekken gingen daar niet goed. We konden niet met elkaar communiceren.
Onze oudste had ontzettend veel psychische problemen waarvoor ik ook een kindertherapeut heb ingeschakeld. Mijn man was heel direct tegen de oudste: ik weet hoe je bent (karakter) en ik zal je ook zo aanpakken. Maar onze oudste is een ontzettend gevoelig meisje.
Ik woon nu met de kinderen ergens anders en mijn nieuwe vriend komt bijna dagelijks langs. Hij knuffelt, speelt met ze, doet allerlei klusjes om het huis, etc. Mijn kinderen zijn dat nooit gewend van hun eigen vader want die sliep altijd uit in het weekend. De oudste zei gisteren zelfs: je bent onze held.
Nu krijg ik totaal geen steun vanuit mijn familie. Mijn as ex-man komt elke week bij mijn moeder om koffie te drinken.
En dat vind ik nog het aller moeilijkst dat ik geen steun krijg. Ik heb het gedaan want in hun ogen ben ik vreemdgegaan en zit ik fout.
De scheiding is in gang gezet vorige maand.
En nu: het gaat ontzettend goed met mijn kinderen en mij. De oudste heeft geen psychische problemen mee en is zich echt verder aan het ontwikkelen en aan het ontdekken. Dingen die ze nooit durfde doet ze nu zo.
Hoe kan ik omgaan met de pijn die ik heb omdat ik geen steun krijg vanuit mijn familie, terwijl ze altijd zeiden je hebt geen leven bij je man

Grace schreef op 23 april

Ik ben Grace. Ik kom uit Sri Lanka. Ik was met Nederlander getrouwd geweest voor de laatste 29 jaar. Toen ik hier kwam hij zei meteen dat ik niet mag werken vrouwen horen achter het aanrecht. Voor de laatste 29 jr, ik ben voor hem verzorgd. Hij ging altijd vreemd met prostituees. Als ik op vakantie gaat breng hij de prostituees naar huis en woont hij samen met de prostituee. Laatst heeft hij geen eten geld aan mij gegeven. Ik heb een dochter met autisme. Wat er gebeurt met mij ik kan mijzelf nog niet geloven. Hoe kan in Nederland zoiets kan gebeuren. Ik ben ook niet foutloos. Ik dacht als hij kan doen waarom ik niet, maar dat is soms verkeerd gelopen. Ik ben naar de advocaat geweest voor een scheiding aan te vragen. Hij zei meteen; jij moet het huis aanvragen. Ik zei dat ik niet kan doen. Hij zei als jij niet doet gaat hij doen dat sta jij op straat. Mijn man is heel erg gemeen en heel erg slim om een verkeerde manier dan. Hij heeft contact met zijn ex-vrouw en zoon van 41jaar. Wij ging naar de rechter het huis werd door de rechter toegewezen aan mijn man omdat hij een invalide kaart heeft. Hij doet als een invalide maar werkelijkheid is hij geen invalide. Ik moet binnen een paar dagen het hus uit. Mij dochter woonde boven. Ik ging met mijn dochter op 1ste etage wonen. Hij zei altijd dat ik niet meer mag binnen komen. Al mijn spullen lagen daar binnen, zijn ex vrouw en zoon hebben al mijn spullen mee genomen. Ik heb niets meer, alleen een paar stuk kleding. De 2de is een verrassing dat is een harde klap. Ik was die dag naar de kerk gegaan, toen ik uit kerk komt, kan ik niet meer het huis. Ik stond buiten op straat met dat zo slechte weer. Zijn ex-vrouw en zijn zoon en mijn man en nog een vrouw met dochter zitten praten en haar hersenen gespoeld dat ze tegen mij gaat aangifte doen dat ik een slechte moeder was na 21jaar. Mijn dochter, zij is een autist die doet precies wat die anderen zegt. Ik heb mij dochter nooit meer gezien of gesproken na die tijd. Zij hebben haar van mij afgehouden. Mijn man en mijn ex-vrouw ging naar de rechter voor een bewindsvoering vragen. Ik ben nooit van een rechter een uitnodiging gehad, niemand aan mij gevraagd wat ik wil of niet. Ik heb mijn dochter 21jaar helemaal alleen opgevoed. plotseling na 21jaar ben ik een slechte moeder. Zijn ex-vrouw heeft de bewind voering over mijn dochter gekregen. Hoe kan dit in Nederland mogelijk. Waarom de rechter niet kan zien dit is door de scheiding komt.

Zij hebben mijn leven van mijn dochter kapot gemaakt ook mijn leven. Ik heb zoveel verdriet .Mijn leven is gewoon kapot. Hoe kan een vrouw moeder dit aandoen voor een andere vrouw? Die andere is nog mooie. Wij hebben 2 huisjes. Allebei heeft mijn man. een heeft hij een huur contract opgemaakt. dan die persoon heeft een huur bescherming. Huur ontvang hij contant en ik krijg geen een cent van dat inkomen. In de andere huis woont hij. In het huis van mij dochter dat ik niet mag binnen ook in echtelijke woning. Ik ben dakloos ik heb geen enkele inkomen meer. Ik ben zwerver. Hoe kan na 30 jaar huwelijk zonder 1cent op de straat gezet word en andere heeft alles? Kan iemand deze wet voor mij uitleggen. Geen enkele instantie mij helpen. Dit vind ik zo oneerlijk. Mijn man is een mooie prater en een heel erg slimme man. Hij plant van te voren alles en doet hij waarom kan de rechte dit niet kan zien. Op de rechtbank komt hij over als een werkelijke heer. In de werkelijkheid is hij een heel andere persoon. Ik ben alles kwijt inclusief mijn dochter. Dit doet heel erg pijn. Ik heb mijn hele leven aan mijn dochter geoffreerd. Dit is echte nachtmerrie. Wie kan mij helpen? Iemand die is recht geleerd of iemand anders kan mij helpen. Ik ben helemaal alleen. Kan iemand mij helpen. Alstublieft, alstublieft, alstublieft. God zegenen jullie. Ik weet het helemaal niet meer. Ik ben helemaal teleurgesteld in Nederland. Ik heb zoveel verdriet elke dag zoveel emmer tranen kwijt. Kan iemand mij helpen uit deze situatie alstublieft.

Ben schreef op 19 april

Mijn naam is ben en 53 jaar, ik ben nu 38 jaar samen met mijn vrouw en 33 jaar getrouwd en een zoon van 17 jaar. Ik heb de afgelopen 10 jaar een verkeerde diagnose gehad van de artsen over mijn geestelijke gezondheid, nu is het zo dat ik in een diepe depressie zit. nu vind mijn vrouw dat mijn karakter is verandert en kan daar niet mee om gaan en wil scheiden. Ik heb hier erg veel verdriet van, dat je vrouw wil scheiden omdat je ziek bent.

Marion schreef op 31 maart

Ik heb een relatie van meer dan 30 jaar. Zoals iedere relatie ups en downs. Maar die downs zijn dan ook heel heftig. Het gaat altijd gepaard als mijn man gedronken heeft. Hij scheld me altijd uit voor de meest vreselijke dingen. En beledigt me ook met mijn ziekte; ik ben manisch depressief. Al verschillende relatietherapieën gehad en gesprekken met verschillende instanties. Hij wil niet stoppen met drinken. Ik sta op het punt om te scheiden, maar heb nog n duwtje in de rug nodig. Kan iemand me hierbij helpen?

Karin schreef op 29 maart

Ben sinds vorig jaar mei verhuisd van Brabant naar het noorden. Ben sinds november gescheiden. Zoon van 14 verblijft bij vader, woon zelf met zoon van 8. Heb mijn zoon van 14 al 8 maanden niet meer gezien. Huis in Brabant is verkocht. Vader is dakloos geworden en mijn zoon zit nu in pleeggezin. Ex heeft nog gevoelens voor mij en gebruikt zijn zoon van 14. Mijn zoon haat mij nu of zegt kom terug en alles is weer koek en ei. Het doet mij veel verdriet, want ze bespelen ook mijn andere zoon van 8.dat die mij het leven moet verzuren, heb zelf een nieuwe vriend. Maar verkies nooit een vriend boven mijn eigen kinderen. ik vecht door. Wil mijn kids niet kwijt.
Terwijl ik ervoor koos om mijn kinderen te beschermen tegen huiselijk geweld. Mijn zoon van 14 zou school afmaken en bij komen wonen, maar vader en bureau jeugdzorg hebben het geregeld dat hij bij vaders verbleef en een nieuwe school geregeld achter mijn rug om. Ik moet nog steeds vechten om mijn zoon te zien. Ook mijn zoon van 8 is heel erg boos op zijn vader en broer. Dat ze zo doen ziet hij zijn broer ook al 7 maanden niet. Om te vechten voor mij terug te krijgen. Ik wist niet dat de overheid slachtoffers zo zou laten vallen. De maatschappij is een ellende.
Van een verdrietige moeder .
Karin

Lela schreef op 26 maart

Mijn man en ik zijn uit elkaar gegroeid waardoor wij nu gaan scheiden. Heel verdrietig, vooral voor onze dochter die het eigenlijk nog niet weet. Ik ben boos op mijn man omdat hij al die jaren niet de moeite heeft genomen om voor deze relatie te vechten. Een paar jaar geleden was hij begonnen met een studie waardoor ik alles draaiende moest houden. Toen hij klaar was met zijn school, was ik aan de beurt om te studeren. En ik hoopte dat hij mij daarin zou ondersteunen, net zoals ik dat had gedaan. Helaas is dit niet gebeurd. Mijn man begon uit verveling contacten te zoeken via internet met andere vrouwen. Eerst via Wordfreud chatten en uiteindelijk afspreken. Daar kwam ik per toeval achter. Hoewel ik mijn vertrouwen in hem kwijt was, hadden wij besloten toch met elkaar verder te gaan. Hij beweerde alle contacten te hebben verbroken met de vrouw met wie hij afspraken had. Omdat ik dat moeilijk kon geloven, had ik hem gevraagd om die vrouw te bellen en te vertellen dat het over was. Ik zou bij dat gesprek aanwezig zijn. Hij schrok van mijn wens en was niet van plan om die vrouw te bellen. Uiteindelijk kwam hij tot een conclusie dat hij niet genoeg gevoelens voor mij had om dit voor mij te doen. Ik ben kapot en weet niet hoe ik verder moet.

Sleeptouw schreef op 24 maart

Hoi,
Ik ben een vrouw van 48 met een dochter van 16 en zoon van 19.
In het weekend voor kerst, heeft mijn ex me verteld, dat hij wilde scheiden. Zo van de één op de andere dag. Kwam als een donderslag bij heldere hemel, voor mij maar zeker ook voor de kinderen! De zomervakantie was al geboekt!!!
Volgens hem was het gevoel weg. Vijf jaar geleden hadden we problemen met onze zoon die depressief was. Dat heeft onze relatie wel op spanning gezet, vanwege verschil van mening.
Heb in die tijd wel eens geroepen, dat ik als we geen kinderen hadden gehad, scheiding een optie voor mij zou zijn geweest.
Gaat inmiddels goed met zoonlief, dus vakantie geboekt, en dan maakt hij me wakker met de woorden “ik moet je iets vertellen”. En dat ook nog met kerst!
De kerstvakantie is er dus één geweest met veel tranen, vooral ook bij mijn dochter… Maar ik had net een nieuwe baan (3 weken bezig) en moest dus weer verder. Was ook wel goed voor de afleiding.
Zijn inmiddels bij de advocaat geweest, ex heeft inmiddels een nieuw huis gekocht (eengezinswoning met tuin in de wijk), wat ik eerst op het oog had. Alleen wilde mijn dochter niet mee in het plan, omdat zij geen afstand wilde doen van broer, poes en vader die dan in het “oude” huis zouden blijven tot deze verkocht is.
Kon me heel goed voorstellen, en achteraf gezien denk ik ook niet dat ik een hypotheek zou krijgen. Dus afgesproken dat ik met de kids in het huis zouden blijven tot deze verkocht is. Ex heeft nu dus dat andere huis gekocht.
Alleen is nu alles in een stroomversnelling geraakt. Ons afbetaalde huis staat in de verkoop. A.s. donderdag komen er kijkers en dat betekent dus, dat IK op zoek moet naar wat anders. En dat valt niet mee. Ik heb de bank gebeld en die vertelde mij, dat ik alleen een hypotheek zou krijgen voor de vaste contracten wat mijn werk betreft.
Ik heb dus een nieuwe baan voor 20 uur, waarvan over 2 maanden het contract afloopt, en een vast contract voor 12 uur bij de Post. Hier verdien ik maar het minimumloon en dus zal ik niet veel kunnen lenen!
En dat maakt het zo moeilijk! Ik wil nl. de wijk niet uit. Ik woon hier al 20 jaar met veel plezier en wil hier niet weg!
Eerst waren de plannen dat mijn ex op zoek zou gaan naar een flat hier en wij zouden dan in het huis blijven tot mijn dochter haar examen zou hebben gehaald. Dat was niet haalbaar omdat mijn ex dan geen hypotheek zou krijgen.
Nu blijft er voor mij weinig anders over dan een flat hier in de wijk te kopen, meer kan ik met niet permitteren, alleen betekent dat weer dat ik maar 2 slaapkamers heb. Dus mijn zoon zal niet bij mij kunnen slapen!
Voor mijn dochter een grote slag! Zij wil niet naar een flat, zonder de poes en haar broer! Maar een huis voor die prijs zal erg klein zijn.
Vind het dus heel moeilijk om straks te gaan kiezen. Iedereen om me heen roept, denk aan jezelf en niet alleen aan je kinderen. Maar ik ben zo bang om ook hun te verliezen. Want als een paar straten verder woont kunnen ze bij hem in de tuin zitten, is het gezelliger om te eten daar….
Mijn ex roept wel dat het niet gaat gebeuren en dat de kids tijd gewoon over allebei verdeeld gaat worden, dat is natuurlijk makkelijk praten. Ik moet straks rondkomen van misschien wel een uitkering, hij heeft een breder salaris, dus meer mogelijkheden qua vakantie etc.
Ik wil ook niet dat de kids straks uit medelijden mij maar komen bezoeken….
En je begrijpt dat ik het vertrouwen ook helemaal kwijt ben, dat iemand onvoorwaardelijk voor mij kiest.
De scheiding kwam ook totaal onverwacht en is toch gebeurd. Dus dat de kids nog onvoorwaardelijk voor mij kiezen kan ook niemand mij nog garanderen!
Ik weet dat het hard klinkt, maar toch is het zo…
Maar wie kan mij helpen bij de keuze? Kies ik voor een flat waar geen slaapplaats is voor mijn zoon, of moet ik de wijk uit op zoek naar wat groters?

Irene schreef op 21 maart

@ Jessica…Ik snap helemaal wat je bedoeld hoor. Vreselijk om te weten dat je man een ordinaire affaire heeft of heeft gehad. je voelt ze dan zo onzeker, vies en gebruikt. kan het niet helemaal uitleggen maar is gewoon een rotgevoel. Succes ermee!!
Ireen

Jessica schreef op 21 maart

Beste Bert,
Volgens mij mag je je vrouw eruit zetten als de kinderen bij jou wonen. Ik mocht dit ook met mijn man.. situatie is onhoudbaar dus 1 van de 2 moet weg.
Vraag anders is info bij een advocaat. Meestal is het eerste uur gratis… maar volgens mij sta jij in je recht.. sterkte..
Gr Jessica

Bert schreef op 20 maart

Hallo ben een vader van gezin met 2 kinderen van 12 en 15 jaar. Mijn vrouw wil van me scheiden omdat haar gevoel niet meer goed zit, hoop verdriet van gehad maar naar een jaar daar inmiddels wel overheen het volgende: Ik woon in een bedrijfswoning, nu nog samen maar is niet meer te doen krijgen steeds meer ruzie. De kinderen willen bij mij blijven dus hier ingeschreven blijven staan 12 en 15 (ben ik heel blij mee} Kan ik mijn vrouw uit huis zetten want situatie is onhoudbaar. Mijn baas zegt gooi haar eruit want zei wil bij je weg! en jij werkt voor mij. Ik wil wel maar mag ik dit ook doen? Trouwens ze heeft wel een andere slaapplek maar ze wil de kinderen niet aan me toevertrouwen. Ik hoop dat iemand mij hierin wat kan helpen of advies geven. met vriendelijke groeten.

Forum over scheiding informatie en echtscheiding ervaringen

Jessica schreef op 18 maart

Hallo,
Heel graag zou ik in contact komen met mensen die me raad kunnen geven.. of er gewoon voor me willen zijn.. via mail.. Mijn man heeft me na 15 jaar huwelijk verlaten voor een goede vriendin van ons.. ik heb het niet zien aankomen ze hadden al meer dan maanden wat met elkaar. We hebben 2 mooie meiden van 10 en 13…
Ik heb het gevoel kapot te gaan… verdriet en onzekerheid over mezelf…
Wie wil zijn of haar ervaring met me delen?
Groetjes Jessica

Irene schreef op 11 maart

Hallo, ik ben bijna 4 jaar getrouwd en mijn man en ik hebben samen 1 kindje ( 2 jaar) en ik heb zelf nog 3 grotere kinderen. Ik wil scheiden maar ik wil het ook weer niet. Complete oorlogen in mijn hoofd tussen wijsheid en gevoel. Ik weet dat als ik doorzet (eerste stap in de vorm van een advocaat benaderen is al gebeurt) dat ik spijt ga krijgen want ik hou van deze man en ik weet ook dat hij waarschijnlijk heel snel na mij een ander heeft en ik weet niet of ik dat kan handelen.
Waarom ik wil (of ook weer niet wil) scheiden zal voor velen heel begrijpelijk zijn en de meesten hier zullen ook zeggen (terecht) dat ze in mijn positie geen twijfel zouden hebben en gelijk zouden scheiden. Mijn man heeft op zijn werk ( call centers zijn doorgenaaide werkplekken) een affaire gehad. (minstens 1) hij bleef in de stad waar hij werkte in het flatje van een kennis slapen (die er toch niet meer woonde) en zij kwam dan bij hem (waarschijnlijk niet om te mens erger je nieten) Hij heeft ook toegegeven dat ie vreemd is gegaan. Ook heeft hij pornografische chats gehad met een andere collega (allemaal jongere vrouwen/meisjes) deze laatste heeft ervoor gezorgd dat mijn man zelfs is ontslagen. En net als je denkt nu zal het klaar zijn dan komt er weer iets. Blijkt hij nu in een hotel tijdens een training ook een van zijn trainees te hebben gevraagd om seks hem te hebben (nota bene de vriendin van een goede vriend van mijn oudste zoon). Mijn man liegt glashard tegen me en kijkt me er nog bij aan ook. Ik ga hier niet vragen wat jullie ervan denken want ik denk dat ik dat antwoord al wel ken maar wilde gewoon mijn verhaal kwijt en kijken of er meerdere mensen een soortgelijk verhaal hebben en hoe die eruit zijn gekomen. Een scheiding is ook nog eens extra moeilijk doordat ik 2 kinderen met autisme heb en die zullen er kapot van zijn. Slikken en stomweg doorgaan? Ik weet het niet maar ik ben die oorlog in mijn hoofd zat en wil niet weer vergeven en vervolgens over een paar weken/maanden weer een klap krijgen. Maar ik zie zo vreselijk op tegen scheiden en alles wat daarbij komt. dan heb ik gefaald met een goede vader zoeken voor mijn lieve kindjes….ik weet het niet!

Paul schreef op 28 februari

Vorig juni besloot mijn (ex) vrouw een einde te maken aan een huwelijk van bijna 22 jaar omdat ze aangaf een relatie met een collega te hebben. Achteraf bleek deze relatie al 8 maanden aan de gang te zijn. Nog geen week na haar bekendmaking overleed mijn moeder, de oma van mijn kinderen van 20 en 15. De jongste heeft PDD-NOS en heeft er nog steeds moeilijk mee dat zijn moeder hem in de steek heeft gelaten voor een andere man. Sinds haar vertrek heeft ze tot nu toe maar twee keer contact met ze gehad. Het is nu al weer twee maanden stil. Op brieven van mij waarin ik vertel hoe het met de kinderen gaat reageert ze niet. Nu hoorde ik dat ze al drie maanden thuiszit omdat ze angststoornissen aan het ontwikkelen is. Ze geeft aan dat dit komt doordat ze de kinderen niet ziet… maar ze doet er geen enkele moeite voor. Ik snap er dus helemaal niets van. Als ik het zo na 9 maanden bekijk levert deze scheiding alleen maar slachtoffers op…

Speedy60 schreef op 21 februari

Hallo,
Hier wil ik even mijn idee kwijt over een scheiding.
Ik heb mijn aanstaande ex-vrouw ontmoet toen zij 18 was en ik 27, hebben eerst 5 jaar samengewoond en zijn daarna getrouwd, alles ging van het leien dakje toen onze eerste zoon geboren werd en 5 jaar later werd onze tweede zoon geboren deze bleek achteraf ADHD vormen te hebben dus dat vergde nog aardig wat aandacht 2 jaar later kreeg ikzelf een ongeval met dodelijk afloop wat niet mijn schuld was door dat ongeluk ben ik in een depressie geraakt en kon het niet meer verwerken en ben daardoor 4 jaar uit mijn werksfeer geweest gelukkig kon ik naderhand weer terug komen maar toch heeft het zijn sporen nagelaten de hulp die ik in die tijd kreeg was voor mij niet afdoende dus heb het zelf maar proberen te verwerken dit bleek wel ten koste van het gezin te gaan niet dat ik niet wou luisteren of praten maar leefde in een eigen wereldje dus alles ging aan mij voorbij.
Er gaan jaren voorbij en ik met de gedachte dat ik er weer bij was bleek dat mijn huwelijk aan het afslanken was nooit wat in de gaten gehad en afgelopen jaar kreeg ik weer een ongeval buiten mijn schuld dus weer in de stress en dat resulteerde in een scheiding want mijn vrouw zei ineens ik zie het niet meer zitten en wil scheiden en dat na een huwelijk van bijna 21 jaar.

Summer schreef op 11 februari

Hallo, sinds twee en een halve maand ben ik nu gescheiden, ex woont in ander huis. sinds december officieel gescheiden. Voel me enigszins schuldig omdat ik nu vooral opgelucht ben dat ik van hem af ben. Ik ben denk ik al door de ontkenningsfase voorbij gegaan en zo. Soms wel verdriet ook als ik bv romantische film zie of zo. Dan herkent iemand dit? Of heeft iemand tips om ermee om te gaan, heb ook een dochter.

Ton schreef op 9 februari

Beste Kathy,
Wat denk je zelf. Dan maar opnieuw beginnen. De enige oplossing. Jaren en jaren stress om een zaak? Vlug wegwezen en even aan Kathy denken. Niet treuzelen anders zit je er nog jaren aan vast.
Succes meid.

Ton schreef op 8 februari

Sinds jaren verzorg ik de kinderen als papa zijnde. Mijn ex-vrouw heeft de benen genomen. We hadden alles. Een vrijstaand huis in een mooie gemeente in Brabant. Maar ze moest weg. Nog steeds snap ik er geen bal van dat ze de kinderen verlaat. Inmiddels is het negen jaar geleden. Het zijn dus niet alleen een papa die zijn kinderen in de steek laat.

Kathy schreef op 8 februari

Hallo,
Bijna vier uur ‘s nachts en weeral geen oog toegedaan, piekeren, piekeren, niemand om tegen te praten!
Mijn man heeft me nu acht jaar terug verlaten voor een vriendin, we zijn niet gescheiden (feitelijk gescheiden noemt dat nu) hij woont op ander adres en heeft daar een nieuw huis gekocht voor hem en haar.
Wij hebben samen een bedrijf waar ik voor de helft mede eigenaar ben.
Wat mij de laatste twee jaar enorm tegen de borst stoot is volgende.
Hij koopt en doet maar wat hij wil onder ander huis, zeg maar villa met zwembad, dure auto en als ik iets moet hebben is het allemaal teveel, vraag al twee jaar nieuwe keuken (‘t past nooit) vraag nu nieuwe wagen, ok ja zegt ie, maar ik zou een lening moeten nemen op mij en hij zou die dan betalen??? Ik vertrouw dat zaakje niet!
Ik weet echt geen raad meer wat ik met hem moet aanvangen ???
Spreek ik van scheiden dreigt ie met failliet enz.
Kan iemand mij raad geven ?
Ben teneinde raad!

Joyce schreef op 07 februari

Ik wilde even wat vragen.
Mijn ex heeft in zijn huwelijk een erfenis gekregen van zijn ouders met een uitsluitingsclausule. Hierop heb ik hem gezegd dit op een eigen rekening te zetten. Hij heeft het op de gezamenlijke rekening gezet. Hij kwam zonder werk te zitten en er is een groot deel naar de huishoud pot gegaan. Nu we gescheiden zijn is de uitspraak dat ik de helft van de erfenis terug moet betalen, kan dit zomaar. Daarbij hoeft hij ook geen alimentatie voor de kinderen te betalen omdat hij te weinig inkomsten heeft. Ik heb evenveel inkomsten en moet het wel maar even ophoesten ik vind dit een rare situatie. Heeft iemand goede raad voor me?

Marion schreef op 30 januari

Mijn ellende is 6 jaar terug begonnen. Ik woonde in Duitsland op een grote boerderij en had een eigen paardenbedrijf. Mijn man werkte net over de grens in de bouw. Maar dat bedrijf ging failliet en hij zat zonder werk. Hij kon op dat moment wel in noord Holland (waar hij altijd in de bouw gewerkt had) aan de slag . maar omdat dit te veel heen en weer rijden was dagelijks besloot hij een appartement te huren . waar hij dan van zondagavond tot vrijdag was en de weekend naar Duitsland kwam . ik merkte al gauw dat er iets niet klopte , maar als ik er naar vroeg werd hij altijd boos hij was niet zoals al die andere mannen die hun pik achterna liepen . nee inderdaad hij was zelfs een graadje erger . ik kreeg een ongeluk viel van de hooizolder en brak mijn onderrug . div. operatie s en met krukken en een korset van mijn nek tot mijn liezen kon ik mijn paardenbedrijf niet meer voortzetten . dus gingen we terug naar Nederland . we waren met een koop van een huis bezig maar dit was nog niet rond en moesten we 2 maanden op zijn gehuurde appartement wonen . waar hij dus 2 jaar gewoond had . ik ontdekte daar allemaal vreemde dingen en toen ik in zijn computer keek kwam ik dus achter de waarheid . hij had al 2 jaar een ander en de avond ervoor nog hele seksverhalen over en weer gemaild. toen ik s avonds zei dat ik nu zeker wist dat hij een ander had bleef hij nog liegen (wat hij dus al 2 jaar lang deed) tot dat ik hem de email liet zien die hij de vorige avond nog had gestuurd naar zijn vriendin . tja toen werd het even stil . ik was over mijn toeren . moest al mijn paarden weg doen en verhuizen door mijn ongeluk kon geen kant op met mijn gebroken onderrug en had nu ook nog een vent die 2 jaar lang met zijn vriendin op zijn appartement had gewoond .ik was kapot en vroeg hem mij met rust te laten omdat ik moest nadenken hoe het nou verder moest .in die tijd bleef hij maar smeken dat het hem speet en dat hij alleen met mij verder wou . zijn vriendin heeft hij na 2 jaar als een paar oude schoenen weggegooid en is niet meer dan een goedkope hoer voor hem geweest . had ik toen maar ingezien hoe hij met vrouwen omging . maar omdat ik in mijn situatie geen kant op kon heb ik gezegd dat ik het wel weer met hem wilde proberen maar dat het vertrouwen weg was en echt weer moest groeien . maar vanaf het moment dat we in ons huis kwamen wonen hebben we div. problemen meegemaakt . mensen waar hij hele grote klussen voor deed die hem niet betaalden . en elke x als dat gebeurde kreeg hij driftbuien van boosheid en frustratie en dit werd dan op mij geuit . door me te vernederen en geweld te gebruiken . bijvoorbeeld . ik vluchtte de tuin in als hij boos werd , ik werd aan mijn haren naar binnen getrokken en daarna met mijn hoofd tegen de koelkast en muur geslagen .of ik vluchtte naar de boven verdieping en trok hij een kroonluchter * met scherpe punten ) van het plafond en gooide die naar mijn hoofd . resultaat een snee boven op mijn hoofd die niet meer dicht ging en gehecht moest worden . elke x als hij op zijn bankrekening keek en er was geen geld over gemaakt moest ik het ontgelden .er werd altijd van alles naar mij toe gesmeten . koppen koffie complete volle dienbladen enz enz . al mijn verwondingen staan ook bij de huisarts geregistreerd en deze vroeg steeds waarom ik niet weg ging bij deze man . dan heeft hij ook nog een fetisjisme voor lak en plastic . ik werd gedwongen dit ook te dragen en op een gegeven moment kreeg ik er zo n vreselijke hekel aan . er lag elke avond een man naast mij in bed gewikkeld in plastic en lak en mijn hele huis van boven tot beneden hing vol met lak en plastic wat hij allemaal kocht op internet . maar het enige wat mij op de been hield waren mijn paar shetlandertjes die bij mijn huis stonden . deze waren altijd eerlijk en blij om mij te zien en kon ik troost bij vinden als ik verdriet had . op laatst mocht ik helemaal niets meer . ik mocht niets meer zeggen of vragen overal maakte hij ruzie om . hoe vaak ik niet dacht ik ga weg maar het alternatief was ook niet positief . ik most dan mijn lieve pony s waar ik gek op ben weg doen en moest opnieuw beginnen met alleen wat persoonlijke spullen en moet dan rondkomen van 880 euro per maand omdat ik 100% ben afgekeurd . dus de armoedegrens . nou zeg nou eerlijk dat is een positieve keus . de knop ging bij mij eindelijk om toen hij eiste dat ik al mijn pony s weg ging doen . want misschien had hij wel geen werk van de winter en een dag later kocht hij in Limburg een motor voor zichzelf . toen was het klaar voor mij ik mag helemaal niets en hij wel . heb mijn pony s ook nog met dwang gratis moeten weggeven omdat ik geen geld had om ze op marktplaats te zetten . had net voor 300 euro nieuwe kleding voor hem gekocht en de rest van mijn geld was op aan de maandelijkse rekeningen die ik betaal . toen mijn pony s niet van de ene op de andere dag weg waren werd er gedreigd dat hij de dierenarts wel zou bellen om ze te laten afspuiten dan was ik er ook van af . hij weet hoe vreselijk ik veel om mijn pony s geef en dat dit het enige is wat ik heb . ik rook en drink niet ( hij wel ) ik zit niet op sport of wat voor clubje ook . hij gaat elke week biljarten . ik heb alleen mijn pony s geen familie meer en geen vrienden . nu leef ik in een gevangenis en kan geen kant heen . probeer een scheiding te regelen . maar mediation hoef ik niet te doen . hij zegt nu al geen woord tegen me en doet of ik niet besta . doe zijn was en kook elke dag zijn eten maar krijg alleen maar een boze blik . ben alleen maar een gebruiksvoorwerp voor hem , wat hij kan gebruiken en kan tegen schoppen en vernederen als hij een pestbui heeft .nu moet ik op een andere manier dus een scheiding regelen .maar heb natuurlijk amper geld . zoals het er nu uit ziet wordt het een vechtscheiding maar dat kost veel geld . nou lees je op internet wel over goedkoop scheiden . maar ik vraag me af of dit wat is . want waarom is het zo goedkoop . heb iemand ervaring hiermee want bij de rechtsbijstand wordt ik ook niet wijzer . wie kan mij helpen . ik wil weg en eindelijk mijn leven weer op de rails zetten en mijn eigen ik ( waar nu niets meer van over is ) weer terug vinden .

Sofie schreef op 15 januari

Graag wou ik mijn verhaal eens kwijt. Ik en mijn man zijn 6 jaar samen en in oktober heb ik hem betrapt met sms’je naar collega. ik heb direct naar de collega gebeld en die zei “het gaat toch niet goed in jullie relatie en ik zal jou man hebben”. Mijn man is dezelfde avond vertrokken en bij zijn zus gaan wonen. Wij hebben een dochter van 5 jaar en ik hield mij sterk voor haar. Hij kwam 2 x per week voor de dochter en ondertussen ging ik boodschappen doen. Enkele weken later begon hij sms’jes te sturen en vroeg om een weekendje weg te gaan om te praten. Voor bestwil van mijn dochter heb ik ja gezegd. We hadden zeer goede gesprekken en hij wou onze relatie beetje bij beetje terug opbouwen. Hij had volledig gebroken met die vrouw. We spraken af dat hij nog tijdje bij zijn zus ging wonen en hij kwam zo 2x per week langs en in het weekend bleef hij slapen. Met nieuwjaar zijn we enkele dagen erop uitgetrokken maar om middernacht kreeg hij berichtje van die collega. ik heb haar gebeld waaruit bleek dat zij nog steeds een relatie had met hem maar ze wist niet dat hij met mij ook herbegonnen was en die dagen dat hij bij mij was had hij voor haar telkens een excuus en bij mij was zijn excuus zijn zus dan. Hij was woedend dat ik gebeld had en heeft mij en mijn dochter achtergelaten. Ik heb mijn arm midden december gebroken en zat daar dus met de valiezen en mijn dochter en zonder auto. De collega heeft hem blijkbaar vergeven. Ik heb hem gezegd dat die soap voor mij afgelopen is. Zeer spijtig voor mijn dochter. Ik heb gezegd dat ik geen ruzie wil en dat onze dochter er niet mag onder lijden. Nu sms’t hij terug en regelt hij uitstapjes want hij weet dat ik mijn dochter graag gelukkig zien. Weet iemand hoe ik met deze situatie moet omgaan want ik weet het echt niet meer ?

Christel schreef op 31 december

Hallo,
Ik zit met een dilemma. Ben een vrouw van 31 jaar, getrouwd, geen kinderen, maar wel 3 schatten van honden (mijn honden). Ben nu februari 11 jaar samen met mijn man, maar nog maar 5 jaar getrouwd dan. We zitten in schuldbemiddeling, maar hebben momenteel een eigen huis (nog met hypotheek). Ik beschrijf mijn leven even. Ik werk vroege, late en nacht-shiften. Mijn man werk dagdienst. Ik ben wel meer thuis dan mijn man omdat ik tussendoor vrije dagen heb. Wanneer mijn man thuis komt staat meestal zijn eten klaar (ook al ik met de late ga werken en nooit 2 dagen het zelfde). Hij wast zich, rookt buiten een sigaret en gaat dan in zijn relax zitten. waarop ik hem dan zijn eten breng voor de TV. Samen aan tafel eten we eigenlijk nooit. (heb het wel geprobeerd). In het huishouden doet hij eigenlijk niets. Zelf ben ik niet de kuisehollik, maar het moet toch proper zijn in huis. Zeggen doen we niet veel tegen elkaar. Dus ben ik maar veel met mijn honden bezig. Ik ga naar de honden school. (wanneer ik kan, tot 3 x per week en eventueel zondag morgen) want thuis wordt er toch niets gezegd of gedaan. Kan ik mij beter met mijn hobby bezig houden. Wanneer we samen iets moeten maken of zo in het huis of in de tuin draait dit meestal uit op ruzie en durft hij agressief worden. Niet slaan of zo, maar met van alles smijten of zich afreageren op mijn honden. (roepen of met hun speeltjes smijten). wanneer we woorden hebben, smijt hij ook vaak met van alles. Laatst smeet hij zijn werkschoenen achter mij na en die raakte mij vol op mijn zij. Had 2 blauwe plekken en een paar dagen zeer. nadien was het wel van sorry en dat had ik niet mogen doen, enzo. En ik heb al een paar keer gezegd dat ik de scheiding aanvraag. Maar we zitten in die bemiddeling en ik kan met mijn 3 honden nergens terecht. En ik wil hen niet achter laten of weg doen. Ze zijn mijn alles en als ik hen niet had, wie weet wat ik dan had gedaan. Kan er iemand mij hierbij helpen? Ik zie hem ergens nog wel graag, maar dit wordt met ieder voorval minder. Hij neemt het nooit voor mij op tegen zijn familie. Die dulden mijn honden niet en vooral zijn zus is hier een probleem. ik kan zoveel zaken vertellen. Als ik een lijst met + en – zou maken, weet ik nu al dat de – veel langer gaat zijn. Ben echt op en zie het eigenlijk niet meer zitten. Heeft er iemand raad of kan iemand mij helpen?

Cobo schreef op 29 december

Ik had een leuk, druk en vol leven en had niet in de gaten dat mijn man hier anders over dacht.
In oktober krijg je dan de melding ik hou niet meer van jou als ik naar je kijk is alles grijs,
deze melding overviel mij want ik had niks aan hem gemerkt, toch zei hij er erg mee te zitten en
moest huilen, want hij had met een collega gesproken en dit kon je niet verborgen houden.
Ik heb vervolgens mijn best gedaan hem terug te winnen, aardig te doen, totdat ik en dat doe
ik eigenlijk nooit op zijn telefoon kijk en sms’jes zie : vrijdagavond zal ik nooit vergeten
:ik maak een einde aan mijn relatie want hoe kan ik met hem in bed liggen als ik aan jou denk.
Natuurlijk heb ik mijn man hier mee geconfronteerd en hij zij dat hij haar kende van de bootjes.
Dat zei hem op een dag aan de waterkant haar verhaal heeft verteld en dat hij hierin gelijkenissen heeft gehoord en in plaats van naar zijn vrouw te gaan was het contact ontstaan.

Langzaam aan realiseerde ik me dat hij verliefd geworden was op een andere vrouw en door
een misverstand bij KPN kwamen zijn bel historie tevoorschijn en kon ik terug kijken tot november,
hij sms’de hetzelfde 06 nummer wel 20 keer per maand zeker en dit veranderde in mei naar
50 sms’jes per maand en ook nog is uren bellen. Hoe kan ik dit niet doorgehad hebben en
hij had hier nog steeds niks over gezegd. Waarom niet. Ik voelde me in een bedrogen wereld leven en ben nota bene zonder iets te weten met hem op vakantie gegaan terwijl hij zo aan het dubben was met welke vrouw hij verder wilde in zijn leven want later bekende hij na Koninginnedag erg verliefd op haar te zijn geworden en heeft z’n vrouw achtergelaten in augustus met de sloop van de badkamer omdat er bij haar een vloer gelegd moet worden.

Ik heb hem chocola, cadeautjes, lieve beestjes met i love you, mee uit eten genomen, brieven geschreven
nieuwe kleren, rode lingerie gekocht en nu weet ik dat dit helemaal niet heeft gewerkt, hij is bij mij gebleven
omdat hij de kinderen dan niet meer dagelijks zou zien, niet omdat hij van me houd nee om de kinderen.
Ik heb op mijn tenen gelopen, met een man gevreeën omdat hij het wel lekker vond en hij heeft me dus gebruikt en dit is er ingehakt bij mij dat ik een positie heb aan moeten nemen die niet menselijk was.

Want ik ben de afgelopen jaren niet veranderd, nou ja ouder geworden, heb altijd op school geholpen, heb
altijd de kinderen op de goeie weg geholpen en nu was het ineens teveel voor mijn man dat ik altijd met andere bezig was dat hij niet met zijn puberdochter kom omgaan en krijg naar me hoofd dat ik hem 14 jaar geleden heb gezegd dat ik hem zag als de redding om te ontsnappen uit mijn ouderlijk huis en dat was hij ook. Mijn prins.
Ik had een mooi huisje gevonden en we hebben hier toch heel lang gelukkig geleefd. Ook 10 jaar geleden
verraste hij me om me een dagje mee naar Antwerpen te nemen en de kinderen waren vertrokken, niet
thuis. Achter me rug om was er van alles geregeld terwijl ik altijd de kar moet trekken en had het hier erg moeilijk mee dat ik niet wist waar mijn kinderen waren. Dus zij ik wil je het uitmaken of zo. Hij heeft mij tot die dag vorig jaar in oktober nooit verteld hoe erg hij dit vond en ik heb hiervoor toen meteen mijn excuses gemaakt en dat is vast de reden dat hij me nooit meer heeft verrast.

Ik heb een minderwaardigheidscomplex, ja nu heeft het een naam maar het fijt is dat het me al mijn
hele leven achtervolgt. En het is zwaar niet door je ouders geliefd of getroost te worden als je klein
bent er altijd alleen voor te staan en te horen dat je zus altijd beter is en dat je dikke benen hebt. Mijn vader
heeft mij dit complex bezorgt. Mijn vader is nog steeds niet tevreden over mij en valt meer over hoe mijn haar zit dan naar mij persoonlijk te kijken en ik heb vaak genoeg gezegd niet mooi te zijn als mijn man me een compliment gaf dit vond mijn man niet leuk om te horen maar hij heeft er nooit enige moeite voor gedaan om mij van dit complex af te helpen.

Ik heb altijd vooruit moeten denken, beslissingen voor ons moeten nemen, de kar moeten trekken, vakantiebestemmingen moeten beslissen, wat eten we, visites, verjaardagen alles kwam op mijn schouders neer en ik draag deze last en weet nu dat ik het voor een persoon minder moet dragen. Want mijn man is gegroeid en heeft afstand genomen van mij en wil nu alles zelf doen, kan ineens toch koken, zijn administratie regelen.

Ook het fijt dat hij nu met een andere vrouw gaat eten is zo confronterend want waarom heeft hij mij nooit mee uitgenomen, hij had geen tijd, het moment was er niet, het was te duur, tot voor december had ik zelden tot nooit een bloemetje gehad, de bloemen die ik daarna kreeg werden eerst op tafel neergelegd en toen ik aangaf dat het meer betekende als hij ze persoonlijk gaf deed hij dit voor mij, want zelf vond hij dit dus belachelijk. En al ik nu naar de foto’s kijk van mijn man van het afgelopen jaar dan zie ik een man die niet op zijn plek zit die op dat moment er niet wilde zijn en ik blijf het jammer vinden dat hij niet praat met me, niet zijn gevoelens heeft gedeeld.

We hebben ons best gedaan te leven met het feit dat hij niet meer van me hield en ik heb de fout gemaakt om nog meer op mijn tenen te lopen, het vertrouwen in mijn man was weg en zag alles dubbel want het contact bleef tussen hem en haar. Ik heb haar op een voetstuk gezet want hij kon met haar wel praten, zij hoort bij zijn hobby, hij is goed bevriend met haar broer en vader en ze lijkt ook nog is op mij en is veel meer.
ik moest dingen veranderen, mijn or opzeggen en hij bleef doodleuk naar zijn hobby gaan waar zij ook deel van uit maakte. In April was ik hun contact spuugzat en kwam ook nog is tot ontdekking dat ze vlak bij elkaar werkte en heb haar een e-mail gestuurd. Het sms’en en bellen is toen voor zover ik weet gestopt zeker weet ik dit niet want mij is dit nooit verteld.
Dat maakt mij dan ook zo verdrietig want ik moest iemand anders zijn dan mezelf, nog meer geven terwijl ik dit gezin al draaide en het heeft mij erg veel verdriet gedaan dat iemand die ik zo lief had achter mijn rug om me kon besodemieteren en kon beliegen en hier niet de ernst van inzag.

Mijn man en zijn vriendin hebben het gezellig gehad de afgelopen jaren, dingen gedeeld, zij heeft mijn slechte kanten aangedikt zodat hij anders is gaan denken over mij en waarschijnlijk is hij al heel lang zijn gevoel voor mij kwijt geweest en zal mij meer als speeltje in bed en verzorger en dat is nu kwetsend omdat hij wel zijn best nu kan doen om haar voor zichzelf te winnen. Wel met haar praat met haar uit gaat en dat kon hij nooit met mij. En ja dat maakt mij nu een bitch. Ik mag mezelf niet bij mijn man, maar kan ook niet meer gewoon doen, mijn liefde moest wel boosheid worden want hoe kan ik van iemand houden die mij niet meer wil. Omdat ik me er niet overheen heb kunnen zetten en hem vaak het vuur aan de schenen heb gelegd. hij ook niet in therapie wilde en de voorkeur gaf om dan liever voor de trein te springen belandde we in een neerwaartse spiraal met echte dieptepunten als hij een weekend weg was bij de modelbouw. Hij leuk en gezellig weg ik volledig ingestort en hij nam niet eens de moeite om tussentijds te vragen hoe het met me ging. Geen aandacht voor mijn situatie en hij had me uit kunnen nodigen om me te kunnen laten zien dat ik me geen zorgen hoefde te maken. maar dit heeft hij nooit gedaan. Nu laat ik hem gaan en hij gaat nu zijn leven lijden en hij gaat alle dingen doen die hij in mijn relatie met hem nooit voor mij hebt gedaan en ik moet hem blijven ontmoeten want er zijn kinderen in het spel.

Wat ik geleerd heb uit mijn complex is dat ik moet vechten, hoe zwaar en verdrietig ook ik zal me moeten bewijzen en de verantwoording nemen om door te gaan en ik heb heel veel verdriet die niemand mag zien omdat mijn grootste liefde van mij is afgenomen, de man die ik koesterde leeft niet meer en het voelt als doodgaan dus zal dit naast mijn scheiding en doorgaan van het leven een plekje moeten geven ook het loslaten van mijn schoonfamilie krijg ik er nog bij want die steunen hem en zijn er niet meer persoonlijk voor mij, wel voor praktische dingen en voor hun kleinkinderen. Jaren geleden heb ik hun in mijn hart gesloten en zijn ze meer voor mij gaan betekenen dan mijn eigen ouders want bij hun was ik welkom en toen hij hun ging vertellen dat we uit elkaar waren heb ik hun een kaartje gegeven en nooit antwoord gekregen.

Mijn man is altijd iemand geweest met een sterke eigen wil, zijn mening opdrong en ik heb altijd gezorgt en ons leven in goeie banen geleid en ik vond het belangrijk dat mijn man een hobby had naast zijn gezin, omdat dit hem gelukkiger maakte, zelf voelde ik mij niet welkom en dat was ik ook niet want hij heeft mij een keer uitgenodigd in Alkmaar en ik ben toen eerst naar de koninginnenmarkt gegaan en daarna kon ik wachten tot ze klaar waren, me voorstellen deed hij niet want ik was niemand. Mijn interesses ligt niet in de bootjes en ik genoot van mijn man omdat hij dit leuk vond, maar welkom was ik niet ook de kinderen vond hij lastig om zich heen omdat hij dan niet kon helpen en zo is het ontstaan dat hij twee levens leidde en ik zelfs tot voor kort nog nooit iemand thuis over de vloer heb gehad.

Het leven bestaat uit loslaten en nieuwe dingen ondernemen en ik ben bezig hier een weg in te vinden en zal het er mee moeten doen dat elk geschreven woord van mij nooit beantwoord zal worden. Ik koester een klein briefje die hij met enige dwang heeft geschreven, hierin bedankt mijn man me voor de afgelopen jaren, dat ik hem vrij gelaten heb om zijn hobby te kunnen uitoefenen, de dure motor heb gekocht voor zijn bootje en hoopt de grootste berg te beklimmen met uitzicht over de rest van de wereld, maar we weten nu dat deze berg te groot was en mijn man mij gewoon niet goed genoeg vond om me uit dit diepe dal te halen, me zekerheid te geven, me zijn vertrouwen weer te geven en te laten zien dat ik het waard ben om van te houden. Nee na een jaar kreeg ik in een zin naar me hoofd ik hou al weken niet van je en denk aan de goeie gesprekken met haar. Ik heb toen gezegd geen knipperlicht te willen als man en hij heeft toen gezegd te willen scheiden. Zijn liefde voor haar was groter en tijdens het opruimen kwam er een laatste stukje brief tevoorschijn waarop staat ik ben bij je gebleven omdat ik de kinderen dan niet meer zie en nu weet ik dat dit puzzel stukje op zijn plek is gevallen en het zal hem veel moeite hebben gekost om te vechten tegen zijn gevoelens het afgelopen jaar.

Ik wens hem veel geluk met haar en met zichzelf. En ik neem met dit schrijven afscheid van een man die de helft van mijn leven met me gedeeld heeft die ergens toch van me heeft gehouden en me de moeite waard vond we zijn tenslotte niet voor niets 21 jaar samen geweest. Hij is ook niet perfect geweest en heeft ook zijn gebreken en zag niet hoe zeer ik hem vaak nodig had, ik eerst moest lijden en instorten en hij dan pas om de hoek kwam kijken. Beslissingen van de kinderen heb ik alleen moeten nemen.
Ik heb mijn ogen gesloten en dacht dat je dit deed uit liefde geven en nemen en dat ik dan meer gaf dan hij dat zij zo ik weet dat ik mijn best heb gedaan om ons te dragen.

Het afgelopen jaar ben ik niet mezelf geweest en erg wanhopig en nu de knoop is doorgehakt geeft dit een stilte, want er is een besluit gevallen en ik neem mijn verantwoording en draag mijn kinderen en mezelf nu de toekomst in in de hoop dat ik ze een leven kan geven die zij waard zijn. Ik mag weer de oude ik zijn die er ook voor andere is en die weet dat ze lief is en vriendelijk en een goed mens. Die tot ontdekking komt dat ze lieve vrienden heeft en die me aanmoedigen het beste in mezelf naar boven te halen, die als ik
nee zeg hoeft niet, hier niet mee akkoord gaan en die er gewoon voor me zijn en dat voelt goed want zij willen wel bij de echte ik zijn.

Mijn complex is nog niet over maar ben hard op weg om niet altijd meer te denken
“ik ben niet goed genoeg”. want dat ben ik wel en dat weet mijn vader nu en mijn man ook, dat hij mij anders is gaan zien en zijn liefde heeft losgelaten heeft niks met mij te maken want ik ben wel goed genoeg en ik ben trots op mezelf dat ik mijn gezin en dus ook mijn bijna ex-man zover heb gekregen tot waar we nu zijn en met trots neem ik nu alleen de weg met mijn kinderen in de hand naar een toekomst met veel zonneschijn en ga hier nu al mee beginnen want als ik het niet doe doet niemand het. En af en toe kijk ik achterom en laat een traan omdat ik hem toch wel erg mis en kijk dan maar gauw weer naar me toekomst in de hoop dat daar een nieuw geluk ligt.
Cobo

Janine schreef op 28 december

Hoi allemaal,
Ik zit in een hele vervelende situatie. Begin dit jaar heb ik mijn man het huis uitgezet. Hij had een verleden van chatten, stiekeme afspraakjes met vrouwen (allemaal onschuldig volgens hem) ging vaak ’s middags “even” weg voor een boodschap en kwam dan 3 uur later naar huis. Afgelopen jaar heb ik hem betrapt toen hij vertelde dat hij ging sporten maar bij een andere vrouw zat. 3x per week zat hij daar op het laatst. Niet verliefd natuurlijk…
Hij is toen een maand weggeweest en ik heb hem uiteindelijk weer teruggenomen. Het ging aardig goed daarna. Omdat hij meer vrijheid wilde en vaker uit wilde zijn we meer samen erop uit gegaan. Ik heb toen in een kroeg een andere man leren kennen die stapelverliefd op mij werd. Ik vind de man in kwestie ook leuk maar het zal nooit iets tussen ons worden omdat hij maatschappelijk gezien totaal niet bij mij past. Ik weet dat en heb de boot afgehouden. Mijn man echter kent de man in kwestie ook en heeft hem gevraagd om mij te verleiden zodat hij zelf dan ook een spannender leven kan gaan leiden omdat ik dan ook vreemd gegaan zou zijn. Ik weet dat mijn man alleen bij mij blijft voor de zaak, het huishouden en het gemak maar ik weet ook dat hij helemaal niets meer om mij geeft. Verliefd is hij niet meer, verliefd naar mij kijken voor een foto lukt hem ook niet meer. Dit zegt toch wel genoeg? Wat moet ik doen, ik ben dit liefdeloze leventje zo langzamerhand behoorlijk beu maar vindt het moeilijk om de knoop door te hakken. En ik zal de knoop door moeten hakken, hij zal nooit het initiatief nemen hiertoe. Wie geeft mij raad?

Therese schreef op 27 december

@ Esther. Het schijnt nogal populair te zijn dat internet daten. Ik vindt het nogal zielig, om je gezin achter te laten en vervolgens een vriendin te zoeken via internet. Mijn ex heeft nu sinds een paar weken een vriendin, ook via internet. Het ergste vindt ik dat hij mijn dochter hier in mee trekt. Ze is pas 4 en snapt al niks meer van de situatie, en ze stottert hierdoor. Maar ik pik dit niet, en ga hier dan ook tegenin. Je moet jezelf niet uit het veld laten slaan, en vooral sterk blijven voor jezelf en je kind. En zolang hij verplicht is om alimentatie te betalen moet hij betalen ook.

Esther schreef op 23 december

Heb na 20 jaar een scheiding door mijn strot gekregen. Eerst wilde hij zijn jeugdvriendin terug en toen dat toch niet scheen te lukken zette hij zich direct op internet en kreeg een buitenlandse vriendin. Wat dat met mij deed maakte hem niet uit. Gezin kapot en nu wil hij het liefst geen partneralimentatie meer betalen, want hij wil zijn vriendin met haar kinderen naar zich toehalen. Ik kreeg agressie en bedreigingen aan mijn adres. Onze vrienden staan aan mijn kant en dit snapt hij helemaal niet. Door zo vernederd te worden ben ik zelf ontzettend in de war geraakt, maar probeer mezelf terug te vechten voor mijn kind en mezelf. Voor hem kan ik geen respect meer opbrengen, maar ook geen gevoel meer.

Therese schreef op 17 december

Ik ben sinds september gescheiden en heb een dochter van bijna 4. Ik ondervind een hoop problemen met mijn ex wat betreft mijn dochter. Nu heeft hij een blauwe maandag een vriendin. Hij heeft mijn dochter meegenomen naar zijn vriendin zonder enig overleg. Mijn dochter stonk ontzettend toen ze thuis kwam. Blijkt dat ze de hele dag in een rookhol heeft gezeten, en dit terwijl ze gevoelige luchtwegen heeft, ze loopt ook al een jaar met flinke amandelen. Vorig jaar heeft zij een mycoplasma bacterie gehad, waardoor haar klieren dik blijven en gevoelig voor virussen en bacteriën. Wij zijn zelf rokers maar hebben nooit in huis gerookt. Hoe kan hij hier nu opeens van afwijken, omdat zijn vriendin in huis rookt!!. Hoe zij met haar kind omgaat moet zij weten, maar ik wil niet dat mijn kind in zo’n stinkhuis verblijft. Dit was duidelijk een lucht van een rokershuis waar weinig of niet gelucht wordt en ook niet wordt schoongemaakt. Als vader moet hij hier rekening mee houden, en niet ineens hier vanaf wijken omdat zij in huis rookt. Ik wil dus niet meer hebben dat mijn dochter daar komt, vindt het nog zielig ook dat ze zo stinkt.

Joycano schreef op 16 december

Hoi. Ik heb na jaren eindelijk besloten om te gaan scheiden van mijn man. Heb nu ook eindelijk doorgezet en het hem verteld. We zijn al bij de advocaat geweest enzo allemaal en ik heb een nieuw huisje. Heb de meubels al besteld. Maar nu begin ik toch weer te twijfelen omdat hij nu met een andere vrouw aan het chatten is. Ik kan dit slecht hebben. Hij wou absoluut niet scheiden. We zijn nog steeds bij elkaar in 1 huis en nu zit hij al met andere vrouwen. Wil erg graag bij hem weg maar dit doet zo’n pijn dat ik toch begin te twijfelen. Heeft iemand hier ervaring mee en gaat dit dan vanzelf weer over als ik maar 1 keer op mijzelf woon?
Groetjes Joyce

Joke schreef op 11 december

Ik ben gescheiden. Woon nog in onze gezamenlijke woning. Mijn ex man heeft met zijn vriendin een geregistreerd partnerschap. Wat gebeurt er bij zijn eventuele overlijden. Wij hebben twee zoons. Wie erft het deel van het huis van mijn ex? Wij hebben een overlijdensrisicoverzekering op het huis.

Dorien schreef op 11 december

Beste mensen,
Mijn man en ik waren vorige week 20 jaar getrouwd. samen hebben we 2 prachtkinderen.
Mijn trouwdag is ook mijn verjaardag.
In al de jaren dat we getrouwd zijn heeft hij altijd gewerkt. Als ik vraag vrij te nemen heeft hij het altijd druk.
Ik vraag me af of dit huwelijk nog wel zin heeft.

Ferry schreef op 9 december

Mijn vrouw wil naar 10 jaar scheiden ze houd niet meer genoeg van me . we hebben 2 kids van 5 en 3 kan ze niet onder ogen komen . begin dan gelijk te huilen. jullie kunnen eind jan. gescheiden zijn zei de scheidingsmediator . bizar voel me klote zo snel valt er dan nergens meer over te praten.

Forum over ervaringen van anderen over scheiden

JT schreef op 23 november

Ik heb 10 jaar relatie, waarvan 8 jaar in huwelijk met mijn vrouw. We hebben samen een prachtige zoon van 6 jaar oud. We verdienen allebei goed. Ik hou heel veel van mijn vrouw en mijn zoon. Een mooie gezin dus. We hebben in recent een moeilijke periode gehad, Ik was ook een paar maanden werkloos. In deze periode krijg ik enorme depressie en stress van alle kanten, zowel van binnen als van buiten. ik had ook ruzie met mijn vrouw. een week geleden was mijn vrouw weggelopen met mijn zoon en vertelde me dat zij wilt scheiden. Ik was totaal mijn weg kwijt, Ik dacht dat mijn vrouw voor altijd bij mij wilt blijven. mijn hart doet zeer pijn, want mijn vrouw heeft dat al maanden lang voorbereid. en ik wist totaal niet. het doet erg zeer, een pijn die niet te beschrijven kunnen worden.

Sinds mijn vrouw en zoon weg waren, is mijn gezondheid enorme achteruit gegaan. eten en slapen kan ik zeer moeilijk. heel vaak voel ik me plotseling erg kou en ‘s nacht kijk ik naar platform vandaag krijg ik een advocaat brief van mijn vrouw voor scheiden proces. Ik krijg meteen enorm zeer in mijn arm en voeten. Mijn vrouw heeft me verteld dat zij me vergeeft, maar de zaken over mijn zoon wilt afronden bij de advocaat. Ik durf helemaal niet daar te gaan, want ik heb enorme angst en voel me ook erg zwak om mijn vrouw te zien. Ik durf gewoon mijn vrouw niet te zien, ik wil haar geliefde gezicht in mijn hoofd bewaren, een gezicht die we elkaar hielden. In deze dagen heeft mijn vader me bezorgd, zonder hem, was ik al ingestort.

Gezien mijn gezondheid voel ik me dat mijn dagen al geteld zijn. Ik stuur mijn vrouw een email en vertel over mijn gezondheid en dat mijn zoon in de toekomst haar zal haten voor haar daad. Maar mijn vrouw noemde mijn woorden als “dreigen” en wilt verder niets meer weten dan scheiden proces.

Ik ben erg bang dat mijn vrouw nu in de war zit en spijt van heeft in de toekomst. Een mooie gezin wordt nu een drama. Ik kan nu niet meer helder denken. Wat moet ik doen zodat mijn vrouw in de toekomst geen spijt van heeft? en mijn zoon haar niet zal haten? Wat er ook gebeurt, zij is uiteindelijk mijn vrouw, ik wil altijd haar beschermen. dat was mijn beloofde bij onze huwelijk dag 8 jaar geleden.

Miranda schreef op 15 november

Het is zo’n moeilijk allemaal mijn man kwam terug van een vakantie alleen met een vriend daar een Thaise leren kennen. Terug in Nederland wilde hij scheiden want ik maakte hem niet gelukkig. Paar dagen later we gingen het toch weer proberen stom van me… drie weken later ik hou niet meer van je en ik wil scheiden. Had hij een ander meisje leren kennen in de kroeg! Ik heb altijd voor die man klaar gestaan baan opgegeven (stom) alles maar accepteren . De scheiding is nu een feit.. maar ik hou nog van hem en ik moet hem los gaan laten. Hoe lang gaat zoiets duren die pijn en onmacht en dat lege gevoel van binnen.

Angela schreef op 9 november

Ik heb advies nodig, ik twijfel enorm over mijn relatie of ik nu weg moet gaan bij mijn vriend of nog bij hem moet blijven ik vind het enorm moeilijk.
We hebben vorig jaar een huis gekocht samen en toen de verbouwing klaar was begon het.
Elke dag is hij moe en ligt hij om half negen al op bed in het weekend gaat hij soms hele middagen op bed liggen.
Seks heeft hij geen zin in hij stelt het per dag uit naar de volgende dag en uiteindelijk keer op keer gebeurd het niet.
Over bepaalde dingen bijvoorbeeld over kinderen mag ik absoluut niet praten want dan reageert hij heel boos en zegt gelijk daar wil ik het niet over hebben want ik krijg het benauwd daar door (terwijl we wel de leeftijd er voor hebben) en ik heb het heel erg moeilijk mee ook omdat iedereen om mij heen kinderen krijgt.
Hij maakt ruzie met mijn ouders en wil ze daarop niet meer zien, hij zegt dat hij een hekel aan me oma heeft hij doet heel lelijk over mijn broertje,,, ik kan hier niet tegen mijn familie is alles voor me.
Dingen in huis doet hij niet helemaal niets want hij vindt het wel een mooie verdeling zo hallo ik heb ook een fulltime baan.
Ik zit er enorm mee elke ochtend word ik wakker en denk ik ga ik vandaag of blijf ik,,, wat moet ik doen?????
Ouders vrienden en collega’s zeggen allemaal dit is geen leuke manier van een relatie en zo ben en zal je nooit gelukkig worden kies voor je zelf…
Ik vindt het een enorm moeilijke stap…

Denis schreef op 7 november

Ik wil graag weten waar een gescheiden man recht op heeft qua teruggaven van de belastingdienst, Het kind is bij moeders en de man heeft het kind elk week + helft alle vakanties.

Gvdv schreef op 5 november

Hallo,
Ik hoop dat iemand van jullie mij een beetje raad zou kunnen geven. Ik ben nu bijna 4 jaar gescheiden. Bij de scheiding was ik akkoord dat mijn ex-man het kindergeld kreeg omdat hij zei dat hij anders niet ging toekomen en hij een minimumloon kreeg (plus commissie maar met de crisis was dit niet veel). Ik betaalde de helft van de kinderkosten. Ondertussen is hij in de zomer van vorig jaar met zijn vriendin gaan samenwonen (dus minder kosten). Ik heb hem nu gevraagd om het kindergeld op een gezamenlijke rekening te zetten zodat alle kosten van die rekening kunnen betaald worden en de overschot kan gespaard worden voor de kinderen later. Het kindergeld is momenteel 300 euro. Hij is akkoord met een gezamenlijke rekening, maar vindt dat we beiden daarop een gelijk bedrag moeten storten en dat het kindergeld bij hem blijft… Ik vraag me nu af hoe ik dit op een nette manier kan oplossen. Er staat dat het kindergeld voor hem is, maar toen woonde hij nog alleen, dus situatie is veranderd…

Karima schreef op 1 november

Hallo Siham,
Ik zit zowat in de zelfde situatie. Ik ben nu 2jaar getrouwd en heb een zoon van 8 MAAND IK ben nu 3 maand feitelijk gescheiden mijn schoonfamilie vond het ook normaal dat ze alles besliste voor mij en mijn kind hij had me ook geslagen vernederde me ook in bijzijn van hun tot op een dag ik het beu was . hij was niet zo maar zen ma is al de oorzaak van zen eerste scheiding en nu zijn tweede toch wil hij het maar niet inzien zijn standpunt is ik moet bij zijn ma gaan wonen en zij heeft het laatste woord!!!!!!!!!!!! wat moet ik doen?

Judith schreef op 30 oktober

Hoi, ik ben Judith. Nu anderhalf jaar gescheiden. Ik heb met ex twee kinderen van 10 en 6 jaar. Ex heeft een nieuwe partner en een kind. Prima, niets mis mee, maar nu is mijn probleem dat zij maar niet kunnen inzien dat ik de verzorgende ouder ben. Afgelopen weekend is zij met mijn zoon van 6 naar de kapper geweest omdat zij vond dat hij er onverzorgd uit zag. Mijn zoon weet heel goed wat hij wil met zijn haar en is boos nu want hij moet nu weer zijn haren laten groeien. Heeft iemand een idee hoe ik hier mee om moet gaan. Elke keer als de kinderen bij hen zijn en terugkomen hebben ze zich weer met zaken bemoeit die niet aan hun zijn.

Semi schreef op 10 oktober

Goedenavond allemaal ,vind het fijn dat jullie hier jullie ervaringen uitdelen, bij mij zit het zo , ben al 6jaar getrouwd met de liefste vrouw die er bestaat we hebben 2 zoontjes 2j en 6j en mis hun ongelooflijk veel , het zit nu zo we hebben geen problemen gehad seks was altijd goed te goed zelfs maar vorige week kwam ik terug van het werk en zag een brief liggen en er stond in dat ze de kleren, foto’s en de kinderen heeft meegepakt omdat ik niet met 1 vrouw kon blijven??? ik mag alles houden maar nu denkt ze dat ik vreemd ben gegaan terwijl dat niet zo is heb haar niet gesproken sindsdien sms’en doet ze ook niet en ze zegt een scheiding aan te vragen, ben er helemaal kapot van ,weet het allemaal niet meer, kan me niet verdedigen vorige week donderdag nog lieve sms’en gestuurd vrijdag morgen om 04.30u nog een kusje gegeven omdat ik moest werken ze heeft me zelfs nog vastgepakt en daarna niks meer , wie weet hier raad mee moet ik haar tijd geven of moet ik actie ondernemen voor het zien van de kinderen enz, Ze slaapt nu bij haar moeder wat het nog erger maakt.

Samantha schreef op 10 oktober

Natalie je heb dus nog internet. Ik ben ook doodmoe van het vechten ik ben er voor je! Laat je niet meer gebruiken door deze man.

Natalie schreef op 09 oktober

Ik ben een vrouw van 38 jaar. ik ben deze zomer getrouwd met een geweldige man. dacht ik toen. tijdens mijn tijd dat ik met hem samen woonde ging het best goed. tijdens mijn huwelijk zag ik problemen bij hem. nu blijkt dat mijn man AUTISTISCH is. dat maakt het zo ontzettend moeilijk. maar mijn man loog veel ontzettend veel. elke dag loog hij wel over iets. en hij wilde elke dag seks met me het moest en zou gebeuren hoe dan ook. elke keer wilde hij wel vrijen. als ik vroeg schat nu even niet laat me met rust ging hij juist door. opgeven moment begon ik me te verweren. ik krabde hem ik kon hem verbaal niet meer aan. hij luisterde niet. ik kwam er eigenlijk achter dat hij om de seks met me is getrouwd. mijn man heeft een schijnhuwelijk gehad met zijn Marokkaanse ex . en nu komt het hij woont nu weer bij haar in de zelfde flat als ik woon. hij vernederd me . maakt me kapot. en belt me anoniem maar met een andere nummer. ik heb eronder gezet anoniem. ik weet me geen raad meer . te meer omdat ik nog van hem hou . ik kan niet slapen niet eten . ik heb zoiets van wat overkomt me . hij heeft vandaag precies 4 weken terug alles meegenomen . zelfs de kabels van internet . en ik ben erachter gekomen dat hij dit bij zijn ex vrouw allemaal heeft aangesloten. hij laat mij zitten met alles . en betaald voor haar alles . dat maakt me kapot . en doet me pijn . ik zou eigenlijk van hem moeten scheiden , maar mijn hart zegt nee . mijn verstand zegt ja. pfff ik weet het even niet meer. hij heeft nog seks met me gehad pas nog . maar ik laat me niet meer gebruiken . ik wil graag van andere dames horen wat hun ervaringen zijn hoe zij ermee omgaan . ik heb echt steun nodig maar heb hier niemand. om mee te praten . graag zou ik met dames in contact komen die ook in zo een soort dilemma zitten. ik weet het niet meer.
een wanhopige vrouw… met een zwaar gebroken hart…

Samantha schreef op 2 oktober

Je recht Kathleen je gaat niet zonder reden bij hem weg. Ik zit in onzekerheid het nekt me sloopt me slaap amper loop als een kip zonder kop over straat moet toch boodschappen halen. Heb totaal niemand nu ben te duizelig om wat te ondernemen, kortom ben mezelf niet. Gr Samantha. P.S we zijn de enigste niet toch.

Kathleen schreef op 2 oktober

Denk ik ook maar nu heb ik vandaag van mijn zus gehoord dat ik gene rot zou krijgen of ja zon een 50000 euro terwijl ik in feite recht heb op de helft van ons huis. Als ik dit ga vragen , komt er een vechtscheiding van. Dus nu weet ik het allemaal niet meer. Voor de middenweg gaan en een bedrag afspreken of gaan waarvoor ik recht op heb.

Samantha schreef op 2 oktober

Moeilijk Kathleen,
Maar als je gevoel weg is voor jezelf gaan kiezen.
Ik kreeg gisteren een dreigtelefoontje hij ging iedereen op de hoogte brengen hoe gestoord ik wel niet ben, ben nu ook doodsbang en hij zei nog meer rot dingen. Zit hier met zware maagpijn dit gaat nog wat worden pfff. Jij ook sterkte met je beslissing.
Gr Samantha

Kathleen schreef op 1 oktober

Ik woon in midden België maar ik ben er steeds meer van overtuigd om toch weg te gaan bij mijn man. Ik wilde het rustig aan doen maar nu ineens koopt hij bloemen, briefjes schrijven, sms sturen van ik mis je maar telkens krijg ik een akelige rilling over mij heen. We praten wel maar het gevoel is nog steeds volledig weg bij mij.

Samantha schreef op 1 oktober

Kathleen ik woon in Noord Holland de SAW zit te ver uit de buurt en durf nu niks te ondernemen weet niet wat hij van plan is of dat ik me huis uit moet.
Enigste contact met hem is via een sms’je als het goed is stopt hij vandaag geld in de bus pfffffff praten wil hij niet alles ligt toch aan mij je komt er gewoonweg niet tussen ben behoorlijk kwaad voel me net een afgewezen klein kind. BAH.

Kathleen schreef op 1 oktober

Hey Samantha
Ik dacht dat ik het moeilijk had maar jij hebt het nog een stuk moeilijker. Mijn “man” laat de beslissing aan mij over. Hebben een huis gekocht en hebben al reeds gepraat over hoe we het hier zouden opdelen. Hij zou bv hier blijven wonen en mijn verzekering van mijn auto blijven betalen en natuurlijk ook alimentatie. De spaarcenten zouden naar mij gaan. Als we rustig praten gaat het wel vlot tussen ons maar dat alleen omdat hij weet dat ik ons als vrienden blijft zien. Ik ga deze week naar het CAW voor raad en advies. Is misschien ook iets voor jouw? Is een gratis dienst waar iedereen terecht kan voor raad & advies en die je kunnen zeggen waar je voor wat moet zijn enz…

Samantha schreef op 30 september

Elke ruzie al jaren gebruikt hij om weg te rennen en mij te laten zitten alleen ben al 33 jaar samen volgens mij heeft hij ADHD werkt zich kapot begon dit jaar weer een nieuw bedrijf nooit geen vrije tijd alleen op de zondag gingen we wat doen. Zit alweer 3 weken alleen heb geen ouders geen schoonouders en geen vrienden hij weet het altijd zo te verdraaien dat ik de boosdoenster ben. Zoon is in dienst bij ze vader die kijkt wel uit om zich ermee te bemoeien en dochterlief krijgt zoveel geld van hem dat die er ook niks van zegt. Ben kapot van het vechten om hem constant terug te halen en waarom eigenlijk me gevoel is weg. Me pinpas heeft hij geblokkeerd, mijn telefoon is van de zaak ik kan geen kant op. Sinds 2 jaar een koophuis ik heb nooit gewerkt alleen vrijwilligerswerk gedaan. Op huwelijkse voorwaarden getrouwd sinds 7 jaar door het bedrijf geen inzage in papieren die liggen bij me zoon in een kluis weet totaal niet waar ik aan toe ben durf geen scheiding aan te vragen want ik ben bang voor hem. Ik ben op slaap amper iedereen geloofd hem met ze mooie praatjes. Voel me alleen en op dit moment ook geen behoefte aan hulp moet er zelf zien uit te krabbelen. Hij was ook zo gek op ze hondje jaja hij kijkt er niet eens naar om ik denk dat ik te maken heb met een Narcist ga daar maar is tegen vechten pfffff. Hoe kan zo een man dit doen dan spoor je niet.
Tot vervolg groetjes van Samantha.

Kathleen schreef op 29 september

Hey iedereen
Ben hier nieuw op dit forum maar had graag eens een mening gehoord van andere mensen. Ik ben getrouwd op mijn 20ste. ben nu 38 jaar .Nooit gewerkt en ik ben nu sinds een half jaar full time aan het werken. Heb 2 kinderen van 10 & 13 jaar. Het is nooit bijna een jaar dat ik merkte dat ik geen gevoelens meer heb voor mijn man en dat ik hem gewoon als vriend beschouwd. Wil er in feite gewoon niet mee in de buurt zijn. Veel mensen zeggen dat ik veranderd ben en zeer zelfstandig ben geworden sinds ik werk. Ben in de grote vakantie 3 weken weg geweest met ” man” en kinderen en heb daarna gezegd “nooit meer van mijn leven”. Als ik nu thuis kom , ga ik de kamer van mijn zoon tv kijken omdat k niet meer bij hem in de living wil zijn. Hebben ook al een gesprekken met elkaar gehad waarbij ik ook eerlijk tegen hem gezegd heb dat hij gewoon een vriend is en niet meer dan dat. Mijn “man” zegt dat hij mij nog graag ziet en mij niet kwijt wilt, geeft nu ineens bloemen (heeft dit in de 24 jaar dat we elkaar kennen nooit niet gedaan). Brieven schrijven , enz…
Probleem is dat het mij niks doet en dat ik tegen hem gezegd heb om het heel rustig aan te doet maar door dat hij dit nu ineens doet, werkt het heel verstikkend. Ben in feite in mijn hoofd al weg bij hem. Nu zegt iedereen dat ik het maar moet volhouden en dat ik het niet alleen kan redden. Zouden jullie je hart volgen en terug gelukkig zijn of het toch nog maar volhouden. Gevoel is echt weg bij mij en ben niet gelukkig thuis.

Fatima schreef op 29 september

Beste Siham hoe is het met je afgelopen. ik wil namelijk ook scheiden maar weet niet hoe?
Groet Fatima

Jan schreef op 28 september

Ook ik dacht, toen ons huwelijk uitgedoofd was, op een nette manier uit elkaar te kunnen gaan. We hebben goede voornemens naar elkaar uitgesproken en een standaard convenant aangevuld met bedragen e.d. Achteraf gezien enorm naïef van mij. Na een jaar bleken de goede voornemens bij het grofvuil gezet te worden en de beloften door het toilet gespoeld. Mevrouw zwaaide met het convenant en eiste dat ik haar ging onderhouden. Moraal: je kunt niet genoeg zwart op wit zetten. Schrijf echter niet alles op vanuit wantrouwen, maar met een mooie toekomst voor elkaar in gedachten. Eigenlijk zou een convenant moeten beginnen met een intentieverklaring naar de toekomst toe en vervolgens hoe je dat zo eerlijk mogelijk gaat invullen waarbij beiden hun best doen om eigen verantwoordelijkheid te nemen en elkaar daarbij op weg te helpen. Daarna ga je pas opschrijven hoe alles juridisch dichtgetimmerd geregeld gaat worden.

John schreef op 22 september

Ik zit tegen het scheiden aan te hikken. Ons huwelijk van 22 jaar is echt op. We leven meer als kennissen bij elkaar dan als man en vrouw. Hoe vertel je het haar? En hoe ga je verder met je leven na de scheiding? Ik heb twee kinderen (dochter 18 jaar en zoon 13 jaar). En hoe blijven zij niet in verdriet achter? Eigenlijk wil ik bij haar weg, onze bezittingen delen en dan weer ergens opnieuw beginnen. Is dit een reële optie of is dit een droom?

Jane schreef op 17 september

Ik ben nu bijna 2 jaar gescheiden . Mijn ex heeft me zonder uitleg laten zitten met de kinderen (nu 14 en 17). Ik heb alles moeten regelen, ook de afspraken dat de kinderen naar hem toegaan e.d. Ik heb iets meer dan een jaar een nieuwe relatie . Mijn ex heeft zijn vaste baan opgezegd en is een kroeg begonnen , hij had ook al lang een ander(maar loog daarover). Mijn oudste zoon studeert nu en gaat alleen nog op bezoek bij zijn vader. Mijn dochter van 14 wordt tegen me opgezet en haat me inmiddels en kant zich ook tegen mijn vriend, terwijl hij meer vader is voor haar dan haar eigen vader. Mijn ex zegt dat ik er niet toe doe , zo gauw het over afspraken maken gaat (vakanties e.d.) Hij maakt verwijten over hoe dat ik met geld om moet gaan en hoe ik leef en denkt schijnbaar dat ik de alimentatie alleen maar gebruik voor mijn eigen gerief en dat van mijn vriend, terwijl ik er nog op bij moet leggen om de kinderen goed te eten te geven en hun hobby’s. Naar de buitenwereld (en de kinderen)toe zegt hij dat ik hem lastig val terwijl ik dat niet doe en niks van hem wil weten, Ik heb mijn leven en wil daar verder mee, maar wel in goede relatie met mijn dochter en goede afspraken zodat ik (ik heb een latrelatie) in mijn vakantiedagen (die ik op tijd moet doorgeven op mijn werk) naar mijn vriend toe kan. Ik heb nog 1 poging gewaagd om voor de herfstvakantie iets af te spreken. Ik heb het overlegd met mijn dochter en die was het er toen mee eens , dus ik regel vrij op m’n werk en nu moet het weer anders. Vorig jaar heb ik ook al mijn vak moeten verzetten vanwege hem, terwijl het gaat om wat mijn dochter wil. Elke keer wordt ik met de rug tegen de muur gezet en kan ik niet gewoon met mijn leven verder gaan, Mijn ex gebruikt mijn dochter om mij te dwarsbomen en ondertussen haat ze me en wil hier eigenlijk niet wonen, maar bij haar vader schijnbaar ook niet , omdat ze eigenlijk wel weet dat hij haar niet wil en dat ze het hier beter heeft, Ik laat alles nu maar , geen contact meer met mijn ex en probeer rustig met mijn dochter weer iets op te bouwen (hoewel als puntje bij paaltje komt weet ze me wel te vinden) zodat ik met haar afspraken kan maken, Het doet me veel pijn om mijn dochter te zien in deze situatie

Henkie schreef op 10 september

Kosten door belasten in kinderalimentatie??
Mijn ex heeft een berekening gemaakt om mij de kosten van de kinderalimentatie (naar haar idee) voor te rekenen.
Hiervoor voert ze de volgende zaken op:
– huur woning
– tv / internet
– gas water Electra
– afvalbelasting
– mobiele telefoon (van mijn ex)
– boodschappen- kleding
– medicijnen
– lunch op school
Van al deze kosten wil ze me voor 25% laten opdraaien ( de helft voor haar en de helft voor mn kind en daar betaal ik dan de helft van)
Ik heb totaal geen invloed gehad op de dure huurwoning die ze betrokken heeft en heb het gevoel dat er van alles “verzonnen” wordt om me te plukken.
Zijn dit reëele kosten om aan mij in kinderalimentatie door te belasten?
Volgens mij heeft een groot gedeelte niets met kinderalimentatie te maken.
Ze wil geen partner alimentatie, verdiend ook 600,- per maand meer dan ik dus dat zal ook niet lukken..
Wie kan hier iets zinnigs van zeggen, ik heb er een slecht gevoel bij.

Dreke67 schreef op 7 september

Zo net het vonnis van zaak 4 of 5 gelezen aangespannen door mijn ex tegen mij ( toevoeging natuurlijk anders had ik dit probleem niet ) destijds de hypotheek iedere keer omhoog gedaan , mede door een schuld van 15000 euro door het zakeninstinct van mijn ex en een verbouwing e.d. We werkten alle twee dus werd er hypotheek op 2 salarissen gezet omdat ik hier alleen niet genoeg voor verdiende . Nu moest ze nog 1/3 deel van de hypotheek betalen en ik al de rest omdat ik achter bleef in de woning nadat ze zonder enig overleg vertrokken was overdag toen ik op mijn werk zat , dit was allemaal in het convenant gezet , inmiddels is ze bij een andere kerel ingetrokken met de 2 kids want deze had een eigen woning en wilde van die regeling af want ze had het zo slecht nu , fulltime gaan werken was geen optie voor mevrouw . Ik heb geprobeerd de woning te kopen maar ja dat ging dus niet met zo’n hoge hypotheek maar de rechter vond dat ik het wel kon betalen en er werd met geen woord gerept dat zij ook gewoon fulltime kon gaan werken aangezien de kids al 14 en 17 zijn . Nee dan zorgen we wel dat de man achter de geraniums komt te zitten met zijn 44 jaar . Ik wordt weer gestraft omdat zij wilde scheiden met dank aan de rechtspraak in nl

Kees schreef op 2 september

Ik ben nu ruim 5 jaar officieel gescheiden. Boedelscheidingsprocedure loopt nog steeds. Tijdens ons huwelijk zijn er schulden ontstaan omdat mijn partner niet wenste te betalen. Mijn gehele inkomen ging naar de hypotheekbank en zij zou de lopende rekeningen betalen. Gevolg loonbeslag bij mij en dus irritaties en uiteindelijk die scheiding. Nu is het probleem dat de beslagleggers alleen bij mij beslag hebben gelegd. Ik krijg als antwoord op mijn vraag waarom niet bij haar ook, te horen dat regelt U maar in Uw boedelscheiding. U heeft gewoon een vordering op haar. Tijdens de echtscheidingsprocedure is er door mijn ex herhaaldelijk gelogen over haar leefsituatie. Mede daardoor is een alimentatie eis die ik had gedaan afgewezen. Ik bleef met mijn 2 zonen achter en moest maar zien rond te komen met 428 euro. Mijn zonen zijn nog steeds bij mij en contact met mijn ex is door haar definitief verbroken (gelukkig) Ook willen mijn zonen (22 en 25) haar nooit meer zien.
Al 5 jaar wordt er te pas en te onpas aangiftes gedaan door mijn ex, waardoor ik ofwel van mijn bed gelicht wordt of op straat door 8 man van de straat geplukt wordt. Ben afgelopen donderdag voor de 6e keer vrijgesproken door de rechtbank. Ik kan nu aantonen door de verklaringen van mijn ex en haar nieuwe partner dat ze al heel snel weer samenwoonde. Mijn advocaat zegt me dat ik niet naar de rechtbank kan om met terug werkende kracht alsnog de geëiste alimentatie te krijgen.
Liegen bij de rechtbank wordt dus beloond.
NU ik inmiddels zowat alle lopende gezamenlijke schulden betaald heb wil ik wel eens wat terug zien van mijn ex.
Alleen schermt ze nu met de Wet Schuldsanering Natuurlijke Personen. Als ze in die WSNP zit, is mijn vordering dan een nieuwe schuld?? dus wordt ze dan per direct weer uit die WSNP gegooid? Ben ik de klos met mijn vordering als ik die aanmeld?? Als ze in die WSNP zit is het dan handiger om de 3 jaar te wachten en dan de vordering op te eisen??
Wat kan ik doen om toekomstige valse aangiftes te voorkomen??

Siham schreef op 21 augustus

hallo allemaal, ik ben bijna 4 jaar getrouwd en heb een geweldige kind van 1 jaar. ik wil scheiden van mijn partner omdat hij in zijn eigen wereldje leeft en doet waar hij zin in heeft. mijn mening en mijn wil telt niet in zijn ogen. zijn familie behandelen mij als een dier en hij kijkt toe en doet er niks aan. ik kan zo niet verder met hem leven ik beteken niks voor hem en er is geen liefde of warmte tussen ons. het is over en ik heb de scheiding aangevraagd die is onderweg en wat moet ik verder doen?
Groetjes Siham

Dehouck schreef op 20 augustus

Hallo,
ik ben een jaar geleden weggegaan van huis, samen met mijn 4dochtertjes. het was een huis dat we samen gebouwd hadden – niet gehuwd – Met mijn huidige vriend stonden we op het punt om een nieuwe woning te kopen, vandaag naar bank geweest en daar staan ze geen lening toe omdat ik zogezegd nog een lening openstaat heb met mijn ex-partner. hij zegt dat hij van plan is om daar te blijven, maar de zaak rond vereffening huis is terug uitgesteld door zijn kant. weer enkele maanden wachten voor uitspraak dus. kan ik dus nu geen nieuw huis kopen met mijn partner?

Andre schreef op 18 augustus

Hallo allemaal! Ook ik zit bijna voor een scheiding en zie dat er een hoop op je afkomt. In 1e instantie was mijn vrouw eens met de scheiding en hadden we alles op papier samen geregeld. Nu heeft zij besloten dat zij daar niet meer mee akkoord gaat en dat zij ook niet het huis uit gaat. Haar ouders zijn wel welkom en die van mij komen er niet in. Mijn ouders zouden nog kunnen helpen met het onderhoud van de koopwoning, die van haar niet. De persoonlijke situatie gaat er niet op vooruit. Financieel gezien en sociaal gezien heeft zij zo een paleisje om haar heen gebouwd waar haar familie nog enkel welkom is en ik kan mijn familie buiten de deur zien. En bij de scheiding zal zij vast de woning krijgen en betaal ik voor iets, waar ik niks van zie. Daarnaast moet ik ook een eigen huurwoning zoeken en deze kosten komen er dus maandelijks bovenop! Door haar tegenwerking veroorzaakt zij dus extra kosten en probeert zo de druk hoog te houden om niet te scheiden, eigenlijk maakt ze enkel meer kapot! Hoe is dit op te lossen?

Jonge mama schreef op 2 augustus

Hoi ik ben 23 jaar en ben al bijna 2 jaar getrouwd mijn man en ik hebben problemen met elkaar en nu bedreigt hij me met me dochter van 2maanden.ik wil op vakantie gaan en hij zegt dat ik mag dromen om haar mee te nemen. Is hij echt gestoord of heeft hij recht om zoiets te zeggen.

Hendrika schreef op 30 juli

Mijn toekomstige man we gaan een geregistreerd partnerschap aan hij heeft een koopwoning waar zijn moeder garant voor staat als mijn man iets gebeurt wil zijn moeder/familie het huis in bezit nemen (eventueel verkopen) en krijg ik drie maand de tijd om te vertrekken. Kan dat zomaar? Ik heb geen rechten op het huis dus ik wil ook de hypotheekschuld niet wat raad u me aan?
Dank u!!

Ingrid schreef op 23 juli

Ja hoe begin je. Na 28 jaar is de koek echt op we zijn goede vrienden, meer kunnen we er niet meer van maken. We gaan scheiden morgen vertellen we het de kids van 27 en 24 moeilijk maar dan kunnen we verder . Huis verkopen huis huren en een nieuw leven wie heeft ervaring

Elal schreef op 3 juli

Hey ik ben een meisje van27 en ik heb een zoon van 3en onze relatie is een sleur ik weet niet wat ik moet doen hij is niet vreemd gegaan of zo maar wij passen gewoon niet bij elkaar hij is een lui zak en toont mij nooit respect ik ben het gewoon zat maar dan weet ik weer niet of ik zonder hem kan leven??ik merk ook dat onze zoon ook veranderd als we ruzie maken ik ben een type ik zal nooit roepen waar de kleine bij is en hij geeft er niet om. Ik weet het gewoon niet stoppen of verder? Hij zal nooit veranderen ofwel met ik altijd alles gaan doen thuis en zwijgen altijd ofwel moet ik een punt erachter zetten? Wens mij veel geluk mensen.

Mememe schreef op 2 juli

hoe begin je eigenlijk, vanaf vorig jaar april al bezig om te scheiden, en wat een ellende… en nu pas begin ik te denken was dit het allemaal waard… ik denk het wel ook al voel ik me nu op dit moment zo vreselijk ellendig en wil ik alles perfect (ik weet dat dit eigenlijk niet kan) ik weet dat er een dag komt dat ik kan zeggen dat ik eindelijk van deze man af ben… denk dat er wel mensen zijn die zich waarschijnlijk ook zo voelen, toch voel je je verdomd alleen!!!

JJ schreef op 25 juni

Tsja, vanavond ga ik het vertellen. Na 30 jaar wil ik het huwelijk stoppen. Hoe doe je dat, zij houdt nog veel van me, we hebben geen ruzie, maar het is er niet meer. Wat er wel is: wantrouwen (na eerder poging om bij haar weg te gaan). Maak een schietgebedje voor me en sta me bij.

Ray schreef op 19 juni

@Marie
Ik weet niet hoe de verhoudingen tussen jou en de aanstaande ex genoot zijn ? Maar als ik je mag adviseren zou ik eerst eens naar een mediator gaan om te kijken of het huwelijk nog gered kan worden. Ik ben zelf ook recentelijk gescheiden, na een huwelijk van 7 maanden. En omdat mijn schoonouders zich constant met ons bemoeiden heb ik op een gegeven moment de scheiding aangevraagd zonder eerst eens te kijken of het nog gered had kunnen worden tussen mijn ex-vrouw en mij.
Groetjes Ray

Anna schreef op 28 mei

Pieter je kunt altijd je scheiding aan advocaten overlaten en hun alles voor je laten regelen, al dan niet voor de rechter. Dan heb je er niet veel omkijken naar. Ideaal is wellicht anders. Als je er onderling uitkomt is het waarschijnlijk makkelijker om de afspraken ook te laten nakomen (zonder dat je dit via de rechter steeds moet afdwingen). Ben je het zat geeft dan je advocaat opdracht de scheiding te regelen. De rechter zal dan beslissen over zaken. De rechter zal dit zo eerlijk mogelijk doen en het belang van de kinderen zal deze altijd voorop stellen. Zet hem op en richt je blik vooral op de toekomst.

Anna schreef op 28 mei

Erwin, maak je geen zorgen. Vanaf het moment dat jij het huis uit gaat moet alles gedeeld worden, ook de belastingen. Dit wordt achteraf allemaal netjes her berekend.

Erwin schreef op 28 mei

Hoi. ik heb een vraagje. ik lig in scheiding. nou is het zo dat mijn huidige ex inkomsten belasting terug krijgt. nou ben ik van mening dat dit verdeeld moet worden of schulden van betaald moeten worden. ik woon nog samen in 1 huis en heb nog niet getekend voor de scheiding. volgens haar is het zo dat als de scheiding is aan gevraagd en zij op haar naam inkomsten teruggave geniet ze dat niet hoef te delen omdat ze de scheiding heeft aan gevraagd. we zijn nog steeds getrouwd in gemeenschap van goederen? iemand hier ervaring mee zo ja moet dit gedeeld worden of niet?

Gert bols schreef op 27 mei

Als ik beslis weg te gaan bij mijn vrouw heb ik recht om te vragen om mij uit te kopen (onze woning) en kan ik vragen voor co ouderschap niemand van ons in armoede komt te staan, we hebben 58.000 euro schulden door werken kunnen we aflossen met kinderbijslag zodat niemand in armoede moet leven als zij mij uitkoopt kan ik dat bedrag doen verminderen heeft er nog iemand daar ervaring mee alvast van een moe gestreden vader.

Callens schreef op 22 mei

Hallo…
ben 49jarige vrouw die reeds een 19j huwelijk achter de rug heeft.. en 10j terug nieuwe relatie aanging.. waarvan bijna 6j gehuwd… ik heb in deze relatie 9 hele gelukkige jaren achter de rug..; nu sinds bijna 1j kan ik me niet meer vinden in onze relatie… het gaat met de dag slechter… gebrek aan liefde, genegenheid enz.. mijn man is ook geen prater en heeft graag alles naar zijn zin… wij wonen nu op een afstand van familie en vrienden dus niet zo evident om zo maar even op bezoek te gaan.. ik heb namelijk ook geen rijbewijs… ik neem me nu voor om terug de stap te zetten en het huwelijk te laten ontbinden… ik heb absoluut geen gevoelens meer voor hem of enkel het gevoel van compassie… ik ben namelijk zijn derde vrouw en is door de twee vorige bedrogen geweest..
zoiets wil ik vermeiden, maar zoals het er nu aan toe gaat.. krijg ik alsmaar meer de zin het ook te doen..
kan zich iemand in dit verhaal terug vinden en mij eventueel wat raad geven..?????
ik denk uit te zien om met huisgenoot een woning te delen…(kosten besparend) en hier alles achter te laten.. en toch nog enkele jaren alleen te leven en te doen en laten wat ikzelf wil… ik word namelijk ook grootmoeder eind dit jaar… en daar wil ik kunnen van genieten

Pieter schreef op 21 mei

Hallo allemaal,
Mijn vrouw en ik gaan scheiden en we zijn hier druk mee bezig.
Mijn advocaat wil alles zoveel mogelijk in overleg doen met de tegenpartij (4-gesprekken, de 2 advocaten en ik en mijn vrouw). Bij het eerste gesprek is er overeenstemming gekomen betreffende de omgang met mijn dochter (2 middagen + 1 dag). Bij het tweede gesprek hebben we een uur discussie gehad over wanneer en hoe we een makelaar moeten inschakelen. Al deze gesprekken verlopen erg moeizaam terwijl de belangrijke onderwerpen (ouderschapsplan en financiën) nog niet eens besproken zijn. Bovendien ben ik na elk gesprek geestelijk “gesloopt”. Ik twijfel daarom ook of ik deze gesprekken moet blijven voeren of dat ik mijn advocaat een duidelijke opdracht geef om het ouderschapsplan (met mijn “eisen”) te verdedigen bij de rechter. En de rechter maar laten beslissen. Heeft iemand hier een mening/ oordeel/ ervaring mee?
Alvast bedankt,
Pieter

Patty schreef op 17 mei

Hallo, ben Patty en ben het allemaal zo beu.
Heb al zo veel meegemaakt in mijn leven. (ben 36, ben al twee kindjes kwijt, ..) En nu vertelt mijn maatje, mijn man, dat hij ongelukkig is en niet met mij verder wil..
En ik? Gelukkig heb ik mijn dochtertje nog. Maar haar verdrietig zien doet me zo’n pijn..
‘k zou mijn ogen willen sluiten en ze niet meer willen open doen. Leven is altijd maar opnieuw overleven… Pffff.

Sandra schreef op 15 mei

Hallo allemaal, ik heb met veel respect jullie verhalen gelezen. Op dit moment zit ik in de fase van wel niet etc. al een aantal jaar relatietherapie gevolgd, maar zet geen zoden aan de dijk. Man lief is veel bezig met de zaak en de dingen die daar spelen maar communiceert niet, je ziet frustratie maar dat is het dan ook. Alles wat ik voorstel is negatief, wat moet je ermee wat kan je ermee etc. Ik heb het gevoel dat de rek eruit is, maar wat doe ik mijn kids aan 3 (11, 8 en 5). Heb ik meer rust alleen of is dit Utopia? Ik weet het niet… Ik verwacht geen antwoorden wat te doen, maar alleen al het delen de gedachte is goed. In mijn omgeving is dat erg lastig of ervaar het als lastig. Bedankt voor het lezen.

Karel schreef op 10 mei

Wat mij hier weer opvalt, is dat vrouwen het altijd maar netjes geregeld willen krijgen. Ikzelf zit ook in een echtscheiding en ik werk ook in een ploegensysteem (24u werken, 48u thuis). Nu gebruikt mijn ex dat werk tegen mij voor de co ouderschapsregeling af te blokken, maar anderzijds wend ze wel mijn verloning aan om mij voor haar te laten betalen. Zij heeft vast werk en is zelf overgestapt naar een 4/5 tewerkstelling; niemand houdt haar tegen terug voltijds aan de slag te gaan toch? Wat de co-ouderschap betreft: ik ben effectief één dag op drie 24 uur van huis weg, maar de volgende 48 uur ben ik er wél; afhalen aan school, huiswerk maken, rondrijden voor de kindjes,… iets dat zij in haar 9-18 uur job allemaal niet kan, op geen enkele dag van de week, met uitzondering van haar vrije dag!

Anna schreef op 6 mei

Beste Greta,
Helaas is daar niets aan te doen. Hij mag wonen met wie hij wil. Financieel is er wel wat aan te doen. Immers als ze samenwonen betaalt zij de helft van de huur (rentekosten) mee. Dus dat betekent dat je ex meer financiële armslag heeft en dat betekent dat hij jou meer alimentatie kan betalen. Dus opnieuw laten beoordelen door de rechter.
Suc6

Greta schreef op 6 mei

Mijn ex-man en ik zijn nog gezamenlijk eigenaar van een woning. hij betaald hiervan de rentelasten. Ik woon inmiddels in een ander huis. Hij heeft inmiddels een nieuwe vriendin. Kan ik voorkomen of verbieden (omdat ik voor de helft eigenaar ben) dat hij hier met zijn vriendin gaat wonen. Of zijn er andere voorwaarden die ik kan stellen? Bijvoorbeeld dat zij huur gaat betalen aan mij? Wie kan het me vertellen.

Mariëlle schreef op 2 mei

Hoi ik ben een vrouw van 36 jaar met 3 prachtige kinderen 2 jongens van 9 6 en een meisje van bijna 4 jaar. Ik zit nu ook in een hele moeilijke scheiding. Ik was in september 1 jaar getrouwd en we waren 11 jaar samen. In het begin ging alles wel goed totdat ik met hem ging samenwonen hij had een ongelofelijke smetvrees in huis maar ja ik was nog jong ging voor het eerst samenwonen, hield van hem. Uit deze relatie zij dus onze prachtige kids geboren maar ik ben eigenlijk al die tijd niet mezelf geweest liep altijd op mijn tenen. Het ging goed als we weg waren maar thuis pff als ik wist dat hij bijna thuis kwam ging ik poets en opruimen zo gehersenspoeld was ik maar het ergste vond ik de kids die liepen ook o hun ten want die mochten maar beperkt spelen ze kregen nog net geen handschoentjes aan.
Niets was leuk, ik zag er zelfs tegen op om de verjaardagen van de kids te gaan vieren want dan zit hij weer sacherijnig te zijn en overal op te letten. Ik heb altijd gedacht het komt wel goed het veranderd allemaal wel, ik hield van hem totdat ik iemand anders tegen ben gekomen. Mijn ogen werden geopend!

Marjanne schreef op 24 april

hallo heb een vraag ik wil graag scheiden ben eind februari dit jaar weg gegaan bij hem heb 2 kinderen eentje van 2 en eentje van 6.we hebben een koop woning en allebei momenteel geen werk het enigste wat ik wil is een handtekening voor de scheiding hij mag alles houden de kinderen blijven bij opa en oma om dat ze daar groot en deels zijn op gevoed is dit mogelijk vraag verder niks alleen handtekening zo dat ik verder kan gaan met de toekomst.
Groetjes Marjanne

Thedora schreef op 19 april

ik heb na 26 jaar besloten om te willen scheiden van me man, heb een hoop dingen in me huwelijk tegen me zin gedaan maar had teveel angst om nee te zeggen, maar nu is mijn man een vies spel aan het spelen hij laat zijn salaris niet meer bijschrijven op de rekening terwijl ik nog steeds voor hem zorg zoals eten koken en zo en wassen, onze dochter wil bij mij blijven en die is opgegroeid in ons huurhuis maar meneer wil niet vertrekken terwijl hij in aanmerking kan komen voor 55 plus woning, wie heeft ervaring hiermee kan dit zomaar zorgen dat ik geen geld heb en in de schuld kom door hem omdat hij niks meer betaald.

Anne schreef op 10 april

Als je in gemeenschap van goederen gaat trouwen dan zijn de bezittingen en de schulden van beide partners gezamenlijk geworden. De hypotheekschuld is dan van beide geworden. Bij een scheiding moet alles verdeeld worden. De gezamenlijke schuld ook. Je partner is dan voor de helft verantwoordelijk van de hypotheekschuld. Ook de vader is een schuldeiser. Door het trouwen heeft de partner ook de schuld van de vader op zich genomen. Bij het scheiden is deze schuld dus ook voor de helft van je partner.

Hennie schreef op 10 april

mijn vriendin gaat scheiden ze is getrouwd in gemeenschap van goederen nu heeft ze voor haar huwelijk een huis gekocht en een hypotheek daarvoor afgesloten haar vader staat borg voor 80.000 een hypotheek dat hij op zijn huis heeft genomen. Hoe zit het nu met de schuld aan haar vader en de hypotheek moet haar toekomstige ex hier ook aan mee betalen?

Joke schreef op 5 april

@ Lies. Het was voor mij ook een moeilijk besluit om te nemen. Maar achteraf was het ook voor mijn een heel goed besluit om te nemen. Ik zat met dezelfde onzekerheden als jij. Maar denk er wel om dat als jij vrolijker bent en je kindje groeit op in een omgeving waar liefde de boventoon is (of je nu alleen woont of met een mogelijk nieuwe vriend) dan is dat voor je dochter ook veel fijner. Je raakt je kind ook niet kwijt. Wel voor een deel, want je echtgenoot heeft ook rechten. Maar dat kun je met hem onderhandelen. Minimaal is om de week je meisje bij jou en maximaal is alleen 1 keer in de twee weken een weekend bij je (aanstaande) ex. Dit is dus te onderhandelen met hem. Denk er wel om dat als jij gelukkiger wordt, je dit ook uitstraalt naar iedereen om je heen, ook je dochtertje. Neemt ook niet weg dat je ook met haar gevoelens en haar relatie met haar vader rekening moet houden. Alleen aan jezelf denken is niet goed.
Groetjes en zet ‘m op.

Lies schreef op 4 april

Ik en mijn vriend (we zijn niet getrouwd) zijn al 11jaar samen. Al sinds de geboorte van ons dochtertje gaat het eigenlijk niet meer zo goed. Ik heb niet de verwachtingen gekregen van het ‘gelukkige gezinnetje’. Vroeger was hij leuk, grappig, handig en vol toekomstplannen en ik kon alles aan hem vertellen. Nu is hij lui, ons huis raakt maar niet afgewerkt (gaat liever elders bij vrienden bijklussen), zit hij dag en nacht op zijn computerspel bezig, we slapen en eten niet meer samen, doet geen leuke dingen met ons 3. Een paar weken terug, sms’en hij mij dat ik moest zeggen wat er scheelde. Wat er mis loopt tussen ons. Heb hem al deze dingen verteld en dat ik mij eenzaam voelde. Hij ging veranderen zei hij. Twee ! dagen heeft hij het volgehouden. Dan terug het zelfde liedje. Ik kan met hem er niet over praten. Hij loopt dan telkens kwaad weg en hij geeft mij steeds weer het gevoel dat het allemaal mijn fout is. Dus, kan iemand mij vertellen wat ik moet dien? Ik wil zo graag deze relatie stopzetten, maar ben vooral bang hoe mijn dochtertje zal reageren. Ben ook bang om haar kwijt te geraken. Ik kan haar geen dag missen.

Anna schreef op 7 maart

@ Marie. Als je er samen uit wilt komen kun je het best contact opnemen met een mediator. Dat is het goedkoopst (is bij elkaar ook wel duur hoor) en de basis is goed om ook aan de afspraken te houden. Jullie hebben het immers allebei met elkaar afgesproken. De mediator kan dan de afspraken laten bevestigen via de rechter met behulp van een advocaat. Dat is dan een hamerstuk dus daar heb je geen omkijken aan. Heb je nog meer vragen Marie?

Anna schreef op 7 maart

@ Lefke. Het hangt er wel van af wat je afgesproken hebt over de omgang met je kinderen. Als hij het recht heeft om op een bepaald moment zijn kinderen te zien dan mag hij doen wat hem goeddunkt. Als hij echter slim is dan zorgt hij ervoor dat zijn nieuwe relatie er dan niet is. Hij kan ze dan later rustig aan haar laten wennen. Jij hebt daar niet zo veel over te zeggen, hoe graag je dat ook zou willen. Hoe vaak hij de kinderen mag hebben bepaald je samen of via de rechter. Dan moet je je daar ook aan houden. Afspraak is dan afspraak.

Coco schreef op 7 maart

P.S. er zijn drie kinderen van 9,12 en 14 en onder goede baan versta ik een baan van minimaal 4 dagen, hopelijk met een hoger salaris dan zonder mijn (universitaire) diploma mogelijk is.
De vraag is dus: of eerst afstuderen en dan scheiden of loont het toch om voorlopig eerst een klein baantje erbij zoeken van 2 dagen voordat ik ga scheiden en afstuderen.

Coco schreef op 7 maart

Momenteel werk ik 1 dag per week en ben ik aan het afstuderen. Liefst wil ik eerst afstuderen en dan een goede baan zoeken of is het verstandiger om nu alvast een baan voor bijvoorbeeld 2 dagen erbij te nemen en dan te gaan scheiden?

Marie schreef op 7 maart

Hallo lotgenootjes,
Ik lig in een echtscheiding en ik heb geen flauw idee hoe ik alles regelen moet en hoe ik hier mee om moet gaan. Er is een kind in het spel en ik en mijn (ex)partner willen het op een vriendschappelijke manier regelen. Moet ik eerst een mediator aannemen en daarna pas een advocaat? Ik ben ten einde raad! Wie wil me adviseren? groetjes Mariëlle

Iefke schreef op 4 maart

Mijn ex man heeft mij na 13 jaar verlaten voor een 10 jaar jonger meisje en nu een hoop problemen.
Van de 1 op andere dag vertelde hij mij dat hij was vreemdgegaan 9 dagen terug en dat hij daarna intensief contact had gehad met haar via sms en telefoon. Hij had besloten om bij haar in te trekken en dat moest ik zomaar even accepteren.
Mijn gevoelens en mijn vragen beantwoorde hij niet en hij ging. Ik mocht de kinderen opvangen na schooltijd en hun vertellen wat er aan de hand was.
Hoop geruzie en hoop gescheld over en weer en afgelopen zondag ben ik hem opgaan zoeken bij zijn nieuwe vriendin om te praten.
Helaas werd het geen praten maar begon hij te schelden, duwen en trekken. Hij heeft mij toen rake klappen gegeven en de kinderen hebben dit gezien.
De politie is erbij geweest en nu moeten wij naar het AMK om te praten.
Mijn grote zorg is dat zijn nieuwe vriendin zich mengt in het sms verkeer dat ik heb met mijn ex partner en ik denk dat ze op hem inpraat.
Nu zit ik op de uitnodiging van het AMK te wachten, maar mijn vraag is:
Moet ik mijn kinderen zomaar meegeven met mijn ex en moeten ze de nieuwe vriendin die er nu 2 weken is accepteren?
Ik ben van mening dat dit geen serieuze relatie is en dat dit geen stand gaat houden en ik wil dat hij mijn kinderen het eerste half jaar bij mij thuis ziet of op neutraal gebied. Mijn kinderen willen niets met zijn nieuwe vriendin te maken hebben en ik heb gezegd geef he een half jaar de tijd en dan zien we wel verder.
Sta ik nu in mijn recht dat ik zeg nog geen contact met nieuwe relatie ??

Summer schreef op 3 maart

Zit er nu wel even doorheen, weet het allemaal even niet meer, maar het zal goed met me komen hoe het ook moet, je moet eerst door een donker gat voor je het licht weer ziet.
sterkte iedereen in dezelfde situatie

Jos Jansen schreef op 24 februari

Hoe kom ik los van mijn aanstaande ex man? We delen nu nog de zorg voor terminale (schoon)moeder, en zien elkaar nog bijna dagelijks. En hebben in jaren niet zo veel en goed met elkaar gepraat.

Anne schreef op 18 februari

Summer, maak je niet ongerust. Als je man een baan heeft dan krijg jij daar deel van, als je man een goede baan heeft dan krijg jij daar een goed deel van. Als je man in ploegendienst zit dan kan je bij de rechter wellicht aantonen dat hij niet goed voor ze kan zorgen. Dan blijft er voor hem alleen een weekend in de twee weken over en is co-ouderschap niet aan de orde. Kom op en houdt de moet erin.

Rebekka schreef op 18 februari

@Summer,
Ik ben zelf gegaan omdat ik 10jaar terug ME kreeg mede door het autisme van mijn man en de kinderen, daarbij 2verbouwingen etc. Ik zag het gewoon niet meer zitten, dacht er zelfs aan om met de kinderen naar mijn ouders te gaan maar toch sterk blijven en door gaan. Tot ik tijd terug een schat van een man tegen kwam, begripvol en hulp m d kinderen. Dit alles kan mijn man niet verkroppen. Maar genoeg was genoeg, ik ging meer en meer achteruit. Ik hoop nu co ouderschap te behouden zodat ik ene week de kinderen heb en de andere week bij rusten.

Summer schreef op 18 februari

Mijn man en ik gaan scheiden, maar hij heeft een goede baan en ik heb geen baan, heb twee chronische ziektes maar ben niet afgekeurd en heb ook nog een whiplash door een auto ongeluk, nu wil mijn man dat ik uit het huis vertrek, maar waar moet ik heen, we hebben twee kinderen van 8 en 2 jaar, ik kan om mijn ziekten niet werken, loop veel in ziekenhuizen, ik ben radeloos weet niet meer wat ik moet doen, elke dag is een strijd, gelukkig werkt mijn man in ploegendiensten, anders waren we veel bij elkaar, wat ik gewoon niet meer op kan brengen, er is geen ander we hebben niet veel ruzie, maar de rek is er gewoon uit naar 16 jaar en door alle medische dingen die ik heb meegemaakt en waar hij niet mee kan leven, wil hij van me af, maar hoe begin ik en waar kan ik terecht, hij denkt ook dat de kids beter bij hem af zijn, maar hij werkt in ploegendiensten en volgens hem vind hij hier wel een oplossing voor, nou sorry maar de kinderen hebben 24 uur per dag iemand nodig, waar moet ik beginnen.
Ik ben momenteel moe en erg radeloos door alles, en ik wil me nu niet meer laten vernederen door hem en ik kan er niks aan doen dat ik twee chronische ziektes heb en een nekprobleem, maar dit ziet hij helaas anders.
Summer

Rebekka schreef op 17 februari

Zo is het inderdaad, maar mijn moeder heeft medelijden met hem door zijn autisme. Vanmorgen heb ik contact opgenomen met een pro deo advocaat en maandag weet ik meer. Het is gedaan om steeds aan een ander te denken en ga ik voor alles.

Anne schreef op 17 februari

Hoi Rebecca,
Ik zou zeggen niet doen, zeker als je aan een vechtscheiding zit te denken. Alles via de rechter regelen! Staat alles vast en wordt alles eerlijk verdeeld. Zelf geen dealtjes maken. Geld heb je gewoon nodig en je weet niet waar je nog voor komt te staan de komende jaren. Regel het gewoon via de rechter. Mediation kan ook maar als je nu al over vechten praat dan zou ik daar geen tijd en geld in steken. En wat je moeder betreft zou ik haar overtuigen daarmee te kappen. Je moet van hem los komen om een nieuw leven te kunnen starten. Je kinderen kunnen daar natuurlijk wel blijven eten, hij gaat maar een afhaalmaaltijd in zijn eigen woning opeten.

Roel schreef op 17 februari

Heeft iemand ervaring dat de kinderen in het huis blijven en de ouders wisselen.

Rebekka schreef op 17 februari

nog even bij vermelden dat de kinderen van 14, 12 en 8 jaar in zijn week bij mijn ouders wonen, daar eet hij elke dag ook mee maar betaald amper iets terug omdat hij niet toekomt zoals hij beweerd. Mijn moeder doet het om de kinderen op te vangen en uit medelijden met zijn autisme.

Rebekka schreef op 17 februari

Mijn man en ik zitten op de rand van een vechtscheiding. Ik ben bij hem weggegaan omdat ik zijn autisme echt niet meer aankon. Het enige dat ik vraag is co ouderschap voor onze 3kinderen,helft kindergeld en 300euro alimentatie. Ons huis, auto en inboedel mag hij houden. Door een chronische ziekte kan ik niet werken. Hij beweerd dat ik te veel vraag al heeft hij een loon van 2500 euro. Hoeveel alimentatie krijgen anderen?

Giesbert schreef op 16 februari

@M.Caanen. Wat je beschrijft lijkt mij het kopen van een huis met behulp van een hypotheek. Van je ex of niet van je ex, maakt niet veel uit. De helft van het huis is al van jou, dus onderpand genoeg. Als jij nog zelf een inkomen hebt dan lijkt mij een hypotheek geen enkel probleem. Gewoon bij meerdere leveranciers een offerte aanvragen.

M.Caanen schreef op 16 februari

ik wil mijn a.s. ex uitkopen van ons huis; het huis is geheel afgelost en ik wil hypotheek opnemen omdat ik dat uitkoopbedrag niet heb; heeft hier iemand ervaringen mee.
ABN/AMRO zegt geen hypotheek te verlenen.

Anouk schreef op 15 februari

Jessy, ik weet hoe je je voelt. Ik heb het zelf ook meegemaakt. Helaas kun je er niets aan doen. Je ex zal op enig moment een nieuwe relatie krijgen. De kinderen komen daar mee in aanraking. Bij mijzelf kreeg hij na de scheiding een relatie met iemand die mijn kinderen helemaal niet mocht. Dit hoorde ik uit hun verhalen. Vond ik heel erg om ze weer naar hem te laten gaan. Kon er niets tegen doen. De oplossing is denk ik het gewoon laten gaan, hoe moeilijk ook. Focus er gewoon niet op dat zij degene is die de aanzet voor jullie scheiding heeft gegeven. Leef je eigen leven en probeer van hem zoveel mogelijk los te komen.
Sterkte, Anouk

Jessy schreef op 15 februari

Mijn man en ik gaan scheiden. We hebben 2 kinderen, 1 van 3 en 1 van 5.
Sinds ongeveer 8 maanden hebben we iemand bij ons in huis wonen van 20 jaar. (ze hoeft geen huur te betalen aan hem). Iedereen in onze omgeving heeft het idee dat mijn man een relatie met haar heeft. Dit is gebaseerd op het contact dat zij en mijn man met elkaar hebben. Ik spreek iedereen tegen die bij mij komt met dit verhaal, al zegt mijn gevoel iets anders. Inmiddels hebben we de papieren voor de scheiding getekend. De kinderen zullen om het weekend bij hem zijn. Ik heb hem gevraagd of hij ervoor kon zorgen dat onze huisgenote op die momenten niet thuis zal zijn. (4 dagen in de maand). Zijn antwoord was: nee, ze woont hier. Ik heb hem duidelijk laten weten dat de kinderen beïnvloed worden door de verhalen die ze horen en al snel 1 en 1 bij elkaar optellen. Ik ben bang voor het gevolg daarvan: dat onze kinderen mijn (nu nog) man en haar als een koppel gaan zien. Ik wil graag weten of ik het nu zo verkeerd zie of dat ik hier met recht bang voor ben?

Jolanda schreef op 4 februari

PS: natuurlijk ga ik het ook aan mijn advocaat vragen, maar kreeg vandaag bericht ervan en in het weekend kan je verder niets.

Jolanda schreef op 4 februari

Sinds half december wonen ik en mijn ex niet meer bij elkaar. De hoofdreden is zijn alcoholisme en alle problemen die daar uit voort gekomen zijn. Wij hebben twee kinderen van 11 en 9 jaar. De oudste is heel boos op zijn vader en wil hem niet meer zien. Dit heeft er heel erg mee te maken met zijn gedrag de afgelopen tijd. Weet ik hoeveel alcohol bij hem op de slaapkamer leeg gedronken en overal lagen de flessen in kind zijn slaapkamer. Praat ik niet over een paar, maar tientallen. Natuurlijk nog veel meer gebeurd maar is te lang verhaal. Jongste van 9 is autistisch, heel verdrietig geeft zichzelf de schuld dat papa bier dronk en weg is. Het heeft heel veel kapot gemaakt bij de kinderen. Hij is gestopt met de alcohol volgens hem zelf. We hebben 20 januari afgesproken dat hij de kinderen 3 maand niet zou zien. Omdat ze niet willen op dit moment en om ze de rust te gunnen om alles te verwerken. Nu heeft hij bij de rechtbank een voorlopige voorziening van bezoekrecht aangevraagd. Op 21 februari is de zitting. Oudste is woest erom, niemand kan mij dwingen om hem te zien. Weer houd hij zich niet aan een afspraak (de drie maand) Is er een mogelijk dat hij zelf aan de rechter mag vertellen wat hij wil en wat er allemaal gebeurd is hier in huis met zijn vader? Hij is dus 11 maar volgens mij kan een rechter ook een kind jonger dan 12 horen. Kan dit ook bij een voorlopige voorziening? Ik ben zo bang dat de rechter hem gelijk geeft, en dan? Moet ik het kind dan dwingen? Lekker voor zijn vertrouwen in papa en mama. Ik zou drie maand rust en de tijd krijgen, nu moet ik erheen terwijl ik hem niet wil zien.

Forum over scheiden: deel je ervaringen over je scheiding

Verloren. schreef op 2 februari

Mijn (ex)man heeft aangegeven te willen scheiden maar regelt helemaal niets om dit ook daadwerkelijk in gang te zetten. (ik heb zelfs de eerste 3 afspraken bij de mediator gemaakt maar (buiten de 1e) worden die steeds afgebeld. Als ik hem daar op aanspreek komt hij steeds met een andere smoes waarom het niet uitkomt. We zijn inmiddels bijna 3,5 maanden verder (over 2 maanden zouden we 15 jaar getrouwd zijn).

Anonieme man schreef op 25 januari

Hallo,
Ik ben een getrouwde man. Samen met mijn vrouw hebben we 2 kinderen. 1 van 4 jaar en 1 van 6 maand. Na de geboorte van de jongste begonnen we verder uit elkander te groeien. En ik begin meer en meer het gevoel te krijgen om hier weg te willen. Enkele weken geleden ontdekte mijn vrouw dat ze opnieuw in verwachting was. We hadden wel iets gebruikt, maar het ging even mis! Sindsdien is de afstand tussen ons nog veel groter geworden. Ik ben altijd blij dat ik kan gaan werken en het huis uit ben! Ik wil hier weg! Ik kan het gewoon niet meer aan. Maar heb nu zoveel vragen. Kan ik terug van 0 beginnen en opnieuw iets kopen. We hebben nu eigendom. Kan ik voordelig een sociale woning of appartement kopen, ik wil niet huren. Ik zie mijn kinderen doodgraag en wil ze zeker ook niet verliezen, ook niet datgene dat nog niet geboren is. Als ik zou vertrekken zou ik het dan financieel ook aankunnen? 3 kinderen onderhouden, een lening voor een “nieuwe” woning… Ik heb niet een geweldig groot inkomen. Wel heb ik een firmawagen met tankkaart, dat zijn toch ook al kosten die wegvallen! Alleen moet wel al de rest nog betaalbaar blijven als ik alleen zou komen te staan. Momenteel spookt er zoveel door mijn hoofd… Hoe dan ook ik zal toch altijd de slechterik zijn…

Anna schreef op 13 januari

Beste Henriette,
Maak je geen zorgen. Alles wordt verrekend bij de scheiding. Het moment van uit huis gaan wordt vaak bepaald als nul moment. Vervolgens maakt het niet uit wat er opgenomen wordt of niet. Wil je niet zonder geld komen te zitten vraag dan via een echtscheidingsadvocaat bij de rechter zogenaamde voorlopige voorzieningen aan. Dit is een tijdelijk inkomen tot de daadwerkelijke scheiding. De rechter zorgt ervoor dat je een zo eerlijk mogelijk inkomen krijgt. Ook kijk deze waar de kinderen komen te wonen. Je echtscheidingsadvocaat zal jouw belangen zo goed mogelijk behartigen en regelt alles wat met de rechtszaak te maken heeft. Mochten jullie nog op (redelijk) goede voet staan probeer er dan met mediation uit te komen. Heb je geen geld voor een echtscheidingsadvocaat dan worden de kosten bijna allemaal vergoed. Hier weet je advocaat alles over. Kortom je moet actie ondernemen en een advocaat zoeken.
Groetjes en sterkte!

Henriette schreef op 13 januari

En/of bankrekening. Kan mijn (ex)man een bankrekening voor zichzelf openen en daar zijn salaris op laten storten? De scheiding is nog niet aangevraagd. Daar ga ik zeer binnenkort mee beginnen. Wij hebben nu een en/of rekening waar we beide voor getekend hebben Zijn salaris wordt daar op gestort. Hij is de kostwinner. Ik verdien geen salaris. Hij dreigt nu om zijn salaris op een eigen rekening te laten storten. Worden zodra de scheiding is aangevraagd de bankrekeningen sowieso geblokkeerd en hoe moet ik dan de vaste lasten betalen. We hebben een huurwoning waar ik graag voorlopig met autistische volwassen zoon wil blijven wonen.
Ik zit met heel veel vragen.
Alvast hartelijk bedankt voor het antwoord.

Anna schreef op 9 januari

Beste Johan,
Nou ik zou zeggen als je ex zo makkelijk is en ze geeft toch niet om de kinderen hou de kinderen dan lekker bij je. Als jullie via de rechter co-ouderschap hebben afgesproken dan moet ze zich daar aan houden. Daar kan ze altijd op aangesproken worden. Kan het haar niet veel schelen doe dan gewoon wat jij het beste lijkt in belang van de kinderen en jou
Suc6 en denk geef de kids een lekker thuis

Anna schreef op 9 januari

Als je verder wilt leven zal je zo snel mogelijk bij de rechter voorlopige voorzieningen moeten aanvragen. Het woord zegt het al. De rechter bepaalt dan hoeveel je echtgenoot moet betalen, wie voor de kinderen zorgt. Dit alles om de periode tussen het uit elkaar gaan en de daadwerkelijke scheiding te regelen. Dit kun je in onderling overleg regelen (via een mediator) of met behulp van een echtscheidingsadvocaat die voor jou een verzoek doet bij de rechter. Suc6 en doe geen gekke dingen.

Chichi schreef op 9 januari

Na 14 jaar van veel huilen en verdriet, wil IK scheiden. Hij is een control freak. Het is genoeg nu. Ik was stewardess en na 15 jaar ben ik gestopt met werken. Ik heb geen geld en ons huis heeft een beleggingshypotheek. Ik kan gewoon niet meer en wil weg. Met 2 kinderen van 10 en 13. Hoe doe ik dit?? Morgen ga ik naar de rechtswinkel voor raad. Maar waar kan ik een huis huren, hoe kom ik aan geld? Kan iemand mij tips geven?? Radeloos.

Johan schreef op 9 januari

Mijn vrouw heeft me verlaten we hebben een zoontje (van 9 jaar )die ze mee nam maar iets er na hadden we afgesproken om co ouderschap dus mijn zoontje komt bij mij en zegt papa ik wil niet meer naar mama kan daar niet slapen en die meneer die er is doet ook raar ik dit gemeld aan mijn ex ok dan moet hij maar komen wanneer hij wil nu heeft mijn vrouw niet eens een volledige dag meer door gebracht met onze zoon nu mijn vraag mijn vrouw wil co ouderschap maar als mijn zoon er nu niet gelukkig is wat kan ik dan voor stellen of doen?

Joke schreef op 26 december

Beste Ted, ik neem aan dat de kinderen nog onder de twaalf jaar zijn en ik neem ook aan dat de rechter een bezoekregeling heeft bepaald en dat ieder er zich aan houdt, want dan valt er formeel niet zo veel aan te doen. Dan is het alleen een onwillige ex die je williger moet zien te krijgen. Wellicht wil je ex dat ze op bepaalde dagen toch bij haar zijn? Dan kun je ruilen. Anders blijft het erg moeilijk. Als de kinderen het ook willen dan ligt het anders. Dan kun je het best op scherp zetten. Ze willen het zelf. Niet zo zeuren. De kinderen moeten het zelf dan wel, al dan niet telefonisch, aan haar melden. In het ergste geval kan ze naar de rechter maar dan zijn de dagen al voorbij en de vraag is of ze dat er wel voor over hebt. En dan is er eigenlijk nog niets aan de hand. Maar als het de wens van de kinderen is dan zal ze sneller overstag gaan. Voordeel is wel dat een tweede keer zoiets weer wat makkelijker gaat. Suc6 en laat nog eens horen hoe het gegaan is.

Ted Lursen schreef op 21 december

Ik ben sinds 3 jaar gescheiden. Jammer genoeg is er jaarlijks de discussie over de feestdagen. Dit jaar is oud/nieuw mijn weekend. De kinderen hebben echter aangegeven bij hun moeder te willen zijn, zodat ze dan die avond ook bij hun vriendjes zijn. Geen probleem. Ze mogen nu op 2e kerstdag om 16.00 uur komen en moeten dan woensdag alweer naar huis van hun moeder. Ik had ze graag de hele week tussen de feestdagen bij mij gehad. Ik heb daar best wel verdriet van. moet ik daar nu met ze over praten of niet? Kan iemand mij uitleggen hoe ik hier mee om moet gaan t.o.v. de kinderen. Ik had wel getracht dit met mijn ex vrouw te bespreken. Het werd echter bot geweigerd.

Ellen schreef op 16 december

Hoi John,
Het is heel simpel. Gemeenschap van goederen betekent dat alles door twee verdeeld wordt. Ook het huis wordt door twee gedeeld, de schuld en de opbrengst. Bij de alimentatie wordt er een berekening er op los gelaten. De meest verdienende zal meestal een bijdrage moeten geven aan de minst verdienende. Hangt er ook van af of er kinderen zijn. Handig is om contact op te nemen met een echtscheidingsdeskundige. Dit kan een mediator of een echtscheidingsadvocaat zijn. Die kunnen het voor je regelen.

John schreef op 16 december

Hallo, ik heb een vraag en zit te denken om te scheiden van mijn vrouw. We zijn 13 jaar getrouwd en voel me totaal niet gelukkig meer. Heb veel psychische problemen gehad ook d.m.v. haar gedoe. Ik zit in de WAO en zij heeft een fulltime baan. Hoe gaat dat met de alimentatie? Ook wat betreft het huis want ze blijft maar continu zeggen dat ze daar niets van wil. Hoe kan ik dit het beste regelen? (gemeenschap van goederen) Ik hoop dat jullie hierop antwoord hebben. Alvast bedankt.

Ellen schreef op 15 december

Marleen. Als ik het zo lees, de helft van de banden moeten worden vergoed, dan is je ex op de treiter toer. Om één of andere reden (frustratie, jaloersheid, geld gebrek) gaat hij je treiteren en je chanteren met je kind (wat waarschijnlijk je zwakke punt is). Goed overleg zal dan niet meer mogelijk zijn verwacht ik. Inderdaad een advocaat inhuren is het best. En als jij niet zo veel geld verdient dan kun je een min of meer gratis een advocaat krijgen. Die wordt je zogenaamd toegevoegd. Meld je dus bij een advocaat van jouw keuze en meld dat hij voor jou een toevoeging moet aanvragen. Dan betaal je waarschijnlijk iets van 100 euro (als je inkomen laag genoeg is) en kan hij alles voor je regelen en vastleggen. Dat zou ik in jouw situatie zeker doen. Teken niets en zet niks op papier voordat je met de advocaat hebt overlegd. Aan exen die raar gaan doen zitten we niet te wachten. Ik heb precies hetzelfde gehad. Mijn ex wilde geen cent betalen. Niet aan mij en ook niet voor zijn kinderen. Ik heb ook weinig inkomen en heb een advocaat toegevoegd gekregen die alles regelt en er boven op zit. Geeft heel veel rust kan ik je verzekeren.
Groetjes van Ellen

Marleen schreef op 15 december

Hoi allemaal,
Ik ben een paar weken bij mijn man weg, hij blijft in ons huis omdat verkopen nu geen optie is, hij mag alles houden spullen auto etc. heb hem een half jaar gegeven om de echte scheiding uit te stellen zodat hij financieel een beetje extra ruimte heb die tijd betaal ik ook onze lening.
Maar nu belt hij net dat ik ook nog de helft van zijn banden moet betalen want ik heb ook in die auto gereden en zo niet zet hij het huis te koop en gaan we dik de schulden in. Want ja onze zoon van 5 is met mij mee dus ik moet niet klagen. Ik ben nu opzoek naar een goede betaalbare advocaat werk parttime en heb zienden kort thuiswerk waarmee ik zelf kan beslissen hoeveel en wanneer ik werk dus financieel is het moeilijk maar voorlopig red ik het wel maar Euro 1000,- of zo betalen voor een advocaat heb ik ook niet heeft iemand tips heel graag
Liefs

Ellen schreef op 15 december

Ik zit zelf al een tijdje in een scheidingsprocedure. Rechtszaken, duur huis, niet eens over de kinderen bah, bah. Loop wel op mijn tenen momenteel. En hij is er vandoor gegaan met een ander. Maakt nu mijn leven zuur door niets te willen betalen. Zelf heb ik geen werk.

Emiel Vriend schreef op 13 december

Ik, een man van drieënveertig, lig momenteel na eenentwintig jaar samen te zijn geweest waarvan twintig jaar getrouwd in een scheiding. Uit dit huwelijk zijn drie mooie kinderen voortgekomen. Ik heb al een lange tijd aan zien komen dat dit zou gaan gebeuren maar heb hier mijn ogen voor gesloten. Nu het hoge woord eruit is ben ik in een depressie terecht gekomen en heb regelmatig paniekaanvallen. Ik ben zo ontzettend bang voor wat er komen gaat… ik zie mijzelf alleen in het huis waar we als gezin hebben gewoond en de angst vliegt me naar de strot. Slapen lukt niet meer en ik heb moeite om de dagen door te komen, werken lukt op dit moment ook niet. Soms heb ik het gevoel gek te worden en kan het malen in mijn hoofd niet stoppen. Het is soms zelfs zo erg dat ik heel erge negatieve gedachten heb. Ik weet dat ik verder moet voor de kinderen en uiteraard voor mijzelf maar ik moet hier elke dag weer het gevecht met mijzelf over aangaan. Het is misgaan gegaan omdat mijn ex-partner maar niet wilde toegeven dat haar seksuele relatie met de broertje van haar moeder NIET goed is. Haar oom is nu getrouwd met de vrouw van haar broer. Haar familie is streng rooms-katholiek, maar de familie weet alles maar ontkent het. Haar moeder is een vervende vreemd gangster, haar ene tantes gaat met getrouwde mannen en vrouwen, andere tante gaat met getrouwde docente en één gaat met de man van haar beste vriendin. Mijn ex-is nu met een collega van het werk een relatie begonnen. Terwijl we nog getrouwd waren. Help?

Gitta schreef op 8 december

Je reactie is normaal, de angst voor wat komen gaat. Ben zelf net gescheiden en heb veel aan het boek ‘als je partner je verlaat’ gehad. Heb nog steeds na een jaar alleen zijn moeite met avonden, weekenden en ga zo maar door. Je zit nu in een achtbaan van emoties. Luister naar jezelf. Praat en blijf praten met vrienden en familie.
Zorg in ieder geval zo goed mogelijk voor jezelf!
Sterkte!

JP schreef op 14 november

Ik, een man van zesenveertig, lig momenteel na twintig jaar samen te zijn geweest waarvan vijftien jaar getrouwd in een scheiding. Uit dit huwelijk zijn twee mooie kinderen voortgekomen. Ik heb al een lange tijd aan zien komen dat dit zou gaan gebeuren maar heb hier mijn ogen voor gesloten. Nu het hoge woord eruit is ben ik in een depressie terecht gekomen en heb regelmatig paniekaanvallen. Ik ben zo ontzettend bang voor wat er komen gaat… ik zie mijzelf alleen in het huis waar we als gezin hebben gewoond en de angst vliegt me naar de strot. Slapen lukt niet meer en ik heb moeite om de dagen door te komen, werken lukt op dit moment ook niet. Soms heb ik het gevoel gek te worden en kan het malen in mijn hoofd niet stoppen. Het is soms zelfs zo erg dat ik heel erge negatieve gedachten heb. Ik weet dat ik verder moet voor de kinderen en uiteraard voor mijzelf maar ik moet hier elke dag weer het gevecht met mijzelf over aangaan. Help?

Namens een vriendin van me schreef op 9 november

Mijn beste vriendin heeft vorige week de knoop doorgehakt: ze wil scheiden aangezien haar man maar blijft vreemdgaan. Nu vertelde ze me dat haar man 2 dagen geleden een Iphone heeft gekocht en dat haar man zei dat dit ook nog even verrekend moet worden met de scheiding. Hoe zit dit nu precies? Mogen beiden dingen kopen die later verrekend gaan worden of is het verstandiger om geen kostbare spullen te kopen?

Tiny schreef op 5 november

Heel herkenbaar… daar sta je dan. Wij zijn bij een mediator geweest die zelf een kind heeft met autisme. Misschien kan ze iets voor jullie betekenen? Wij hebben voor haar gekozen omdat ze onze kinderen heel erg goed heeft kunnen begeleiden tijdens de scheiding.
Veel sterkte!

Roos schreef op 2 november

Na 22 jaar bij elkaar te zijn twaalf en half jaar getrouwd, 2 kinderen waarvan 1 met een autistische aandoening. Veel meegemaakt. Altijd lieve berichtjes naar elkaar schrijven en iedere dag zeggen hoeveel je van elkaar houd. ‘s Morgens word je nog door je grote liefde naar je werk gebracht en ‘s avonds bij thuiskomst van je werk krijg je een sms. Lees je email maar en wil hij rust en scheiden. Er is geen ander in het spel maar hij zat er al een jaar mee reden als je moet vechten voor je huwelijk heeft het geen zin meer mocht niet weten waar hij was en moest maar aan de kinderen vertellen dat hij weg was voor een klus een grotere vuilniszak die bij het vuil wordt gezet kun je je niet voelen. de man waar je alles voor deed en die alles voor jou deed en als klap op de vuurpijl vraag je nog waarom dan elke dag een lief sms’je met als afsluiting van je liefhebbende man voor altijd krijg je het antwoord allemaal gespeeld!!!!!

Lees het ervaringen forum over scheiden en echtscheiding

Angelique Verwijk schreef op 22 oktober

Hallo allemaal,
Hoe moet ik beginnen? Ik weet het niet meer. Ik ben kapot van verdriet en waarom zal hopelijk duidelijk worden verder in het verhaal.
Ik hoop dat jullie mij van advies kunnen dienen.
Ik ben inmiddels een gescheiden moeder met 2 kindjes van 3 en 6,5 jaar.
Ik heb afgelopen jaar mijn ex-partner buiten de deur gezet, zo gevochten voor mijn kinderen, tevens ook niet meegewerkt aan de omgangsregeling, omdat mijn oudste dochter op een gegeven moment niet meer wilde, omdat ze zich niet prettig voelde bij haar vader en wat doet de rechtspraak, mijn kinderen haalt hij ook nog eens weg bij me en laat ze hoofdverblijfplaats hebben bij mijn ex-partner.
Ik weet zeker dat mijn kindjes niet veilig zijn bij hem, aangezien mijn oudste dochter met het verhaal van vermoedelijk seksueel misbruik is gekomen, toen wij samen waren, ze mishandeld zijn en ik ook diverse malen ben bedreigd.
Ik ben al vanaf het moment dat deze uitspraak is gekomen afgelopen maandag zo aan het vechten, knokken en noem maar op naar de diverse instanties, Wat gebeurt er helemaal niks? Ik heb er zelfs over na lopen denken om te vertrekken met de kinderen, maar dan ben ik weer strafbaar.
Ik sta met mijn rug tegen de muur en mijn ex-partner zit zich in zijn handen te wrijven en kan zijn gang gaan.
Tijdens deze uitspraak is er ook nog geen eens een fatsoenlijke omgang afgesproken, dus ik ben bang dat ik mijn kinderen gewoon niet meer te zien krijg en volgende week is het nog wel herfstvakantie.
Dit is in grote lijnen waar ik meezit en hopelijk kunnen jullie mij helpen.
Groetjes,
Angelique

Plop schreef op 14 oktober

De koek lijkt op. Wij hebben een time-out van 3 maanden ingelast om de zaken helder te krijgen. Op gegeven moment is alles negatief. Soms denk ik er al wel uit te zijn. Maar vind het zo moeilijk om dat uit te spreken. Ook zeker bang voor de gevolgen… de kids, het huis, de financiën, alles alleen moeten doen!!!
Wie herkent dit en kan mij hierin sterken.

E. Meijer schreef op 11 oktober

Hallo,
Ik zoek nog steeds, al 10 jaar, naar een manier om alleen verder te gaan, ik ben bijna 25 jaar getrouwd, en hij wil alles wel voor mij doen, maar vervalt telkens weer in een gedrag wat ik haat, chagrijnig en laconiek, en eigenlijk wil ik gewoon vrienden zijn, de kinderen zijn nu groot, mijn zoon zegt heel vaak dat hij niet begrijpt wat ik in hem zie , want hij past totaal niet bij mij. Kan iemand mij handvatten geven?

Vreeswijk schreef op 22 september

Wat kost ongeveer een normale scheiding? Alles is al verdeeld. Wonen al jaren apart maar willen nu scheiden. Wat kost zoiets met een advocaat en rechter.

Christoph schreef op 18 augustus

Dit is waarschijnlijk één van de moeilijkste beslissingen uit men leven. Mijn vrouw en ik zijn 17 j samen, we hebben al heel wat zware jaren achter de rug, ze denkt steeds dat ik andere vrouwen achterna wil gaan, waarvan zelfs haar eigen zuster, ik moet dit nu al jaren horen, bij iedere ruzie telkens opnieuw werpt ze dingen naar men hoofd uit het verleden. Tot vandaag kon ik het verdragen, ik wil dit niet meer, dit is geen leven. We moeten binnenkort naar de vrederechter die zal beslissen wie wel of niet moet vertrekken uit het huis, ze heeft van mij de vrije keuze, maar ik kan niet een huis huren en ook nog eens de lening helpen betalen. Dit is zo hard voor de kids en al wat we opgebouwd hebben, ons huis, enz.
Moet ik me daarom schuldig voelen, heb ik recht op gelukkig zijn?

Edso schreef op 9 augustus

Ik lig in een scheiding, maar mijn toekomstige ex, heeft geld geleend terwijl al haar lasten betaald worden door mij. Nu is de uitspraak en moeten de schulden betaald worden komt er nog een lening bij van 15.000,00 van haar terwijl ik nergens voor getekend heb. Wie heeft deze ervaring nog meer gehad?

Star schreef op 2 augustus

Ik loop al lang te denken over scheiding. 7 jaar geleden al eens maar toen beloofde hij te veranderen en probeerde ik het toch weer. Het waren geen verloren jaren want we kregen er nog een mooie dochter bij maar ik wil niet meer ik erger me aan alles wat hij doet en hoe hij reageert en als ik dat probeer te bespreken zegt hij dat het niet waar is of zegt hij dat hij doodmoe wordt van dat gezeur. En alles draait om hem hij doet iets of met heel veel gezucht en gevloek. En als hij vind dat mijn kinderen iets op een bepaalde manier moeten doen en ze doen het op hun eigen manier die ook werkt is hij gelijk beledigd. Ik wil niet meer maar vind het ook vervelend om hem dit te vertellen omdat ik niet weet hoe hij reageert en dus weer zo stom ben om aan zijn gevoelens te denken en niet aan die van mij. Ik weet het echt niet meer.

Rien schreef op 20 juli

Hallo allemaal ik ben een moeder van 2 kinderen (3 en 14 jaar). Nog een kind gehad die is overleden 9 dagen na haar geboorte is inmiddels al 8 jaar geleden Ik ben mijn huwelijk van 18 jaar nu echt spuugzat. Ik heb al meerder malen geprobeerd om te gaan scheiden, maar telkens weer beloofde hij te gaan veranderen. Ik ben al gedwongen getrouwd met hem. Hij zelf was illegaal in Nederland. Ik heb hem toch geaccepteerd als mijn man. Na 2 weken kwam ik erachter dat hij een relatie had met zijn schoonzus. toch bleef hij zeggen dat het hem speet en dat hij met mij verder wilde. Ik dacht aan de eer van mijn ouders en ben verder met hem gegaan. 18 jaren alleen maar ruzies en leed gehad, ook zijn familie hebben mij nooit gemogen was alleen voor de papieren bedoeld. Ze vonden dat ik maar moest doen alsof er niks was gebeurd en gewoon met zijn schoonzus om moest blijven gaan. Dat heb ik geweigerd en sindsdien moeten ze me niet. In al die jaren heb ik alleen maar verdriet gekend. Ik ben zowel door zijn familie vernederd als door mijn man. Maar hij verdraaide altijd alles alsof het dan leek dat ik het verkeerd begrepen had. Ik heb jaren getwijfeld aan mezelf maar nu niet meer. 3 jaar geleden heeft hij mij overgehaald om een huis te kopen(wel op zijn salaris). Sinds 1,5 loopt hij de buurvrouw te versieren waar ik alles heb moeten zien, mijn zoon andere familieleden ook toch ontkent hij alles. ik ben er zelf getuige van geweest hij had mij helemaal afgesloten en nu ik helemaal kapot ben heb ik gezegd ik ben er nu echt klaar mee. Hij blijft zeggen dat hij van me houdt. Als dit houden van is dan denk ik dat ik van niemand meer kan houden ik hoef zo’n liefde niet. Zo harteloos doen en daarna zeggen dat hij van me houdt. Hij zegt dat het zo leek maar dat het niet zo is. Ik zeg hem al jaren naar een psychiater te gaan vanwege zijn leugens, doet hij niet hij wil alleen met mij praten. Hij denkt dat ik weer om te praten ben. Kortom, ik wil niet meer zo leven. Mijn vraag is ik werk zelf niet, ik heb een koophuis waar zou ik moeten beginnen en hoe kan ik een huis gaan zoeken zonder inkomen, en hoe ga ik aan een inkomen komen. Ik kan niet zo snel een baan vinden ik heb ook geen oppas. Hoe kan ik zorgen dat ik dadelijk niet met schulden opgescheept zit. Hij zelf wil absoluut niet scheiden. Ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen. Wie kan mij tips geven? In ieder geval alvast bedankt dat ik een klein beetje mijn verhaal kon doen en voor de tips die ik hoop te krijgen.
Groetjes, Rien

Ellen schreef op 16 juli

Na 19 jaar is de koek op. Alleen… ik vind het zo vreselijk voor de kinderen (10, 8 en 5 jaar). Het huis zal verkocht moeten worden, en dat in deze crisis. Om het te voorkomen hoef ik alleen maar te zeggen dat de scheiding niet doorgaat. Maar dan moet ik mezelf aan de kant zetten. Ik voel me enorm verantwoordelijk, omdat mijn man niet wil scheiden. Hij ziet in dat we fouten hebben gemaakt, maar dat we er beter uit kunnen komen.
Ik vind dit echt de moeilijkste tijd uit mijn leven tot nu toe. Dat ik de stap heb gezet wil dus niet zeggen dat dit makkelijk was….

Bibi schreef op 3 juli

Hoi hoi, ik ben ook een gescheiden moeder, na 4 jaar ging mijn ex ook vreemd, 3 maanden lang. Bij mij is het een erge nachtmerrie geworden. Mijn ex-schoonmoeder heeft mijn zoontje van 1 ontnomen omdat mijn ex zo nodig vreemd moest gaan, en niet meer wou. Had hij meteen even samen met zijn moeder me zoon afgenomen van 1. Mijn ex-schoonma wou even oppassen zodat ik alles kon regelen en nooit meer de kleine terug gehad. Ik heb twee klappen moeten verwerken. Tot op de dag van vandaag zie ik mijn zoon niet meer. Hij wilt ook niet dat onze zoon mij als mamma ziet. Waarom gaat het zo in het leven, ik gun dit niemand daarom durf ik ook geen relatie meer aan te gaan. Ben gewoon bang dat het weer zo gaat als bij mijn ex-man. En zijn moeder voedt de kleine op. Het enigste wat ik mag doen is betalen, terwijl ik nu ook ontslag heb gekregen op mijn werk. Ook heb ik nog een dochter van bijna 13 uit een vorige relatie. Die ziet haar broertje ook niet meer, helaas.

Forum over scheiden en echtscheiding ervaringen

Henk schreef op 28 juni

Ik ben sinds 1995 van mijn ex vrouw gescheiden. Er is sindsdien alimentatieplicht voldaan. Nu is mijn inkomen niet meer voldoende om aan de plicht te voldoen. Mijn zoon was 1 jaar- inmiddels is hij 18 jaar en zal studiefinanciering hebben. Wat te doen?

Angela schreef op 18 mei

Als je zonder ruzie uit elkaar kan gaan is het best om dit via een mediator te doen. Deze probeert een scheiding in harmonie te regelen. Een advocaat zal proberen zoveel mogelijk voor jou ‘binnen’ te halen. Minder prettig en kost ook meer. Een mediator kan een scheiding voor jullie regelen van begin tot eind. Er komt dan uiteindelijk wel een advocaat aan te pas voor de rechtbank procedure maar dat is dan maar een formaliteit. Zoek gewoon een mediator in de buurt (zie onderdeel mediator) en maak een afspraak en laat de mediator dan maar aan jullie vertellen hoe het geregeld kan worden. Het eigen bedrijf is een vraagstuk op zich. De helft is immers ook van jou. Jullie kunnen samen met de mediator beslissen hoe dit zo eerlijk mogelijk te verdelen of af te kopen. Ik heb zelf net een scheiding gehad waarbij de koek ook op was. Ook via een mediator gedaan en alles was zo afgerond. Mag ook wel want mediators zijn ook niet bepaald goedkoop. Succes met je scheiding en laat nog eens op dit forum horen hoe het gaat.
Groetjes van Angela

Kit schreef op 18 mei

Ik zou graag wat tips over scheiden te weten komen. Mijn man en ik hebben gezamenlijk besloten uit elkaar te gaan, de koek is op, de liefde over, geen ruzie verder. Maar we zijn getrouwd in gemeenschap van goederen, hij heeft een eigen bedrijf, samen een koophuis, heeft er iemand tips voordat we een gezamenlijke advocaat inschakelen, wat we vooraf al kunnen regelen? Alvast dank!

Forum over scheiden om echtscheiding en scheiding ervaringen te melden

Margreet schreef op 17 mei het eerste bericht. Ik zit in een scheidingsprocedure. Erg onzeker of ik het allemaal wel goed doe. Word ik door mij ex niet in de maling genomen. Loop nu bij een mediator en al twee gesprekken gehad. Ik wil het eigenlijk zo snel mogelijk afronden en een nieuw leven beginnen. Ik wil het alleen zo goed mogelijk regelen voor mijn kindjes. Ik hoop dat ik het goed voor ze doe. Ik voel mij er wel een beetje alleen voor staan en moet nu zoveel zelf beslissen. Het er alleen voor staan vind ik nog het moeilijkst. Hoop dat alles gauw achter de rug is. Voor iedereen die aan het scheiden is wil ik zeggen dat je in jezelf moet blijven geloven. Groetjes en zet ‘m op van Margreet.

Laat ook een reactie achter.

Meld uw tips en ervaringen over scheiden voor het forum hieronder:

Waarde: 5.0. van 1.
Even wachten…
Advertentie